I SA/Gd 443/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżąca B. Z. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 maja 2018 r. wynika, iż skarżąca jest właścicielką nieruchomości rolnej (łąki) o powierzchni około 4 arów i wartości około 4.000 zł wskazując, iż ma trudności z jej zbyciem, współwłaścicielką w części ⅓ nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 54 m2 oraz budynkiem gospodarczym (stodoły), którą nabyła w drodze spadku – wartość udziału wynosi 10.833 zł, posiada także samochód osobowy marki [...] z 2000 r. o wartości 1.500 zł, który jest uszkodzony i wymaga częstych napraw, na rachunkach bankowych na dzień 30 kwietnia br. posiadała środki w kwocie 714,75 zł. Innego majątku nie posiada. Skarżąca prowadzi sama gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna, która od kwietnia br., po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń, wynosi 1.861,19 zł netto miesięcznie (do marca br. skarżąca otrzymywała świadczenie w wysokości od 2.598,17 zł do 2.674,89 zł) oraz wynagrodzenie za pracę w wymiarze ¼ etatu w wysokości 508 zł netto miesięcznie (do końca lutego br. skarżąca świadczyła pracę w wymiarze ½ etatu), w marcu br. otrzymała także deputat węglowy w kwocie 2.059 zł. Dodatkowo z operacji dokonanych na jednym z rachunków bankowych skarżącej wynika, iż otrzymuje ona pomoc finansową od członka rodziny w kwocie 500 zł miesięcznie. Do swoich miesięcznych stałych zobowiązań i wydatków skarżąca zaliczyła spłatę kredytów i pożyczek bankowych, których rata wynosi 1.204,63 zł, opłaty za mieszkanie, będące własnością córki, które od 1 czerwca br. wynoszą 306,35 zł, za media (energię elektryczną, gaz), których średnia wysokość kształtuje się na poziomie około 78 zł, za telefon, które wynoszą średnio 97 zł miesięcznie oraz telewizję w wysokości 83,14 zł, a także składki na ubezpieczenia na życie i majątkowe w łącznej wysokości 297,70 zł i czynsz najmu garaży w kwocie 120 zł. Skarżąca ponosi także wydatki na odpłatne wizyty lekarskie (okulistyczne) i zakup niezbędnych leków, których wysokość określiła na kwotę około 170 zł miesięcznie. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, iż konieczność poniesienia przez skarżącą kosztów sądowych powstałych na tym etapie postępowania, tj. wpisu od skargi, który – zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – wynosi 900 zł, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca obecnie miesięcznie dysponuje środkami w łącznej kwocie 2.869,19 zł, z czego kwotę 2.356,82 zł przeznacza na swoje bieżące koszty utrzymania oraz spłatę kredytów i pożyczek. Zatem na zaspokojenie jej pozostałych potrzeb, w tym wyżywienia pozostaje kwota około 500 zł. Dokonanej oceny nie zmienia fakt, iż na koniec kwietnia br. skarżąca na rachunkach bankowych posiadała środki w łącznej kwocie 714,75 zł. Analiza przedłożonych wyciągów z kont pozwala przyjąć, iż nadwyżka ta powstała w związku z wypłatą skarżącej w dniu 23 marca br. deputatu węglowego. W pozostałych bowiem miesiącach skarżąca, której dochody były wyższe (ulegały one bowiem zmniejszeniu w związku ze skróceniem wymiary czasu pracy oraz dokonywanymi potrąceniami z renty rodzinnej od marca br.), na koniec okresu rozliczeniowego posiadała środki w kwotach od 141,88 zł do 292,45 zł. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia wpisu sądowego od skargi choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.