I SA/Gd 457/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata B. F. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postepowania egzekucyjnego postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 147,60 zł /słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu A. B. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata B. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 października 2014 r. oddalił skargę i przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 13 listopada 2014 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Do pisma dołączył przedmiotową opinię. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej jako rozporządzenie), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność, ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji, przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.