I SA/Gd 458/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 10 września 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 27 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 7 lipca 2018 r. (data stempla pocztowego), K. K., dalej jako "Skarżący", zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, doradcy podatkowego i rzecznika patentowego. Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 17 lipca 2018 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie, zgodnie z pouczeniem (tj. podanie w każdej z rubryk wymaganych danych bądź ich przekreślenie), rubryk formularza od 5 do 11, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono Skarżącemu w dniu 28 lipca 2018 r. (k. 44 akt sądowych). Skarżący nie uzupełnił braków, do usunięcia których został wezwany. Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 10 września 2018 r., na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie usunął braków formalnych w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 6 sierpnia 2018 r. Zarządzenie to doręczono Skarżącemu w dniu 24 września 2018 r. (k. 49 akt sądowych). Od powyższego zarządzenia Skarżący, pismem z dnia 1 października 2018 r. (data stempla pocztowego), wniósł sprzeciw, zarzucając naruszenie art. 257 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania, ponieważ Skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF oraz naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. Jak wynika z akt sprawy, złożony przez Skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, bowiem Skarżący pozostawił niewypełnioną (pustą) rubrykę 5 oraz oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obejmujące rubryki od 6 do 11. W związku z tym, Skarżący został wezwany do uzupełnienia ww. braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2018 r. (nadanym na prawidłowy adres Skarżącego i odebranym przez Skarżącego osobiście w dniu 28 lipca 2018 r.) zostało wskazane, w jaki sposób (poprzez uzupełnienie bądź przekreślenie podanych rubryk formularza) i w jakim terminie wniosek winien zostać uzupełniony. W związku z powyższym za niezasadny należało uznać zarzut Skarżącego, iż nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie. Skarżący bowiem w żaden sposób nie odniósł się do wezwania referendarza sądowego w wyznaczonym terminie, który z uwagi na odbiór przez Skarżącego wezwania w dniu 28 lipca 2018 r., upłynął bezskutecznie z dniem 6 sierpnia 2018 r. Zauważyć przy tym należy, że podanych braków formalnych Skarżący nie uzupełnił nawet po upływie ww. terminu. Skoro Skarżący nie podał żadnych informacji o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, o uzupełnienie których wzywał Skarżącego referendarz sądowy, a które są niezbędne do przyjęcia wniosku o przyznanie prawa pomocy do rozpoznania, to uznać zatem należało, iż nie uzupełnił braków formalnych złożonego wniosku. Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, na podstawie przywołanego art. 257 p.p.s.a., o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 10 września 2018 r. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania. Wbrew twierdzeniom Skarżącego ww. przepis został w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowany, z uwagi na ziszczenie się przesłanek do pozostawienia bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, z powodu nie uzupełnienia jego braków formalnych w zakreślonym terminie. W związku z faktem, iż w niniejszej sprawie nie miała miejsca odmowa przyznania Skarżącemu prawa pomocy, lecz pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania, nie mogło dość do zarzucanego naruszenia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem nie miał on zastosowania w sprawie. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.