I SA/Gd 463/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 5 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca Z. K. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, akt administracyjnych sprawy oraz danych zawartych w CEDIG wynika, iż skarżąca jest współwłaścicielką mieszkania o powierzchni 37,90 m2 (na nieruchomości ustanowiono hipotekę na rzecz banku na kwotę 212.500 zł oraz ZUS na łączną kwotę 47.310,02 zł) oraz posiada samochód osobowy marki [...] z 1998 r. o wartości około 4.000 zł. Innego majątku, w tym oszczędności, skarżąca nie posiada (egzekucja z rachunków bankowych skarżącej okazała się bezskuteczna z uwagi na brak środków). Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, z dniem 1 sierpnia 2017 r. ze względu na stan zdrowia zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, obecnie jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura, która – po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych – wynosi 958,43 zł netto miesięcznie i którą w całości przeznacza na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, w tym na opłaty za mieszkanie i media, które wynoszą około 580 zł (a w których partycypuje jej syn) i oraz koszty rehabilitacji i zakup leków w kwocie około 250 zł. Poza zadłużeniem z tytułu nieopłaconych składek skarżąca posiada także zaległości podatkowe w wysokości 2.700 zł oraz z tytułu opłat czynszowych w kwocie 7.000 zł. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.