I SA/Gd 468/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nie przekazania organowi egzekucyjnemu kwoty postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. K. J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" w skardze z dnia 29 maja 2009 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji określające dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość nie przekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty z tytułu dokonanego zajęcia wierzytelności pieniężnej, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przedmiotowy wniosek nie został przez skarżącego uzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Podkreślić należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, stanowisko strony skarżącej, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Sąd uznał, że wnioskodawca nie wykazał, by wykonanie postanowienia mogło spowodować skutki, o których mowa w przytoczonym przepisie. Informacji niezbędnych dla oceny zasadności wniosku nie można było też ustalić w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, bowiem nie odnoszą się one do obecnej sytuacji finansowej wnioskodawcy. W tej sytuacji Sąd uznał, że brak jest dowodów, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.