I SA/Gd 47/20
PostanowienieWSA w Gdańsku2020-02-10
Skład orzekający: Sędzia NSA Zbigniew Romała
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, oparty na orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, powinien być rozpoznany przez sąd administracyjny?Ratio decidendi
Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, nawet jeśli powołuje się na orzeczenie TSUE i zawiera sygnaturę wyroku sądu administracyjnego, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd administracyjny odrzuca taki wniosek na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., ponieważ dotyczy on postępowania podatkowego, a nie sądowego, i powinien być skierowany do właściwego organu podatkowego.Stan faktyczny
Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego prawomocną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a następnie wyrokiem WSA oddalającym jej skargę. Jako podstawę wniosku wskazała orzeczenie TSUE z dnia 16 października 2019 r. (sygn. C-189/18), które miało podważać sposób prowadzenia postępowania podatkowego i kontroli sądowej. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa do obrony i rzetelnego procesu.Rozstrzygnięcie
Odrzucono wniosek o wznowienie postępowania.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. H. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 października 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2011 r. do kwietnia 2012 r. postanawia odrzucić wniosek.
Wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1754/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. H. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor") z dnia 23 października 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2011 r. do kwietnia 2012 r.
W dniu 16 stycznia 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego [...], na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 (lub pkt 11) w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) - dalej: "Ordynacja podatkowa", wystąpiła do tutejszego Sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją sygn. I SA/Gd 1754/17, [...], [...] wydaną w dniu 13 marca 2018 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zakresie podatku od towarów i usług w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 16 października 2019 r. Podano, że publikacja orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 nastąpiła z Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2019 r. (seria C, nr 423, s. 8).
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 16 października 2019 r. TSUE wydał orzeczenie sygn. C-189/18, w którym orzekł, że jeśli organy podatkowe włączają jako dowody wyciągi z innych decyzji wydanych wobec kontrahentów podatnika, praktyka taka narusz prawo podatnika do obrony i prawo do rzetelnego procesu. Ponadto jeśli podatnik pozbawiony był możliwości zapoznania się z takimi dowodami, na podstawie których organ podatkowy wydał decyzję, uniemożliwia to sądowi administracyjnemu wykonywanie skutecznej kontroli sądowej i spełnienie wymogów rzetelnego procesu. Podkreślono,
że wyrok ten stanowi wskazówkę dla organów podatkowych, aby w toku prowadzonych postępowań nie uwzględniały bezkrytycznie materiałów dowodowych dotyczących innych podmiotów niż podatnik.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, w toku postępowania organ wykorzystał dowody zebrane w sprawie innych podmiotów. Podatnik nie miał jednak dostępu do wszystkich dowodów, a takie działanie pozbawiło go prawa do skutecznej obrony. Prawo podatnika zostało ograniczone również z uwagi na brak możliwości weryfikacji informacji zawartych
w dowodach stanowiących podstawę do wydania decyzji. Zaakcentowano,
że zakwestionowane w decyzji transakcje miały rzeczywisty charakter, a organ wydający decyzję nie wykazał, że skarżąca wiedziała lub przy dołożeniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o swoim zaangażowaniu w nieprawidłowy obrót.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o wznowienie postępowania podatkowego oraz uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Wniosek podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przede wszystkim należy wskazać, że w piśmie z dnia 16 stycznia 2020 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania podatkowego, a nie sądowego. Takie żądanie zawarto zarówno w osnowie wniosku (s. 1 pisma), jak i w jego podsumowaniu (s. 3 pisma).
Należy również zauważyć, że jako podstawę prawną wniosku wskazano przepisy art. 240 § 1 pkt 8 (lub pkt 11) w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. przepisy zawarte w Rozdziale 17 Działu IV tej ustawy zatytułowanym "Wznowienie postępowania". Nie wskazano natomiast przepisów Działu VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", dotyczących wznowienia postępowania sądowego (art. 270-285).
Wreszcie należy zwrócić uwagę, że wniosek dotyczy "postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją", a nie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
W osnowie wniosku wskazano co prawda sygnaturę akt postępowania sądowego
(I SA/Gd 1754/17) i datę wydania wyroku przez tutejszy Sąd (13 marca 2018 r.), jednakże jednocześnie wskazano numer decyzji podatkowej wydanej przez Dyrektora ([...], [...]).
Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że adresatem wniosku K. H. z dnia 16 stycznia 2020 r. nie jest sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 P.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,
na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło