I SA/Gd 47/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 6 września 2024 r. nr OPE.906.3.2024.JK w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z 6 września 2024 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku w przedmiocie zarzutów G. K. (dalej: Skarżąca) dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie z 6 września 2024 r. przesłano Skarżącej na podany przez nią adres i podjęto próbę doręczenia. Na skutek niepodjęcia przesyłki w 14 dni od pierwszego awizowania została ona zwrócona do adresata z adnotacją "nie podjęto w terminie" i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia. Skarżąca dnia 6 grudnia 2025 r. zaskarżyła ww. postanowienie składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. `Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż wniesiono ją z uchybieniem terminu. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Kwestie zasad i trybu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym zostały uregulowane w Rozdziale 8 Działu I ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U z 2024 r. poz. 572) – dalej jako: "k.p.a.". Unormowanie instytucji doręczania pism osobom fizycznym w ogólnym postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 42, art. 43 i art. 44 k.p.a. W art. 42 k.p.a. uregulowane jest tzw. doręczenie właściwe (do rąk adresata), zaś w art. 43 k.p.a. doręczenie zastępcze (do rąk osoby wymienionej w tym przepisie). Natomiast w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje przepis art. 44 k.p.a., który normuje tzw. fikcję prawną doręczenia pisma. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 – operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pism przez operatora pocztowego. Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W § 3 ww. artykułu wskazano, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W treści art. 44 § 3 k.p.a. podano, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z treści art. 44 k.p.a. wynika zatem, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do wniesienia skargi. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca postanowienie, została przesłana na znany organowi adres i wobec nieobecności adresata w tym miejscu była dwukrotnie awizowana (tj. w dniach: 12 i 20 września 2024 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona do nadawcy. Należało zatem przyjąć, że doręczenie Skarżącej postanowienia nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 26 września 2024 r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skoro zaskarżone postanowienie doręczono Skarżącej 26 września 2024 r. zatem ostatni dzień trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. (z uwagi na to, że 26 października 2024 r. jest niedzielą), upływał 27 października 2024 r. Tymczasem Skarżąca złożyła skargę dopiero 6 grudnia 2025 r., tj. z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.