I SA/Gd 470/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], skarżący R. C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 30 kwietnia 2013 r. oraz sprecyzował swoje żądanie w części dotyczącej pełnomocnika, wskazując że wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 maja 2013 r. (doręczone w dniu 20 maja 2013 r.), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, małżonkowie pozostają bez pracy, żona skarżącego została uznana za osobę bezrobotną z dniem 21 sierpnia 2012 r., zaś skarżący z dniem 9 listopada 2012 r. (dowód: odpisy decyzji starosty z dnia 14 sierpnia i 12 listopada 2012 r.), każdemu z małżonków z tego tytułu został przyznany zasiłek, który aktualnie wynosi po 651,04 zł netto miesięcznie (dowód: raport z obrotów na koncie wnioskodawcy za okres od 1 marca do 27 maja 2013 r., odpis poleceń wypłat świadczenia za luty, marzec i kwiecień 2013 r.), majątek małżonków stanowią dwa samochody osobowe marki [...], rok produkcji 1997 r. o wartości około 5.000 zł (który podlega zajęciu, co potwierdza odpis protokołu zajęcia z dnia 3 stycznia 2012 r.) i marki [...] rok produkcji 1993 o wartości około 600 zł, natomiast wykazane we wniosku mieszkanie o powierzchni użytkowej 34,96 m2 małżonkowie wynajmują od miasta. Średnie miesięczne koszty utrzymania małżonków, których wysokość przyjęto na podstawie informacji o wysokości opłat związanych z najmem i eksploatacją lokalu, faktur za gaz i telefon komórkowy, wynoszą 641,85 zł. Skarżący posiada zadłużenie z tytułu opłat za gaz i ubezpieczenie samochodu oraz z tytułu zobowiązań podatkowych i kredytowych, które łącznie wynosi 23.523,82 zł (dowód: odpis faktury za gaz z dnia 10 kwietnia 2013 r., pisma od ubezpieczyciela z dnia 29 kwietnia 2013 r., zawiadomienia komornika sądowego z dnia 24 maja 2013 r. o wysokości egzekwowanej należności); zadłużenie jego żony przede wszystkim wobec banków wynosi zaś 74.072,62 zł (dowód: odpisy zawiadomień komornika sądowego z dnia 24 maja 2013 r. o wysokości egzekwowanych należności). W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że skarżący obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Za przyjęciem takiej oceny przemawia nie tylko wysokość miesięcznych dochodów małżonków, która po uwzględnieniu udokumentowanych wydatków wynosi 660,23 zł, ale również ich źródło, które nie ma charakteru stałego (są to bowiem zasiłki dla bezrobotnych). Pod uwagę wzięto także brak zasobów pieniężnych, łączną kwotę zadłużenia małżonków (97.596,44 zł) oraz okoliczność prowadzenia egzekucji, w tym zajęcie jedynego składnika majątku (samochodu marki [...]), z którego środki uzyskane w przypadku ewentualnej sprzedaży wnioskodawca mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.