I SA/Gd 471/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. A. G. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF strona uzupełniła w dniu 14 czerwca 2010 r. Jednocześnie wnioskodawca rozszerzył swoje żądanie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonego do wniosku odpisu decyzji ZUS z dnia 22 marca 2010 r. o przeliczeniu emerytury i potwierdzenia wypłaty emerytury za kwiecień 2010 r. ustalono, że źródłem jego utrzymania jest emerytura, która podlega zajęciu i wypłacana jest w kwocie 463,22 zł netto, nie posiada majątku, tj. nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro i oszczędności, korzysta z pomocy rodziny, u której zamieszkuje i nie partycypuje w kosztach związanych z utrzymaniem mieszkania (opłatach za energię elektryczną, gaz, wodę), a której wysokość szacuje na około 300 zł miesięcznie. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że wnioskodawca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów, która bez wątpienia nie pozwala na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb, związana z tym konieczność korzystania z pomocy członków rodziny w tym zakresie, brak zasobów pieniężnych oraz majątku, który mógłby spieniężyć. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.