I SA/Gd 472/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 472/17, w ten sposób, że na s. 23 uzasadnienia wyroku zwrot: "§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.)" zastąpić zwrotem: "§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.)". Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 472/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 2 grudnia 2013 r. nr [...]. W drugim punkcie wyroku Sąd zasądził od organu administracji na rzecz strony skarżącej kwotę 9.636 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku, jako podstawę prawną należnych stronie skarżącej kosztów postępowania, oprócz art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", wskazano § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., lecz zgodnie z jego § 21 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Biorąc pod uwagę, że skarga Spółki wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 9 października 2014 r., należne stronie skarżącej koszty wynagrodzenia pełnomocnika należało obliczyć zgodnie z przepisami obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 tego rozporządzenia wynika, że przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 7.200 zł. Do kwoty tej należało doliczyć 2.436 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego od skargi. Łącznie dało to kwotę 9.636 zł. Taka też kwota wynika z sentencji wyroku zapadłego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (tak: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie VI, Wolters Kluwer 2016; postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II OSK 631/12, LEX nr 1252132). Z uwagi na to, że wskazanie błędnej podstawy prawnej należnego pełnomocnikowi strony skarżącej wynagrodzenia miało charakter oczywistej omyłki wymagającej sprostowania w drodze postanowienia, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.