I SA/Gd 475/09

Dnia 15 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N.Z. i D.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2009 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę D.Z. Decyzją z dnia 6 marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności N.Z. za zaległości podatkowe M.H. W następstwie wniesionego przez N.Z. odwołania, postanowieniem z dnia 8 maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga sporządzona i podpisana przez D.Z. i N.Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu skarga D.Z. podlega odrzuceniu, albowiem nie posiada ona interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie stwierdzenia złożenia odwołania przez N.Z. z uchybieniem terminu do jego wniesienia, nie oddziałuje w żaden sposób na sferę uprawnień czy obowiązków skarżącej. Skarga może natomiast dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W tej płaszczyźnie więc interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca, w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu, możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 213-214, teza 7). W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.