I SA/Gd 483/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. T. L. we wniosku dołączonym do skargi na wyżej opisaną decyzję dyrektora izby celnej zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 lipca 2009 r. (odpisy: zeznania podatkowego małżonków za 2008 r., decyzji ZUS z dnia 5 marca 2009 r. o waloryzacji renty żony skarżącego, decyzji ZUS z dnia 18 marca 2009 r. o waloryzacji emerytury wnioskodawcy, wyciągu z rachunku bankowego żony sporządzonego za okres od 16 czerwca do 15 lipca 2009 r., informacji o wysokości opłat eksploatacyjnych należnych od 1 lutego 2009 r., faktury VAT za energię elektryczną za okres od lipca do grudnia 2009 r., dowodów wpłat za: telefon stacjonarny i komórkowy, abonament TV, ubezpieczenia na życie każdego z małżonków, paragonu za zakup leków, decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., harmonogramu spłat kredytu gotówkowego, sądowego nakazu zapłaty z dnia 5 marca 2008 r. kwoty 50 904,69 zł, wezwania z dnia 28 maja 2009 r. do zapłaty kwoty 27 293,11 zł, zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego skarżącego z dnia 8 stycznia i 25 lutego 2009 r. do łącznej kwoty 359 926,44 zł), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, źródłem utrzymania małżonków są dochody z emerytury i renty wypłacane w łącznej wysokości 2 923,03 zł netto miesięcznie, małżonkowie są właścicielami nieruchomości o powierzchni 459 m2, na której posadowiony jest dom, na dzień 15 lipca 2009 r. saldo końcowe rachunku bankowego żony skarżącego wynosiło 56,04 zł, ponoszone przez małżonków miesięczne koszty utrzymania kształtują się na poziomie 2 015,81 zł, przy czym do kwoty tej nie zaliczono wydatku poniesionego przez wnioskodawcę na rzecz "A" S.A., gdyż wpłata w wysokości 764,20 zł dokonana została w dniu 17 grudnia 2008 r. Wprawdzie wnioskodawca nie przedstawił wyciągu ze swojego rachunku bankowego, jednakże na uwadze mieć należy, że w świetle przedłożonych dokumentów w związku z dokonanymi zajęciami nie może on swobodnie dysponować środkami na nim zgromadzonymi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez niego kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość osiąganych przez małżonków miesięcznych dochodów i ponoszonych przez nich (udokumentowanych) wydatków związanych z bieżącym koniecznym utrzymaniem, brak oszczędności, wysokość zadłużenia wobec Skarbu Państwa i innych wierzycieli. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami źródłowymi. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.