I SA/Gd 49/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu podatkowego, skarżący K. P. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącego oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych, które przedłożone zostały przez skarżącego w związku z ubieganiem się przez niego o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Materiał ten referendarz sądowy uznał za wystarczający do oceny sytuacji rodzinnej i możliwości płatniczych skarżącego. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 3 października 2013 r., nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje z rodzicami i babcią w domu o powierzchni 250 m2 (będącym własnością babci), rodzina prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie z renty w kwocie 1.845,37 zł netto przyznanej ojcu skarżącego z tytułu niezdolności do pracy oraz emerytury wypłacanej babci skarżącego w kwocie 1.050,77 zł netto, matka skarżącego nie osiąga dochodów (pozostaje bez pracy), skarżący ma syna, na którego utrzymanie nie łoży ze względu na brak jakichkolwiek środków. Na podstawie znajdujących się w aktach podatkowych dokumentów, tj. oświadczenia skarżącego, faktur i dowodów wpłaty tytułem opłat za energię elektryczną, wodę, podatek od nieruchomości oraz wydatków na zakup opału przyjęto, że średnie miesięczne koszty związane z eksploatacją domu wynoszą około 989 zł. Z powyższych ustaleń wynika, że skarżący od 2013 r. pozostaje na utrzymaniu rodziców, nie posiada żadnego majątku, który mógłby spieniężyć. Natomiast dochody osiągane przez członków rodziny skarżącego, z którymi prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe, w ocenie referendarza sądowego, pozwalają na zaspokojenie jedynie podstawowych, bieżących kosztów związanych z utrzymaniem rodziny. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.