I SA/Gd 495/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego (dalej: Naczelnik UC), działając na podstawie art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) sprostował oczywistą omyłkę zawartą w sentencji postanowienia nr [...] z dnia 20 stycznia 2015 r. w sposób następujący: w miejsce "uzupełnić postanowienie z dnia 18 lipca 2014 r. w zakresie rozstrzygnięcia poprzez dodanie w sentencji po sformułowaniu "decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2013 r." słów "solidarnie z panem K.Z."", wpisać "uzupełnić postanowienie z dnia 29 października 2014 r. w zakresie rozstrzygnięcia poprzez dodanie w sentencji po sformułowaniu "decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia 24 września 2013 r." słów "solidarnie z panem K.Z."". P.R. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 215 § 1, art. 217 § 1 pkt 4 i 6, art. 121 § 1 i art. 124 O.p. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że Naczelnik UC w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2015 r. dopuścił się dwóch pomyłek: daty wydania uzupełnianego postanowienia (18.07.2014r. – takie postanowienie nie zostało w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osób trzecich wydane) oraz w nazwisku drugiego członka zarządu (Pan Z., zamiast prawidłowo – Z.). Były to oczywiste omyłki podlegające sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 O.p. Uzupełnienie postanowienia, a następnie jego sprostowanie nie wpłynęło na merytorykę tego aktu czyli na intencję organu co do wszczęcia postępowania wobec byłego członka zarządu spółki A, czyli P.R. solidarnie z Panem Z. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. Art. 233 § 2 w zw. z art. 239 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia Naczelnika UC w sytuacji, gdy zostało ono wydane z naruszeniem art. 215 § 1, art. 217 § 1 pkt 6 i § 2, art. 121 § 1, art. 124 O.p.; 2. Art. 215 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że zmiany dokonywane postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. były oczywistymi omyłkami pisarskimi; 3. Art. 217 § 1 pkt 6 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia 9 października 2015 r. było pouczeniem czy i w jakim zakresie służyło na nie zażalenie; 4. Art. 217 § 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek nienależytego uzasadnienia, w treści którego organ nie odniósł się do zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 217 § 2 i art. 124 O.p. 5. Art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W niniejszej sprawie Naczelnik UC w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2015 r. popełnił dwie pomyłki, dotyczące daty wydania uzupełnianego postanowienia (18.07.2014r. – takie postanowienie nie zostało w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osób trzecich wydane) oraz nazwiska drugiego członka zarządu (Pan Z., zamiast prawidłowo – Z.). Wbrew zarzutom skargi uznać należy, że oba błędy – co do daty wydania uzupełnianego postanowienia i co do nazwiska drugiego członka zarządu, ponoszącego solidarną odpowiedzialność wraz ze skarżącym za zobowiązania podatkowe spółki – stanowiły oczywiste omyłki, które mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Wymienione w powyższym przepisie błędy rachunkowe i omyłki muszą być oczywiste. Oczywistość ta może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje też jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się rozumienie pojęcia oczywistej omyłki, jako błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK1830/10 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. W świetle powyższego uznać należy, że sprostowanie nazwiska osoby ponoszącej solidarną ze skarżącym odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki – Z. w miejsce błędnie wpisanego Z. – stanowi oczywistą omyłkę pisarską. Oczywistość tej omyłki wynika z porównania z danymi osobowymi członków zarządu spółki A ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym. Sprostowanie tej omyłki nie prowadzi do zmian po stronie podmiotowej postępowania, wbrew stanowisku strony. Podobnie omyłka zaistniała w sentencji postanowienia z dnia 20 stycznia 2015 r. co do daty uzupełnianego postanowienia (było 18 lipca 2014 r. zamiast prawidłowo 29 października 2014 r.) nie miała charakteru istotnego błędu, nie dotyczyła ustaleń prawnych ani faktycznych, czy też ustaleń co do konsekwencji zastosowania norm prawnych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Można zatem uznać ją za omyłkę oczywistą, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 O.p. Oczywistość błędu wynika chociażby z uzasadnienia postanowienia z dnia 20 stycznia 2015 r. w przedmiocie uzupełnienia, gdzie wskazano, że postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej wszczęte zostało postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. Organ nie przekroczył zatem granicy dopuszczalności sprostowania a więc "oczywistości" błędu. Niezrozumiały jest zarzut, że działanie Naczelnika UC nie było działaniem z urzędu, gdyż uwagę na zaistniałe omyłki zwrócił Dyrektor Izby Celnej. Niezależnie od tego, w jaki sposób Naczelnik UC powziął wiedzę o zaistniałych omyłkach, ich sprostowanie stanowiło działanie z urzędu. Zarzut dotyczący naruszenia art. 217 § 1 pkt 6 O.p. jest bezzasadny. W treści postanowienia z dnia 9 października 2015 r. Naczelnik UC zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, strona z tego prawa skorzystała. Nie można więc uznać, że brak wskazania w treści pouczenia organu, do którego należy wnieść zażalenie, miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Ewentualne uchybienia w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji polegające zdaniem strony na zbyt lakonicznym uzasadnieniu faktycznym, zostały konwalidowane przez organ odwoławczy, który w uzasadnieniu swojego postanowienia szeroko odniósł się do okoliczności faktycznych związanych z podjęciem rozstrzygnięcia o sprostowaniu postanowienia i zarzutów strony. Przypomnieć należy, że z zasady dwuinstancyjności postępowania wynika obowiązek organu odwoławczego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Organ odwoławczy nie tyle zatem kontroluje poprawność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, co rozpoznaje sprawę ponownie. Stąd też lakoniczność uzasadnienia organu pierwszej instancji nie stanowi powodu do uchylenia postanowienia organu odwoławczego, o ile treść tego ostatniego odpowiada wymogom z art. 217 § 1 i 2 O.p., a tak jest w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.