I SA/Gd 496/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. W. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt SKO Gd/2107/23 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę. Decyzją z 26 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku po rozpoznaniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 21 lutego 2023 roku od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2023 roku, sygn. akt. SKO Gd/141/23 w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 23 sierpnia 2018 roku, sygn. akt SKO Gd/1985/18 na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1, art. 240 § 1 pkt. 5, art. 221 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) - utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2023 roku, sygn. akt SKO Gd/141/23. W uzasadnieniu przypomniano, że zaskarżoną decyzją Kolegium odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 23 sierpnia 2018 roku, sygn. akt. SKO Gd/1985/18, w której uchylając decyzje organu pierwszej instancji określono wysokość podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 marca 2019 roku, sygn. akt I SA/Gd 979/18 utrzymał w mocy decyzję Kolegium. Wskazano ,że w odwołaniu od decyzji skarżący podniósł, iż błędne jest stanowisko Kolegium, iż wnioskodawca nie przedłożył nowych dowodów. Wnioskodawca stwierdził ,że wskazał szereg okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia oraz dodatkowo przedłożył 9 nowych dowodów. Kolegium natomiast odniosło się wyłącznie do opinii geodety R.L. Twierdzenie, iż wnioskodawca opierał się wyłącznie na dowodach już istniejących w dacie wydania zaskarżonej decyzji jest zdaniem strony niezgodne z prawdą. Decyzja pochodzi z 23 sierpnia 2018 r., a ekspertyza z 8 kwietnia 2019 roku, czyli po wydaniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko Kolegium, ż ekspertyza (opinia) nie może być nową okolicznością w rozumieniu art. 240 Ordynacji podatkowej nie jest zatem w ocenie strony uzasadniona. Opinię sporządziła osoba posiadają stosowne uprawnienia. Geodeta wykazał, iż w ewidencji opierano się na błędnych danych i dochodziło do nieprawidłowości w płaceniu podatków. Jest to błąd nie podatnika, a organu administracji - ewidencji gruntów. Rozpatrując przedmiotową sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Kolegium przypomniało, że w dniu 29 listopada 2019 roku Spółka zwróciła się o ponowną weryfikację zaległości podatkowych wskazując na nowe okoliczności dotyczące wysokości podatku od nieruchomości. Zarzuciła , że w roku 2005 firma O. Sp. z o.o. wykonując operat aktualizacyjny dokonała błędnej zmiany oznaczenia nieruchomości na [...] J.G. nieprawidłowo sklasyfikował także budynki, jeden powinien być oznaczony jako mieszkalny, a drugi jako inny niemieszkalny. Wnioskodawca w piśmie wskazał na wykaz zmian gruntowych z roku 2005, zdjęcia nieruchomości, wypis z ewidencji gruntów z roku 2001, decyzję o wyłączeniu z produkcji rolnej z 14 stycznia 1992 roku, akt notarialny z 7 lutego 2000 roku z którego wynika, iż Spółka powołana została w celach rolniczych, oraz opinię geodety z 8 kwietnia 2019 roku. Organy nie podjęły jednak zadaniem strony jakichkolwiek starań w celu doprowadzenia dokumentacji do stanu zgodnego z prawem. Organ odnosząc się do złożonego odwołania wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący wskazał na rolnicze przeznaczenie nieruchomości i błędne zapisy w ewidencji gruntów, co potwierdza opinia geodety z 8 kwietnia 2019 roku. Przypomniano, że procedura wznowieniowa toczy się tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p.. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Spółka zarówno w toku postępowania toczącego się przed Kolegium zakończonego wskazaną decyzją jak i w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku powoływała się na rolny charakter nieruchomości oraz błędne zapisy w ewidencji gruntów, błędy ustalone przez J.G. Spółka powoływała się na zapisy z ewidencji gruntów z roku 2001, zdjęcia nieruchomości i decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Natomiast odnosząc się do opinii geodety R.L. zleconej przez C.P., której - jak wynika z jej treści- podstawą była wizja terenowa oraz dokumenty znajdujące się w aktach organu pierwszej instancji wskazano, iż biegły nie jest podmiotem właściwym do ustalania, iż gmina błędnie naliczała podatek od gruntów i tym samym nie jest uprawniony do oceny stanu faktycznego i prawnego. Strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym bowiem tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania. Przedstawione przez Spółkę dowody istniały w dniu wydania decyzji, której wznowienie ma nastąpić i skarżąca Spółka miała o nich wiedzę. Natomiast przedłożona opinia geodety sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie. Kolegium stwierdziło zatem, iż w niniejszej sprawie brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 oraz na podstawie pozostałych przesłanek art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Kolegium utrzymało więc w mocy swoją decyzję z 19 stycznia 2023 roku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2024 r. zarzucając: naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie wniósł żadnych nowych dowodów w sprawie, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez nieuzasadnioną odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2. zasądzenie od organu administracyjnego zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazując , że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący wskazał na rolnicze przeznaczenie nieruchomości i błędne zapisy w ewidencji gruntów, co potwierdza opinia geodety z 8 kwietnia 2019 roku. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł, że procedura wznowieniowa nie może być wykorzystywana do pełnej i ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p.. Nie ulega wątpliwości , że wynika to z konieczności utrzymania stabilności i bezpieczeństwa obrotu prawnego. Ustawodawca w art. 240 § 1 O.p. nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez użyte w tym przepisie określenie "okoliczności faktyczne". Odróżnienie przesłanki wznowieniowej, polegającej na ujawnieniu "nowych okoliczności faktycznych" od przesłanki "nowe dowody" wskazuje jednak, że przez zwrot: "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć te zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Jeżeli w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym po ostatecznym zamknięciu postępowania podatkowego (prowadzonego w zwykłym trybie) nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu. Wynika to z orzecznictwa sądów administracyjnych , w tym cytowanego przez organ wyroku w sprawie II FSK 2145/12. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium jest prawidłowa. Spółka zarówno w toku postępowania toczącego się przed Kolegium zakończonego decyzją wymiarową, jak i w toku postępowania przed WSA w Gdańsku powoływała się na rolny charakter nieruchomości oraz błędne zapisy w ewidencji gruntów i błędy ustalone przez J.G. Spółka powoływała się także na zapisy z ewidencji gruntów z roku 2001, zdjęcia nieruchomości oraz decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Sąd przypomina ,że strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym. Takiego waloru natomiast nie posiadała nowa opinia - opinia geodety R.L., która została sporządzona już po zakończeniu postępowania w trybie zwykłym. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., skoro strona skarżąca nie wykazała przesłanek opisanych w tym przepisie. Sąd oceniając legalność decyzji administracyjnych może je uchylić tylko w takiej sytuacji, gdy naruszono w nich przepisy prawa materialnego czy procesowego, ale tylko wówczas gdy naruszenie to miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy (ust. 145 § 1 p.p.s.a.). Do takich naruszeń z pewnością nie należą omyłki czy błędy pisarskie, bowiem nie powodują one zmiany wymiaru podatku wynikającego z decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Mając na uwadze i powyższą okoliczność, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a., co powoduje, że skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.