I SA/Gd 497/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. W. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2024 r., Sygn. akt SKO Gd/2108/23 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1, art. 240 § 1 pkt 5, art. 221 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą W. (dalej "Skarżąca", "Spółka") od decyzji SKO z dnia 19 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji SKO z dnia 23 sierpnia 2018 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. SKO decyzją z dnia 23 sierpnia 2018 r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Władysławowa z dnia 8 marca 2018 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 15.885 zł i określiło wysokość tego zobowiązania na kwotę 15.852 zł. Decyzja ta jest ostateczna. Wyrokiem z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 980/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Skarżącej na decyzję SKO z dnia 23 sierpnia 2018 r. Wyrok jest prawomocny. 2.2. Skarżąca, pismem z dnia 29 listopada 2019 r., zwróciła się o ponowną weryfikację zaległości podatkowych wskazując na nowe okoliczności dotyczące wysokości podatku od nieruchomości. W roku 2005 firma O. Sp. z o.o. wykonując operat aktualizacyjny dokonała błędnej zmiany oznaczenia nieruchomości na Bi. Geodeta J. G. nieprawidłowo sklasyfikował także budynki, jeden powinien być oznaczony jako mieszkalny, a drugi jako inny niemieszkalny. Spółka w piśmie wskazała na wykaz zmian gruntowych z 2005 r., zdjęcia nieruchomości, wypis z ewidencji gruntów z 2001 r., decyzję o wyłączeniu z produkcji rolnej z 14 stycznia 1992 r., akt notarialny z 7 lutego 2000 r., z którego wynika, iż Spółka powołana została w celach rolniczych (dowody te wcześniej załączono do skargi na decyzję) oraz opinię geodety R. L. z 8 kwietnia 2019 r. Organy nie podjęły jakichkolwiek starań w celu doprowadzenia dokumentacji do stanu zgodnego z prawem. 2.3. SKO postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO z dnia 23 sierpnia 2018 r. 2.4. Decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r. SKO odmówiło uchylenia w całości decyzji ostatecznej SKO z dnia 23 sierpnia 2018 r. wobec stwierdzenia braku przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Spółka odwołała się do dowodów, które były przedmiotem oceny Kolegium, jak i WSA. Ekspertyza sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nie może być nową okolicznością. 2.5. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, SKO decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując treść i wykładnię art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazało, że decyzja Kolegium z 19 stycznia 2023 r. jest prawidłowa. Spółka zarówno w toku postępowania toczącego się przed Kolegium, jak i w toku postępowania przed WSA w Gdańsku powoływała się na rolny charakter nieruchomości oraz błędne zapisy w ewidencji gruntów, błędy ustalone przez geodetę J. G.. Spółka powoływała się na zapisy z ewidencji gruntów z roku 2001, zdjęcia nieruchomości, decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Natomiast odnosząc się do opinii geodety R. L. zleconej przez C. P., której - jak wynika z treści - podstawą była wizja terenowa oraz dokumenty znajdujące się w aktach organu pierwszej instancji SKO wskazało, iż biegły nie jest podmiotem właściwym do ustalania, iż gmina błędnie naliczała podatek od gruntów i tym samym nie jest uprawniony do oceny stanu faktycznego i prawnego. Strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania. Przedstawione przez Spółkę dowody istniały w dniu wydania decyzji, której wznowienie ma nastąpić i Skarżąca Spółka miała o nich wiedzę. Natomiast przedłożona opinia geodety sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie. SKO stwierdziło, iż w sprawie brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 oraz na podstawie pozostałych przesłanek art. 240 § 1 O.p. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: - nierozpoznanie istoty sprawy i błędne przyjęcie, że wysokość podatku od nieruchomości określona została na kwotę 115.852 zł, pomimo iż zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta Władysławowa z dnia 8 marca 2018 r. podatek od nieruchomości za rok 2016 został określony na kwotę 15.885 zł i na taką kwotę opiewał wniosek z dnia 29 listopada 2019 r., - naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżąca nie wniosła żadnych nowych dowodów w sprawie, - naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez nieuzasadnioną odmowę jego zastosowania w sprawie. 4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi prawidłowość dokonanej przez organ odwoławczy oceny, iż nie doszło do ziszczenia się przywołanej przez Skarżącą przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym wzruszenie decyzji pomimo jej ostateczności i nie może być poświęcona ponownemu załatwieniu sprawy w pełnym zakresie, jak w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania stanowi wyjątek od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (określonej w art. 128 O.p.) i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. Ma to także związek z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, które w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Tryb ten uregulowany został w Rozdziale 17 Działu IV O.p. Przepisy tej ustawy uzależniają możliwość skorzystania z trybu wznowieniowego od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych, a mianowicie: rozstrzygnięcia sprawy decyzją ostateczną i wystąpienia co najmniej jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. prawnych podstaw wznowienia postępowania. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący katalog przesłanek wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowania rozstrzygnięcia wadliwego (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2709/15, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 O.p. strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Wskazanie co najmniej jednej z podstaw wznowienia postępowania uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.). Natomiast to, czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym wspomnianym postanowieniem (art. 243 § 2 O.p.), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 O.p. Podkreślić należy, iż w postępowaniu wznowieniowym nie dochodzi do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy podatkowej rozstrzygniętej ostateczną decyzją organu. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz wyłącznie zweryfikowanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności określone w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie wznowieniowe toczy się zatem w bardzo zawężonych ramach – jego celem jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszyć każdą wadliwą decyzję ostateczną, nie stanowi ono bowiem kontynuacji postępowania instancyjnego. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, iż wniosek Skarżącej o wznowienie postępowania dotyczył sprawy rozstrzygniętej decyzją SKO z dnia 23 sierpnia 2018 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r., która – w świetle przedstawionych w części historycznej ustaleń – jest ostateczna. W tym miejscu, odnosząc się do podniesionego przez Skarżącą zarzutu, że w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo wskazano kwotę określonego ww. decyzją ostateczną podatku od nieruchomości: 115.852 zł zamiast prawidłowej wysokości: 15.852 zł, Sąd wskazuje, że jest to wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej i jako takie pozostaje bez wpływu na prawidłowość podjętej przez organ odwoławczy decyzji. Skarżąca składając wniosek o wznowienie postępowania wskazała jako przesłankę swojego żądania przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., warunkujący wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną od sytuacji, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Skarżącej nowymi istotnymi okolicznościami faktycznymi i dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nieznanymi organowi, który ją wydał, były wykaz zmian gruntowych z 2005 r., zdjęcia nieruchomości, wypis z ewidencji gruntów z 2001 r., decyzja o wyłączeniu z produkcji rolnej z 14 stycznia 1992 r., akt notarialny z 7 lutego 2000 r., z którego wynika, iż Spółka powołana została w celach rolniczych oraz opinię geodety R. L. z 8 kwietnia 2019 r. Aby ww. przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. mógł mieć zastosowanie, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, zostaną ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy; po drugie - te okoliczności faktyczne lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie - te nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie, po raz pierwszy zgłoszone, nie były znane organowi podatkowemu oraz – co istotne – stronie, ani nie wynikały ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdzić należy, że nawet jeżeli pojawi się nowa okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to ta przesłanka wznowienia jest spełniona wtedy, gdy okoliczności faktyczne lub dowody są nowe w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Innymi słowy zwrot "wyjdą na jaw", którym posłużył się ustawodawca, charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu, jak i stronie postępowania podatkowego. W zapatrywaniu tym utwierdza dalsza część przepisu ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję"), w której z podstaw wznowienia postępowania wyklucza się okoliczności lub dowody nowe dla strony, ale które były znane organowi podatkowemu. Trudno zatem zanegować poglądy utrwalone w orzecznictwie, jak również w nauce prawa, zaprezentowane we wcześniejszej części uzasadnienia, zgodnie z którymi strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, zatem nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku. Dodatkowo można jeszcze wskazać, że za takim rozumieniem omawianej przesłanki wznowieniowej przemawiają też istotne względy aksjologiczne, do których należy wzgląd na trwałość decyzji ostatecznych (art. 128 O.p.) oraz wywodzony z art. 123 § 1 O.p. obowiązek współdziałania strony z organem podatkowym w trakcie prowadzonego przez niego postępowania. Wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności faktyczne, o których wiedziała, ale na które nie wskazała w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jako że zaakceptowanie takiej możliwości nie tylko niweczyłoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych, ale regułę tę czyniłoby wręcz iluzoryczną. Sankcjonowałoby także zatajanie przez strony okoliczności faktycznych lub dowodów w postępowaniu zwykłym celem pozyskania podstaw do późniejszego inicjowania postępowań nadzwyczajnych. Cecha istotności nowych okoliczności faktycznych lub dowodów oznacza natomiast, iż mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I GSK 468/17). Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozpatrujących wniosek o wznowienie postępowania, które oceny tej winny dokonać przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami i dowodami, dotychczas zgromadzonymi w toku prowadzonych postępowań wymiarowych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że przywoływane przez Skarżącą okoliczności i przedłożone w toku postępowania wznowieniowego dowody, nie mogą być uznane za nowe w sprawie, nieznane stronie, które wyszły na jaw dopiero po zakończeniu postępowania decyzją ostateczną. Wskazać bowiem należy, że strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (por. wyroki NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2701/13, z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2675/12, a także J. Rudowski [w:] S. Babiarz, B. Dauter, A. Kabat, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2019, s. 1271-1272). Zasadnie wobec powyższego wskazał organ, że podniesionych okoliczności oraz przedłożonych dokumentów nie można uznać za nowe dowody i okoliczności, bowiem skoro istniały one w dacie wydania decyzji ostatecznej to Skarżąca dysponowała wiedzą o ich istnieniu w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Co więcej, przedłożone przez Skarżącą dokumenty oraz przywoływane okoliczności stanowiły przedmiot rozważań organów w toku postępowania wymiarowego, jak i sądu w toku postępowania sądowo-administracyjnego, bowiem Spółka powoływała się na rolny charakter nieruchomości, błędne zapisy w ewidencji gruntów, błędy ustalone przez geodetę, zdjęcia z nieruchomości, jak i decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Tym samym okoliczności te i dowody nie są nowe, albowiem znane były zarówno stronie, jak i organom podatkowym w trakcie postępowania. "Nowe dowody" i "nowe okoliczności faktyczne" powinny być nieznane zarówno organowi podatkowemu, jak również stronie – co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że jeżeli organ nie dysponowałby przedkładanymi dowodami na dzień wydania decyzji z przyczyn leżących po stronie Skarżącej (nieprzedłożenie dokumentów pomimo dysponowania nimi w toku postępowania wymiarowego), to nie mogłaby ona powoływać się na takie dowody w toku postępowania wznowieniowego. Brak aktywności Skarżącej na gruncie wyjaśniania okoliczności faktycznych sprawy nie może stanowić później argumentu przemawiającego za uchyleniem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt III FSK 698/21). W przeciwnym razie, wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogło by zastąpić zwykły tryb odwoławczy. Zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych pozostawałaby fikcją, gdyby dopuścić ich uchylanie z tego powodu, że strona zdecydowałaby się powołać istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody po zakończeniu postępowania, mimo, że mogła to uczynić wcześniej. Należy zwrócić uwagę, że to od woli strony postępowania zależy, czy i jakie okoliczności faktyczne przedstawi organowi. Na organach nie ciąży zaś nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów, zaś o istnieniu niektórych może wiedzieć tylko podatnik. Mimo, że postępowanie podatkowe ma charakter inkwizycyjny i ma w nim zastosowanie zasada prawdy obiektywnej, co łączone jest z przypisaniem organowi wiodącej roli w wyjaśnieniu sprawy, to powyższe nie zwalnia strony z odpowiedzialności za brak komunikowania organowi informacji dla niej korzystnych oraz istotnych z punktu widzenia postępowania. Strona - dążąc do podważenia decyzji ostatecznej - nie może wykorzystywać braku wcześniejszej aktywności procesowej w toku postępowania zwykłego. Nie może też czynić organowi zarzutu nieuwzględnienia okoliczności, które sama pominęła. Przedłożenie przez Skarżącą przedmiotowych dokumentów zmierza w istocie do powtórnego przeprowadzenia postępowania wymiarowego (poprzez dokonanie weryfikacji tychże dokumentów i uwzględnienie ich przy ponownym odtworzeniu stanu faktycznego sprawy), na co nie zezwala nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego. Przywołane przez stronę dokumenty i okoliczności wchodziły już w skład zgromadzonego materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu wymiarowym. Odnośnie natomiast przedłożonej przez Skarżącą opinii geodety R. L. z dnia 8 kwietnia 2019 r., wskazać należy, że dowód ten nie istniał w dacie wydania decyzji podatkowej w sprawie. Sąd uznaje za prawidłową konstatację organu, iż przedłożona opinia geodety sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten warunkuje bowiem uznanie danej okoliczności za nową i nieznaną organowi, faktem istnienia jej w dacie wydania decyzji, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Decyzja ostateczna została bowiem wydana w dniu 23 sierpnia 2018 r., zaś opinia geodety powstała w dniu 8 kwietnia 2019 r., niewątpliwie zatem nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej przez Kolegium. Opinia ta nie spełnia zatem przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Gromadzenie nowych dowodów w postępowaniu wznowieniowym zacierałoby różnice między postępowaniem zwykłym a postępowaniem nadzwyczajnym - co byłoby sprzeczne z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z tych przyczyn przedłożona opinia geodety nie podlega uwzględnieniu w postępowaniu nadzwyczajnym. W ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę Sądu, znajduje potwierdzenie w powyższych wywodach słuszność stanowiska organu, że przedstawione we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne oraz dowody nie stanowią nowych i istotnych okoliczności i dowodów, które wyszły na jaw po zakończeniu postępowania podatkowego decyzją ostateczną, a były nieznane organowi w dniu jej wydania, choć wówczas już istniały. A zatem nie doszło do ziszczenia się przesłanki wskazanej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co czyni zasadnym odmowę uchylenia decyzji ostatecznej SKO z dnia 23 sierpnia 2018 r. oraz utrzymanie w mocy tegoż rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją Kolegium z dnia 26 kwietnia 2024 r. Powyższe argumenty wskazują na nietrafność zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wbrew wywodom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym) poprzez brak ich zastosowania, albowiem w postępowaniu nadzwyczajnym nie dochodzi do ponownego merytorycznego zbadania sprawy i jej rozstrzygnięcia, a jedynie sprawdzenia ziszczenia się przesłanki wskazanej w jednym z punktów przepisu art. 240 § 1 O.p. 5.3. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.