I SA/Gd 498/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok, skarżący M.S. wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 września 2014 r., I SA/Gd 498/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt II FZ 2048/14 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia. NSA uznał, że WSA w Gdańsku rozpatrując wniosek skarżącego nie dostrzegł uzasadnienia tego wniosku i nieprawidłowo pominął dokumenty obrazujące sytuacją majątkową skarżącego przedłożone przez niego w postępowaniu wpadkowym z zakresu prawa pomocy. WSA w Gdańsku zobowiązany został przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do uwzględnienia wykładni art. 133 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dokonanej przez NSA i uwzględnienia wszelkich niezbędnych dla prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego informacji zwarte w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpatrując wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że nigdy nie uchylał się od obowiązku płacenia podatków, za sporny rok podatkowy zapłacił podatek w wysokości niemal 2 milionów zł. Kontynuuje działalność, a zatem nie zachodzi prawdopodobieństwo, że będzie ukrywał się przed organami podatkowymi lub unikał zapłacenia należnego podatku w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia sprawy. Wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na znaczną szkodę. Dotychczasowe postępowanie organów wskazuje, że nie przyjmują one do wiadomości tego, że podatek w znacznej części został zapłacony i będą dochodzić zapłaty podatku także w części już uiszczonej przez skarżącego. W ocenie Sądu powyższa argumentacja jest niewystarczająca dla uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Niemniej jednak, kierując się wskazaniami NSA co do dalszego postępowania zawartymi w postanowieniu z dnia 26 lutego 2015 r., Sąd dokonał oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty złożone przez skarżącego w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz dwoma pełnoletnimi, uczącymi się synami, poza udziałami w spółce z o.o. w likwidacji o wartości nominalnej 320.000 zł, które podlegają zajęciu, nie posiada innego majątku, natomiast jego żona jest właścicielką domu w G., nieruchomości w B. oraz posiada udziały w dwóch spółkach: A sp. z o.o. i B sp. z o.o., każde z małżonków osiąga dochody ze stosunku pracy w kwocie po 1.680 zł brutto miesięcznie, dodatkowo żona wnioskodawcy uzyskuje dochody z tytułu umowy o dzieło w wysokości około 800 zł brutto miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe informacje oraz kwotę zaległości podatkowej (ponad 958.705 zł) uznać należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki. Oceny tej nie zmienia fakt, że informacje i dokumenty przedłożone przez skarżącego okazały się niewystarczające dla uwzględnienia jego wniosku o przyznanie prawa pomocy (prawomocnym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy WSA w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy), albowiem przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami wymienionymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.