I SA/Gd 502/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2026 r. nr 2201-IEW.613.3.2026/KP w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2023 r. i od sierpnia do listopada 2023 r. oraz dokonania zabezpieczenia na majątku postanawia: odrzucić skargę. T. W. (dalej "Skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2026 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lęborku z dnia 14 listopada 2025 r. nr 2213-SER.4253.6.2025 w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2023 r. i od sierpnia do listopada 2023 r. oraz dokonania zabezpieczenia majątku. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2026 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz podanie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. W wezwaniu pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.). Jednocześnie do pełnomocnika Strony przesłano zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 20 lipca 2026 r. (k. 37 akt sądowych). Żądane pełnomocnictwo oraz numer PESEL nie zostały nadesłane do sprawy. Nie został także uiszczony wpis sądowy od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Wspomniane wymagania zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną (art. 46 § 3 p.p.s.a.). W myśl z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brak pełnomocnictwa oraz brak podania numeru PESEL są jednocześnie brakami formalnymi pisma strony. W sytuacji dostrzeżenia braków formalnych skargi przewodniczący wzywa stronę (pełnomocnika) do ich usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który ustanawia rygor odrzucenia skargi, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez pełnomocnika braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. W rozpatrywanej sprawie, pełnomocnik strony został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL Skarżącego oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczone pełnomocnikowi w dniu 20 lipca 2026 r. ( k. 37 akt sądowych), zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 27 lipca 2026 r. ( dzień powszedni). Wezwanie pozostało bez odpowiedzi, bowiem do sprawy nie zostało nadesłane pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącego, ani nie został wskazany numer PESEL. W tych okolicznościach należało stwierdzić, iż braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, w rezultacie powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z kolei z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast wedle § 3 przytoczonego artykułu – skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że w dniu 20 lipca 2026 r. pełnomocnikowi Skarżącego został przesłany odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Strona została pouczona o konsekwencjach prawnych niedokonania czynności. W zakreślonym terminie Strona nie uiściła wpisu co znalazło potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej na podstawie programu kasowego oraz rejestru dochodów budżetowych, przez Oddziału Finansowo - Budżetowy tut. Sądu z dnia 18 sierpnia 2026 r. (k. 39 akt sądowych), z której wynika, że w terminie od dnia 28 kwietnia 2026 r. do dnia 17 sierpnia 2026 r. Skarżący oraz jego pełnomocnik nie uiścili należnego od przedmiotowej skargi wpisu sądowego. Wobec stwierdzenia, że Skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi, należało skargę odrzucić. Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.