I SA/Gd 507/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał na konieczność wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji ze względu na ważny interes podatnika, który przejawia się tym, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że obecnie przedmiotem postępowania objęto około 24 pojazdów, które w przypadku jednoczesnej egzekucji spowodują obciążenie skarżącego kwotą około 1,5 mln złotych, co wynika z protokołu kontroli znajdującego się w aktach sprawy. Podkreślił, że w zeszłym roku poniósł znaczne nakłady inwestycyjne. Windykacja należności objętej także niniejszym postępowaniem spowoduje bankructwo skarżącego, nie będzie on bowiem w stanie spłacać zaciągniętych kredytów inwestycyjnych. Zajęcie rachunku bankowego spowoduje także wypowiedzenie linii kredytowej, co będzie równoznaczne z brakiem możliwości finansowania bieżącej działalności. Natychmiastowa wymagalność kredytu wobec aktualnego majątku skarżącego pozwoli na zaspokojenie wyłącznie banku, natomiast sam skarżący zmuszony będzie zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej i zwolnić pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący uzasadniając swój wniosek wskazał, że natychmiastowa windykacja należności objętej niniejszym postępowaniem spowoduje bankructwo skarżącego z uwagi na fakt, że nie będzie on w stanie spłacić kredytów inwestycyjnych, a nadto utraci możliwość finansowania bieżącej działalności wskutek wypowiedzenia linii kredytowej na rachunku bankowym. Skarżący nie przedłożył jednak żadnego dokumentu potwierdzającego jego twierdzenia, w szczególności potwierdzającego fakt zaciągnięcia kredytów inwestycyjnych i ich wysokości. Nie zostały też uprawdopodobnione twierdzenia o obciążeniu skarżącego kwotą około 1,5 mln złotych wskutek prowadzonych postępowań podatkowych. Skarżący przedłożył kserokopie zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego, obejmujących łącznie kwotę około 372.000 zł. Zaskarżona decyzja dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 34.580,00 zł. Jak zaś wynika z przedłożonego jednostronnego rachunku zysków i strat za rok 2012 przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi wyniosły 2.329.481,13 zł. Należ też zaznaczyć, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, obejmującej nie tylko wysokość uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, ale też dotyczących posiadanych oszczędności, majątku nieruchomego i ruchomego. Takich zaś informacji skarżący nie udzielił. Biorąc zatem pod uwagę wysokość wskazanych przez skarżącego przychodów i wysokość dochodzonych w drodze egzekucji administracyjnej należności, trudno przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący przy tym nie uprawdopodobnił, że posiada zobowiązania z tytułu kredytów inwestycyjnych, których wysokość uniemożliwia natychmiastowe wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji bez konieczności zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej. Należy również dodać, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.