I SA/Gd 508/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2019 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt [....] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. Sygn. akt I SA/Gd 508/019 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie ustalenia T.L. i E.L. wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z dnia [...] 2012 r. Prezydent Miasta ustalił T.L. i E.L. wysokość wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] 2014 r., Prezydent Miasta ustalił wobec T.L. i E.L. wymiar podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 1.023,- zł. W decyzji tej opodatkowano: udział w częściach wspólnych budynku w częściach o wysokości pow. 2,20 m wynoszący 4,83 m2, udział w 50% powierzchni części wspólnych budynku o wysokości 1.40 do 2,20 (50% z 1,62 m2) wynoszący 0,81 m2, 50,60 m2 budynku mieszkalnego zajętego na przeprowadzenie działalności gospodarczej, 2,42 m2 udziału w pow. budynku gospodarczego oraz 30,70 m2 jako udział w powierzchni gruntu. Z decyzji tej wynika, że podstawą dokonania wymiaru podatku stanowiły: dokumentacja i materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania, w tym informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez podatników w dniu 30 października 2009 r. (w części dotyczącej lokalu usługowego), opinia techniczna sporządzona przez biegłego w 2010 r. (w części dotyczącej ustalenia wielkości nieruchomości wspólnej), oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO wydało decyzję z dnia [...] 2010 r, w której utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podało, iż przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość, położona w T. przy ul. [...] stanowiąca lokal usługowy wraz z udziałem w częściach wspólnych, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Prawo własności do wyodrębnionego lokalu w budynku przy ul. [...] w T., T.L. i E.L. nabyli w dniu 27 listopada 1998 r., na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. Zgodnie z tą umową, powierzchnia lokalu użytkowego wynosi 50,60 m2. Lokal znajduje się w kamienicy o pow. 520,33 m2, zaś udział w częściach wspólnych nieruchomości związany z prawem własności lokalu wynosi 97/1000. W skład części wspólnych wchodzi także działka budowlana nr [...], na której posadowiony został budynek, o powierzchni 310 m2. W sierpniu 2004 r. B.D. - poprzednia właścicielka nieruchomości, sprzedała podatnikom ww. lokal i złożyła informację o tym, że podatkowi od nieruchomości podlegać powinny także części wspólne nieruchomości, w których udziały posiadają podatnicy. W złożonej przez podatników deklaracji na podatek od nieruchomości, brak było informacji na temat powierzchni części wspólnych nieruchomości budynkowej. Organ podatkowy w trakcie postępowania ustalił, że udziały te, po przeliczeniu ich na jednostki powierzchni, wynoszą 3,55 m2 w częściach wspólnych budynku mieszkalnego oraz 2,02 m2 w częściach wspólnych budynku o wysokości między 1,4 do 2,2 m. Począwszy od 2005 r. do 2009 r. organ I instancji w ten sposób dokonywał wymiaru podatku względem podatników. W październiku 2009 r. podatnicy złożyli informacje o nieruchomościach, w których zadeklarowali do opodatkowania powierzchnię lokalu 50,60 m2. W drugiej deklaracji wskazali oni także na powierzchnię gruntu 310 m2 oraz powierzchnię lokali mieszkalnych wynoszącą co najmniej 132,26 m2. Wobec wskazywanych przez podatników wątpliwości dotyczących powierzchni organ podatkowy - zlecił jego obmiar biegłemu. Stosownie do jego wyliczeń organ przyjął do opodatkowania: (-) 4,83 m2 jako udział w częściach wspólnych budynku w częściach o wysokości pow. 2.20 m, (-) 0,81 m2 w częściach o wysokości 1,40 do 2,20 (50% z 1,62 m2), (-) 50,60 m2 budynku mieszkalnego zajętego na przeprowadzenie działalności gospodarczej, (-) 2,42 m2 udziału w pow. budynku gospodarczego, (-) 30,70 m2 jako udział w powierzchni gruntu. Spór natomiast dotyczył opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni wspólnych budynku. Kolegium ustaliło, że udział podatników w powierzchni części wspólnych budynku został wyliczony w oparciu o powierzchnię części wspólnych znajdujących się w piwnicy oraz na pierwszym piętrze budynku, zaś ponad kondygnacją, na której znajduje się lokal podatników, jako części wspólne występują jedynie klatki schodowe, których powierzchnie nie zostały wliczone do powierzchni użytkowej budynku. W ocenie SKO biegły w sposób rzeczowy i kompleksowy dokonał obmiaru pomieszczeń budynków stanowiących przedmiot opodatkowania z uwzględnieniem metodologii stosowanej dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości. Wynik przedstawiony został w postaci obliczeniowej, a potwierdzony przez sporządzoną dokumentację graficzną. Pismem z dnia 10 listopada 2016 r. T.L. wniósł między innymi o ewentualne wznowienie z urzędu postępowania w sprawach podatkowych, które toczyły się w latach w latach 2008 -2014. Jednoczenie strona wniosła o przeprowadzenie dowodu: zabezpieczenia, dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentacji technicznej budynku: pozwolenia na budowę wraz z projektem budowlanym, dziennikiem budowy, operatem geodezyjnym oraz opracowań projektowych i dokumentacji technicznej robót budowanych wykonywanych w obiektach w toku ich użytkowania. W piśmie z dnia 2 października 2017 r., strona doprecyzowała ww. wniosek dowodowy wskazując, iż wnosi: (1) o wszczęcie postępowania celem zwolnienia z funkcji biegłego i pozbawienie biegłego wynagrodzenia, ponieważ nienależycie wykonuje swoje czynności i narusza wizerunek wymiaru sprawiedliwości, (2) o ustalenie, czy biegły posiada immunitet Skarbu Państwa do sporządzenia opinii i czy posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne w zakresie budownictwa i geodezji, (3) o zobowiązanie biegłego do uzupełnienia opinii poprzez przedłożenie dowodów (dokumentów urzędowych), na poparcie twierdzeń (stanu faktycznego, który biegły poddał ocenie), (4) o zobowiązanie biegłego do przedłożenia organowi następujących dokumentów urzędowych: z operatu geodezyjnego ujawnienia budynków nr [...], [...] i [...] i wykazania dla budynków wszystkich ujawnionych w tejże ewidencji lokali samodzielnych (wyodrębnionych i niewyodrębnionych) oraz pomieszczeń przynależnych do tych lokali jako suma tych powierzchni, z operatu geodezyjnego z ujawnienia zmian w budynku i wykazania dla budynku wszystkich ujawnionych w tejże ewidencji lokali samodzielnych (wyodrębnionych i niewyodrębnionych) oraz pomieszczeń przynależnych do tych lokali jako suma tych powierzchni, z operatu geodezyjnego wykreślenia budynku po wyburzeniu, z założenia kartotek lokali, zmiany powierzchni lokalu niewydzielonego oraz z archiwum urzędu miasta w sprawie wydawanych decyzji dotyczących przydziału samodzielnych lokali mieszkalnych, (5) o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej do złożenia wszystkich dokumentów dotyczących: zgłoszenia prac budowlanych w Wydziale Budownictwa oraz nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz zobowiązanie wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych do przedłożenia organowi aktów notarialnych wraz z dokumentem z ewidencji gruntów i budynków potwierdzającym istnienie lokalu w chwili sporządzania aktu, (6) o zobowiązanie biegłego do uwzględnienia w tezie dowodowej ww. dokumentów, (7) o wezwanie na rozprawę biegłego celem przesłuchania w charakterze świadka i wyjaśnienia wątpliwości co do opinii i stanu faktycznego. Pismem z dnia 19 marca 2018 r. SKO zwróciło się do strony o sprecyzowanie złożonego wniosku, poprzez wskazanie przesłanek, na podstawie których, strona wniosła o wznowienie oraz wskazania dowodów uzasadniających żądanie. W odpowiedzi na powyższe, T.L. powołał się na przesłankę wskazującą na nowe okoliczności faktyczne, które w dniu wydania decyzji nie były znane organowi. Precyzując powyższe wnioskujący wskazał na orzekanie o wyodrębnieniu lokali mieszkalnych sprzecznie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz istnienie operatu geodezyjnego, w którym ujawniono budynki nr [...], [...] i [...] - art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków związku z § 63 - 65 rozporządzenia i wykazania dla budynków wszystkich ujawnionych w tejże ewidencji lokali samodzielnych (wyodrębnionych i niewyodrębnionych) oraz pomieszczeń przynależnych do tych lokali jako suma tych powierzchni - art. 22 ust. 2 i 3 z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 71 w związku z § 63 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji powyższego, SKO postanowieniem z dnia [...] 2018 r., w oparciu o treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako "O.p."), wznowiło na wniosek T.L. postępowanie zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. Następnie SKO decyzją z dnia [...] 2018 r. odmówiło uchylenia ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w niniejszej sprawie strona zgłosiła wniosek o wznowienie postepowania w dniu 17 listopada 2016 r., tj. przed terminem przedawnienia zobowiązania, które upływało 31 grudnia 2016 r. SKO stwierdziło, że wnioski dowodowe, zawarte w piśmie z dnia 17 listopada 2016 r., dotyczące przeprowadzenia dowodu z dokumentacji technicznej budynku nie znajdują uzasadnienia. Budynek mieszczący się przy ul. [...] w T., stanowi kamienicę w zwartej budowie szeregowej, której zakończenie budowy nastąpiło w 1900 r. (inwentaryzacja architektoniczna z 15 listopada 2003 r. oraz książka obiektu budowlanego (dane identyfikacyjne obiektu)). Przedmiotem sporu w sprawie podatkowej stanowiły udziały w częściach wspólnych budynku. Na tę okoliczność przeprowadzono dowód z opinii biegłego. Organ wskazał, że wnioski dowodowe wymienione w piśmie z dnia 2 października 2017 r. pozbawione są uzasadnienia wskazującego, na ich ewentualne zakwalifikowanie jako okoliczności nowych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznanych temu organowi. Kolegium zwróciło uwagę, że ich treść wyraźnie wskazuje na żądanie powtórnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, poszerzonego o kwestie związane z osobą biegłego, oraz oceną materiałów zgłoszonych przez stronę, co jest niedopuszczalne na etapie prowadzenia postępowania w trybie wznowieniowym. Zaś niektóre z wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, zostały powielone we wniosku o wznowienie postępowania (wniosku dowodowym). Uznać zatem należy, iż powyższe okoliczności stanowiły już przedmiot rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Pozostałe zaś wnioski dowodowe, oświadczenia, strona miała prawo zgłaszać na etapie postępowania odwoławczego. Zarówno środki dowodowe przywołane we wniosku dowodowym z dnia 17 listopada 2016 r., jak i te wymienione w piśmie precyzującym z 2 października 2017 r., nie tylko nie wskazują, na jakie okoliczności miałyby być przeprowadzone, i co w wyniku ich przeprowadzenia strona chciała wykazać, jak również nie wskazują na okoliczności, które mogłyby przemawiać za ewentualnym ich odniesieniem do przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. SKO dodatkowo odniosło się do wskazanego przez stronę orzekania o wyodrębnieniu lokali mieszkalnych sprzecznego z ogólną zasadą wyrażoną w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz ujawnienia w operacie geodezyjnym budynków. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych kwestii organ wskazał, że zarówno umowa, jak i wpis dokonany w księdze wieczystej omawianego lokalu nie były dotąd kwestionowane. Wskazano, że aby ustalić stan prawny nieruchomości niezbędnym jest ujawnienie tejże nieruchomości w księdze wieczystej. Podstawą zaś oznaczenia są dane z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów i budynków). Wpisy w ewidencji gruntów i budynków od 2004 r. są zgodne z zapisami ujawnionymi w księdze wieczystej. Wpisy przedstawione wyżej pozostawały aktualne na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia i nie było w nich wpisu o ich niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Odnosząc się z kolei do żądania strony odnośnie kwestionowania prawidłowości wyodrębniania pozostałych lokali osób zamieszkujących nieruchomość, SKO uznało, że jest ono pozbawione podstaw z uwagi na fakt, iż okoliczności te zostały zbadane przez organ odwoławczy, który uznał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że lokale te nie stanowiły przedmiotu opodatkowania w analizowanym postępowaniu, stąd nie przeprowadzono dowodów na okoliczność ustalenia innych lokali. Organ przeprowadzający postępowanie wznowieniowe na podstawie wydruków z ewidencji gruntów i budynków, którymi organ odwoławczy dysponował na etapie rozstrzygania sprawy, jak i wydruków otrzymanych od organu I instancji w dniu 21 listopada 2018 r. zauważył, iż zmiany zarejestrowane w tejże ewidencji w okresie od 2004 r. do 2010 r. włącznie, nie dotyczyły wszystkich lokali, położonych w przedmiotowym budynku. W opisach zmian widniały adnotacje o zmianach osób, bądź nowego lokalu. Poza tym, jak podkreślił organ odwoławczy, strony składając oświadczenia, w przedmiocie ustanowienia odrębności lokali składają oświadczenia co do określonej powierzchni budynku, lokalu. Oświadczeń tych natomiast notariusz nie weryfikuje w odniesieniu do dokumentacji technicznej, czy innych analiz technicznych, opinii itp. Wobec tego nie mogły one mieć przełożenia na ustaloną wielkość podatku od nieruchomości za 2010 r. Wskazując na powyższe nie może również ulec uwadze organu i to, że wszelkie okoliczności wyodrębniania niektórych lokali mieszkalnych, które miały miejsce przed wymiarem tego podatku, nie mogły stanowić ewentualnej nowej okoliczności, nieznanej organowi, a istniejącej w dniu wydania ostatecznej decyzji, gdyż organ, dysponował informacjami na ten temat. Strona zaś nie wykazała, by ich wyodrębnienie wpłynęło na zmianę udziału w częściach wspólnych budynku. Późniejsze zaś wyodrębnienia lokali, stanowią okoliczność, która nie wyczerpuje znamion z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ wskazał, że również okoliczność dotycząca ujawnienia w operacie geodezyjnym budynków nr [...], [...] i [...] i wykazania dla budynku nr [...] wszystkich ujawnionych w ewidencji lokali samodzielnych (wyodrębnionych i niewyodrębnionych) oraz pomieszczeń przynależnych do tych lokali, jako suma tych powierzchni, nie spełnia wymogu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ odwoławczy dysponował dokumentacją z ewidencji gruntów i budynków, której dane uwzględnione zostały w operacie geodezyjnym. Biegły w opinii swej jednoznacznie prócz nieruchomości - kamienicy, znajdującej się na posesji nr [...] wymienił jeszcze jeden dodatkowy budynek - budynek gospodarczy, wolnostojący o powierzchni 24,96 m2. Zatem zarówno organ podatkowy I instancji, jak i II instancji słusznie dokonał opodatkowania w odniesieniu do podatników między innymi: - 2,42 m2 udziału w pow. budynku gospodarczego. Z kolei z wygenerowanego raportu z ewidencji gruntów i budynków - Archiwum Jednostki Rejestrowej G392 wynika, iż według stanu do dnia 22 kwietnia 2014 r. budynki były ujawnione w rejestrze. Kolegium stwierdziło, że okoliczność zmiany w ewidencji gruntów i budynków i tak nie spełnia warunku nowej okoliczności, nieznanej organowi wydającemu decyzję w tym przedmiocie, gdyż okoliczność ta wynikała z posiadanej przez organ odwoławczy ewidencji gruntów i budynków, a zatem była mu wiadoma. A skoro organ dysponował takim materiałem dowodowym, i nie uwzględnił tego w podjętym rozstrzygnięciu, to z chwilą, gdy decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna, odpadła możliwość żądania wznowienia postępowania w tym zakresie. Wobec powyższego, Kolegium doszło do przekonania, iż nie zaistniała przesłanka wznowieniowa wskazana przez stronę postępowania a wynikająca z treści pkt 5 art. 240 § 1 O.p. jak również nie wystąpiła inna z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zaskarżył w całości wydaną decyzję i zarzucił jej: 1. obrazę prawa materialnego poprzez: nieustalenie przedmiotu sporu - nieważność postępowania, 2. obrazę prawa materialnego poprzez nieustalenie stron postępowania - nieważność postępowania, 3. obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie art. 200a § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu: projektu budynku ujawnionego operatem geodezyjnym oraz sprecyzowania przez organ II instancji argumentacji prawnej prezentowanej w decyzji z uwzględnieniem dokumentacji granicy prawnej, 4. brak materiału dowodowego określającego granice prawne nieruchomości i zastąpienie dokumentów określających granice prawne nieruchomości opinią biegłego, 5. obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie art. 201 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię w związku z nieznajomością definicji granicy prawnej nieruchomości - nieważność postępowania, 6. wydanie orzeczenia przez członków SKO objętych wnioskiem o wyłączenie (pismo z dnia 10 listopada 2016 r.) - nieważność postępowania. W oparciu o powyższe strona złożyła wnioski dowodowe i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zawieszenie postępowania, uchylenie decyzji organu I instancji, oraz o wystąpienie przez WSA w Gdańsku do starosty powiatowego o polecenie uprawnionemu geodecie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wymienionych w piśmie. Dodatkowo strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. WSA w Gdańsku odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzając, że została ona złożona w terminie. W dniu 2 lipca 2019 r. na rozprawie Sąd dopuścił dowód z akt III SA/Gd 245/19 oraz oddalił wniosek skarżącego o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą III SA/Gd 245/19 oraz wniosek o zawiadomienie Prokuratury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. wobec stwierdzenia braku przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Dlatego też wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była prawidłowa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z powyższego przepisu, nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jak wskazano, aby można było stwierdzić, że zaistniała w tej sprawie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., dowody i okoliczności faktyczne muszą być istotne. "Istotność" oznacza cechę, która sprawia, że nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, tylko w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych co do braku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania nie jest kolejną instancją postępowania. W konsekwencji wznowienie postępowania nie może być sposobem na ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, do czego dąży skarżący składając liczne wnioski dowodowe oraz polemizując z wynikami postępowania dowodowego, w szczególności z wynikami i oceną dowodu z opinii biegłego, która legła u podstaw wydania ostatecznej decyzji. Takie postępowanie nie może odnieść skutku w trybie nadzwyczajnym, który, jak wyżej wskazano, może zostać uruchomiony tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy zaistnieje którakolwiek z przesłanek, opisanych w art. 240 O.p. W trybie tym nie można badać merytorycznych podstaw decyzji ostatecznych a tylko zaistnienie przesłanki wznowienia z art. 240 O.p. Tym samym słusznie w zaskarżonej decyzji SKO stwierdziło, że nie znajdują uzasadnienia wnioski dowodowe dotyczące przeprowadzenia dowodu z dokumentacji technicznej budynku. W sprawie sporne było opodatkowanie udziałów w częściach wspólnych budynku. Na tę okoliczność przeprowadzono dowód z opinii biegłego. Opinia ta zawierała niezbędne informacje, które odnosiły się do kwestii spornej. Z uwagi na powyższe została ona przez organ oceniona i uznana za miarodajną i kompleksową. W tej sytuacji brak jest podstaw do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i prowadzeniu w tym celu postępowania dowodowego. Również nie można zakwalifikować wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia 2 października 2017 r. jako okoliczności nowych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznanych organowi. Także w tym przypadku formułowane wnioski wyraźnie wskazują na żądanie powtórnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz dokonania oceny materiałów zgłoszonych przez stronę, co jest niedopuszczalne na etapie prowadzenia postępowania w trybie wznowieniowym. Wskazania wymaga, że strona we wniosku o wznowienie postępowania powieliła wcześniej zgłaszanie wnioski w odwołaniu od decyzji, tj. wezwanie na rozprawę biegłego celem wyjaśnienia, czy posiada on uprawnienia do sporządzenia opinii w sprawie i zobowiązanie go do uzupełnienia opinii, czy też przedstawienie dokumentów znajdujących się w posiadaniu urzędu miasta dotyczących nieruchomości i znajdujących się tam lokali mieszkalnych, jak również zobowiązanie wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych do przedłożenia aktów notarialnych wraz z dokumentem z ewidencji gruntów i budynków. Uznać zatem należy, iż powyższe okoliczności stanowiły już przedmiot rozpatrzenia przez organ odwoławczy i nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Pozostałe zaś wnioski dowodowe i oświadczenia, strona miała prawo zgłaszać na etapie postępowania odwoławczego, jednak z prawa tego nie skorzystała, co oznacza, że nie można tych wniosków traktować jako spełniających przesłanki z art. 240 O.p. W związku z tym, że strona tego nie uczyniła, zdezaktualizowało się jej uprawnienie w tym zakresie. Poza tym z akt sprawy wynika, że organ podjął rozstrzygnięcie mając w zebranym w sprawie materiale dowodowym między innymi: umowę sprzedaży w formie aktu notarialnego z 27 listopada 1998 r., wykaz nieruchomości z 1998 r., informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych dotycząca podatku od nieruchomości za 2004 r. i 2009 r., wydruki z ewidencji gruntów i budynków (zawiadomienia o zmianach w ewidencji) z 2004 r., 2005 r., 2013 r., 2014 r. wydruki z ewidencji gruntów i budynków sporządzone na dzień 15 września 2009 r., 18 maja 2011 r., 3 stycznia 2012 r., opinię techniczną z grudnia 2009 r., inwentaryzację architektoniczną z oceną stanu technicznego budynku mieszkalno - użytkowego z 15 listopada 2003 r., "starą książkę" obiektu budowlanego z 1987 r. i "nową książkę" obiektu budowlanego, umowy o zarządzanie nieruchomością, opinię techniczną z września 2010 r. oraz uzupełnienie opinii technicznej z marca 2012 r. Dodatkowo wskazania wymaga, że zarówno środki dowodowe przywołane w piśmie z dnia 17 listopada 2016 r., jak i piśmie z 2 października 2017 r., nie tylko nie wskazują, na jakie okoliczności miałyby być przeprowadzone, i co w wyniku ich przeprowadzenia strona chciała wykazać, jak również nie wskazują na okoliczności, które mogłyby przemawiać za ewentualnym ich odniesieniem do przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odnosząc się do wskazanego przez stronę orzekania o wyodrębnieniu lokali mieszkalnych sprzecznego z ogólną zasadą wyrażoną w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece należy wyjaśnić, że zarówno umowa, jak i wpis dokonany w księdze wieczystej omawianego lokalu nie były dotąd kwestionowane. Zaś wpisy zawarte w księdze wieczystej były aktualne na dzień wydania decyzji rozstrzygnięcia i nie było w nich wpisu o ich niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Również pozbawione podstaw jest żądanie skarżącego odnośnie kwestionowania prawidłowości wyodrębniania pozostałych lokali osób zamieszkujących nieruchomość, albowiem przedmiotem sprawy było ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego związanego z nieruchomością stanowiącą własność podatników, a nie innych osób. Okoliczności te zostały zbadane przez organ odwoławczy, który uznał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż lokale te nie stanowiły przedmiotu opodatkowania w analizowanym postępowaniu. Również zmiany w ewidencji nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania, skoro zmiany te nie dotyczyły wszystkich lokali, położonych w przedmiotowym budynku. Wszelkie okoliczności wyodrębniania niektórych lokali mieszkalnych, które miały miejsce przed wymiarem podatku, nie mogły stanowić ewentualnej nowej okoliczności, nieznanej organowi, a istniejącej w dniu wydania ostatecznej decyzji, gdyż organ ten dysponował informacjami na ten temat. Strona zaś nie wykazała, by ich wyodrębnienie wpłynęło na zmianę udziału w częściach wspólnych budynku. Późniejsze zaś wyodrębnienia lokali, stanowią okoliczność, która nie wyczerpuje znamion z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Poza tym zmiana taka może mieć ewentualny wpływ na przyszły wymiar podatku, tj. od dnia zaistnienia zmiany, jeśli w jakikolwiek sposób wpłynęła na inne jego ustalenie. Także okoliczność dotycząca ujawnienia w operacie geodezyjnym budynków nr [...], [...] i [...] i wykazania dla budynku nr [...] wszystkich ujawnionych w ewidencji lokali samodzielnych (wyodrębnionych i niewyodrębnionych) oraz pomieszczeń przynależnych do tych lokali, jako suma tych powierzchni, nie spełnia wymogu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Za stanowiskiem takim przemawia przede wszystkim fakt, iż operatem geodezyjnym jest dokumentacja, tworząca wraz z komputerowymi bazami danych ewidencyjnych, ewidencję gruntów i budynków. Jak wynika z akt przedłożonej sprawy, na etapie rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy, dysponował on dokumentacją z ewidencji gruntów i budynków. Zarówno z wydruków z ewidencji gruntów i budynków załączonych do akt sprawy, jak i tych wygenerowanych elektronicznie nadesłanych do organu w dniu 21 listopada 2018 r. wynika, że na działce nr [...], ujawnione zostały 3 budynki o numerach: [...]. [...] oraz [...]. Analizując powyższe wskazać należy, iż budynek oznaczony nr [...] dotyczy kamienicy, w której położony jest lokal użytkowy stanowiący własność T.L. i jego małżonki. Co do budynku nr [...], organ nie posiada żadnych informacji, prócz tego, że jego powierzchnia zabudowy wynosi 65 m2, natomiast co do budynku oznaczonego nr [...] wskazano na powierzchnię zabudowy wynoszącą 21 m2. W treści opinii technicznej sporządzonej we wrześniu 2010 r., biegły wprost stwierdził, iż "na zapleczu posesji od strony ul. [...], usytuowany jest budynek gospodarczy z trzema drzwiami. Stanowi on pomieszczenia gospodarcze znajdujące się na posesji". W związku z tym, iż biegły w opinii swej jednoznacznie prócz nieruchomości - kamienicy, znajdującej się na posesji nr [...] wymienił jeszcze jeden dodatkowy budynek - budynek gospodarczy, wolnostojący o powierzchni 24,96 m2, to zarówno organ podatkowy I instancji, jak i II instancji słusznie dokonał opodatkowania w odniesieniu do podatników między innymi: - 2,42 m2 udziału w pow. budynku gospodarczego. Z kolei z wygenerowanego raportu z ewidencji gruntów i budynków - Archiwum Jednostki Rejestrowej G392 wynika, iż według stanu do dnia 22 kwietnia 2014 r. wszystkie ww. budynki były ujawnione w rejestrze. Od dnia 23 kwietnia 2014 r. zarejestrowano zmianę - archiwizację budynku na dz. [...], obr. 8 m. T., na podstawie mapy do celów projektowych, zaś samą zmianę opisano jako "inne zmiany budynkowe". Ze stanowiska organu I instancji zawartego w piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. wynika, że był przeprowadzony operat pomiarowy, na podstawie którego dokonano archiwizacji jednego z budynków o funkcji innej niemieszkalnej. Strona natomiast zrealizowała czynności, w wyniku których nastąpiła odpowiednia zmiana w ewidencji. Wskazania wymaga, że okoliczność zmiany w ewidencji gruntów i budynków nie spełnia warunku nowej okoliczności, nieznanej organowi wydającemu decyzję w tym przedmiocie, gdyż okoliczność ta wynikała z posiadanej przez organ odwoławczy ewidencji gruntów i budynków, a zatem należało przyjąć, że była znana. Skoro organ dysponował ww. materiałem dowodowym i nie uwzględnił go w podjętym rozstrzygnięciu, to z chwilą, gdy decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna, nie można żądać wznowienia postępowania w tym zakresie. Należy również zauważyć, że zmiana - archiwizacja budynku, o której mowa wyżej, została podana na dzień 23 kwietnia 2014 r., co w odniesieniu do analizowanego okresu roku podatkowego nie miało przełożenia na sposób ustalania wielkości zobowiązania podatkowego. Resumując, postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji postępowania wymiarowego, a w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu wznowieniowym należało bowiem oceniać przez pryzmat zajścia przesłanek z art. 240 O.p. W tym zaś zakresie Sąd uchybień nie stwierdził. Z uwagi na powyższe niezasadne są zarzuty skargi dotyczące nieustalenia przedmiotu sporu. Bezzasadny jest także zarzut nieustalenia stron postępowania, gdyż z akt sprawy nie wynika, aby jakakolwiek strona została w toku postępowania pominięta. Zaskarżona decyzja została doręczona zarówno skarżącemu jak i jego małżonce, która jest współwłaścicielem nieruchomości. Chybiony jest zarzut orzekania przez skład organu podlegający wyłączeniu. W piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. strona wniosła o wyłączenie organów orzekających w niniejszej sprawie z uwagi na brak ich bezstronności – wniosek ten o wyłączenie organu należało ocenić jako niedopuszczalny. Tym samym należało przyjąć, że decyzja została wydana przez skład zgodny z obowiązującymi przepisami. Końcowo należy wskazać, że również sprawa prowadzona pod sygn. akt III SA/Gd 245/19 pozostawała bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Jak wynika z akt tej sprawy postępowanie w sprawie zmian w ewidencji gruntów zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 27 lutego 2017 r. tym samym należało stwierdzić, że okoliczności te były bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.