I SA/Gd 510/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 3 czerwca 2015 r., skarżący K. G. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego wniosku należy wskazać, że wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 3 czerwca 2015 r. wyroku oddalającego skargę oraz złożeniem przez skarżącego wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia, koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 250 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Skarżący posiada nieruchomość rolną o powierzchni 1700 m2 oraz samochód osobowy marki [...], którego zakup sfinansował kredytem, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i małoletnią córką (20 miesięcy), żona skarżącego nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostaje pod stałą opieką lekarską (oczekuje na operację), obecnie jedynym źródłem utrzymania rodziny są dochody osiągane przez skarżącego z kontraktu w kwocie 2.400 zł miesięcznie, dochody te uległy obniżeniu w związku z wypadkiem samochodowym, któremu uległa żona skarżącego a on sam musiał zaopiekować się dzieckiem, małżonkowie miesięcznie ponoszą koszty związane z wynajmem mieszkania w kwocie 700 zł oraz spłatą kredytu w kwocie 600 zł. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że pomimo że koszty sądowe w niniejszej sprawie nie są wysokie (kształtują się na poziomie 350 zł), to miesięczne dochody, jakimi dysponuje skarżący pozwalają jedynie na sfinansowanie jej bieżących, koniecznych wydatków związanych z utrzymaniem trzyosobowej rodziny. Nadto, małżonkowie nie mają oszczędności, które skarżący mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych, a skarżący nie jest ich w stanie poczynić z bieżących dochodów. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.