I SA/Gd 510/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu sprzeciwu M.K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2018 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2017 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za zajęcia pasa drogowego postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 31 sierpnia 2018r. sygn. akt I SA/Gd 510/18. Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 29 czerwca 2018 r. skarżący M.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 5 lipca 2018r. wezwał skarżącego (przez pełnomocnika) do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem (tj. podanie wymaganych danych bądź przekreślenie), rubryki 7.3. poprzez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych środków transportu (samochodów), maszyn, urządzeń i narzędzi; rubryki 10. poprzez wskazanie źródeł i wysokości wszystkich dochodów osiąganych przez wnioskodawcę oraz rubryki 11. poprzez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 12 lipca 2018 r., a następnie jego pełnomocnikowi w dniu 13 sierpnia 2018 r. W pismach z dnia 19 lipca oraz 20 sierpnia 2018 r. skarżący wskazał, iż posiadany sprzęt, maszyny, urządzenia oraz środki transportu wykorzystywane w działalności gospodarczej i nie przedstawiają wartości rynkowej (mają wartość złomu). Wyjaśnił także, że osiąga dochód z działalności usługowej, który przeznacza na pokrycie kosztów utrzymania siebie i rodziny oraz wydatków związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nadmienił, iż posiada zaległości z tytułu opłat i podatków, a z jego majątku prowadzona jest egzekucja. W ocenie referendarza sądowego skarżący nie uzupełnił w sposób prawidłowy braków formalnych wniosku, do usunięcia których został wezwany. Odpowiedź udzielona przez skarżącego nadal bowiem nie zawiera danych, które zobowiązany był podać w rubrykach 7.3., 10. oraz 11. urzędowego druku PPF. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, skarżący wniósł sprzeciw, podnosząc, że wbrew ocenie referendarza sądowego, uzupełnił braki formalne wniosku zgodnie z wezwaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie złożony przez skarżącego formularz PPF został nieprawidłowo wypełniony, w związku z czym zasadnie referendarz sądowy wezwał skarżącego do jego uzupełnienia poprzez wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryki 7.3. poprzez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych środków transportu (samochodów), maszyn, urządzeń i narzędzi; rubryki 10. poprzez wskazanie źródeł i wysokości wszystkich dochodów osiąganych przez wnioskodawcę oraz rubryki 11. poprzez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Udzielona przez skarżącego odpowiedź na powyższe wezwanie była ogólnikowa, nie zawierała żadnych konkretnych informacji, do podania których został wezwany. Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.