I SA/Gd 511/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Gminy na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 31 marca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Wejherowo z dnia 4 marca 2020 r. Nr XVI/201/2020 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odrzucić skargę. Rada Gminy, w imieniu której działa Wójt, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z 31 marca 2020 r. stwierdzającą nieważność uchwały Rady Gminy Wejherowo z dnia 4 marca 2020 r. Nr XVI/201/2020 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej odrzucenie, wskazując, że do skargi nie została załączona uchwała Rady Gminy o wniesieniu do sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, która wymagana jest zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej: "u.s.g."). Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2020 r. Sąd zobowiązał stronę skarżącą do nadesłania uchwały stanowiącej podstawę do wniesienia do tut. Sądu skargi na wskazaną uchwałę Kolegium RIO z dnia 31 marca 2020 r., zgodnie z treścią art. 98 ust. 3 u.s.g. - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 31) wynika, że zarządzenie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 29 lipca 2020 r. W zakreślonym terminie Skarżąca żądanej uchwały nie przedłożyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi, co wynika już z ust. 3, uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W rozpatrywanej sprawie ostatnio wspomniany warunek nie został spełniony, albowiem jak wynika z akt sprawy, stosowna uchwała Rady Gminy, pomimo wezwania, nie została przedłożona. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że skoro skargę, o której mowa w art. 98 ust. 1 u.s.g., można złożyć na podstawie uchwały wymaganej zgodnie z art. 98 ust. 3 u.s.g., to tym samym spełnienie tego wymogu jest przesłanką dopuszczalności zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego i sąd ten zobowiązany jest do zbadania spełnienia tej przesłanki. Ustawodawca posługując się sformułowaniem: "podstawą do wniesienia skargi jest uchwała" właściwego organu, wprowadził wymóg, zgodnie z którym powzięcie tejże uchwały jest warunkiem skutecznego wniesienia skargi. Uchwała ta powinna zostać konsekwentnie podjęta w terminie do wniesienia skargi (por. wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1499/98, CBOSA). Niepodjęcie rzeczonej uchwały nie stanowi przy tym braku formalnego skargi, lecz jej brak materialny, a w przepisach obowiązującego prawa – w tym zwłaszcza w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie ma podstaw pozwalających uznać, że brak taki może podlegać sanowaniu. Braki materialne skargi są brakami nie podlegającymi usunięciu. Wobec powyższego uznać należy, że niespełnienie ustawowego wymogu przewidzianego dla zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do tut. Sądu czyni złożoną skargę niedopuszczalną, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w postanowieniu.