I SA/Gd 512/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: pozostawić wniosek z dnia 17 czerwca 2009 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik A Sp. z o.o. w likwidacji zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ skarga zawierała braki formalne pełnomocnik został wezwany do ich usunięcia poprzez przedłożenie pełnomocnictwa oraz dokumentu KRS w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ponieważ doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2009r., z akt sprawy wynika, że pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi w przewidzianym dla tej czynności terminie. Jednocześnie w związku z zawartym w skardze wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w dniu 14 września 2009 r. pełnomocnikowi został doręczony, przeznaczony dla strony urzędowy formularz PPPr, celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponieważ nadesłany na formularzu PPPr został podpisany przez pełnomocnika, rozpoznający sprawę referendarz sądowy wezwał stronę do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego podpisanie przez osobę uprawnioną do reprezentacji spółki zgodnie z KRS. W odpowiedzi pełnomocnik nadesłał na adres sądu formularz PPPr podpisany przez likwidatora spółki E. M. Zarządzeniem z dnia 28 października 2009 r. referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.) pozostawił wniosek spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie nie można przyjąć, aby braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały usunięte, ponieważ w aktach sprawy brak jest dokumentu KRS, stwierdzającego umocowanie E. M. do działania w imieniu spółki. Referendarz podkreślił, że w wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej ma on obowiązek bez wezwania dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 P.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Pomimo wezwania dokumenty te, a więc KRS (z którego wynikałoby, że E. M. jest likwidatorem spółki) i pełnomocnictwo (z którego wynikałoby, że E. M. upoważnił radcę prawnego K. B. do działania w imieniu spółki) nie zostały przedłożone. Brak tych dokumentów równolegle uniemożliwił nadanie biegu, tak skardze, jak i wnioskowi o przyznanie prawa pomocy. W złożonym w dniu 11 grudnia 2009 r. sprzeciwie radca prawny K. B. wskazał, że przez cały okres trwania postępowania przed sądem był upoważniony do reprezentowania spółki A Sp. z o.o. w likwidacji na mocy pełnomocnictwa znajdującego się w aktach postępowania podatkowego. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że podpisanie przez niego wniosku PPPr było jak najbardziej uprawnione, ponieważ ustawa nie rozróżnia i nie zakazuje, aby czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy strona nie mogła wykonać przez pełnomocnika. Zawarte w sprzeciwie zarzuty skoncentrowały się na wykazaniu, że podpisany przez pełnomocnika wniosek nie zawierał braków formalnych, wobec czego nie było podstaw do osobistego wzywania strony do jego podpisania. Do sprzeciwu dołączony został aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców, z którego wynika, że spółka A jest w likwidacji od 2008 r., a osobą upoważnioną do jej reprezentacji jest likwidator E. M. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010, sygn. akt I SA/Gd 512/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze przebieg sprawy Sąd stwierdza, że złożony przez radcę prawnego K. B. wniosek o przyznanie prawa pomocy spółce A Sp. z o.o. w likwidacji z dnia 17 czerwca 2009 r. nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Sąd stoi na stanowisku, że pełnomocnik osoby prawnej, choć jest uprawniony do wniesienia w imieniu mocodawcy wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie jest jednak podmiotem właściwym do podpisania zawartego w treści tego wniosku oświadczenia o majątku i dochodach osoby prawnej. Wskazane oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kodeksu karnego za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy. Ponieważ osoba prawna posiada pełną wiedzę o swoich dochodach i majątku, winna ona brać pełną odpowiedzialność za składane w tym względzie oświadczenia. Podpisanie oświadczenia przez pełnomocnika wyłączyłoby tę odpowiedzialność wobec osoby prawnej przerzucając ją w nieuprawniony sposób na pełnomocnika, który może nie posiadać rzeczywistej wiedzy o stanie majątkowym i finansowym mocodawcy. Składanie oświadczeń wiedzy o dochodach i majątku osoby prawnej pod rygorem odpowiedzialności karnej wykracza w ocenie Sądu poza zakres czynności, które mogą być skutecznie objęte pełnomocnictwem procesowym. Z tych względów w sprawie zasadnie uznano, iż podpisany przez pełnomocnika wniosek zawierał braki formalne, ponieważ oświadczenie o majątku i dochodach spółki A Sp. z o.o. w likwidacji, powinno być podpisane przez reprezentującego tę spółkę likwidatora. Pomimo przedłożenia wniosku podpisanego przez E. M., w aktach sprawy wciąż brak było dokumentu, na podstawie którego Sąd mógłby ustalić, iż E. M. faktyczne pozostaje likwidatorem spółki A Sp. z o.o. Obrazujący aktualną sytuację spółki dokument KRS został przedłożony dopiero na etapie wniesionego sprzeciwu. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że pełnomocnik, pomimo wezwania Sądu opatrzonego rygorem odrzucenia skargi, nie przedłożył do akt sprawy nie tylko dokumentu KRS, ale także stosownego pełnomocnictwa świadczącego, o tym, iż pozostaje umocowany do reprezentowania interesów spółki A Sp. z o.o. w likwidacji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W myśl art. 28 § 1 oraz art. 29 ustawy P.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu i mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej ma on obowiązek bez wezwania dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 P.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Z obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów w postępowaniu sądowym nie zwalnia okoliczność, iż analogiczne dokumenty zostały złożone na etapie postępowania podatkowego (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt I FSK 536/08, obubl. Lex nr 440115). Jeżeli więc pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy, to w celu zabezpieczenia interesów spółki winien był terminowo wykonać skierowane do niego wezwania, tym bardziej, że w szczegółowy i wyraźny sposób określały one czynności, których dopełnienie było wymagane do nadania sprawie dalszego biegu. Zaniedbania, których w tym względzie dopuścił się pełnomocnik na etapie postępowania sądowoadminsitracyjnego, muszą być oceniane obiektywnie, tj. według reguł ustanowionych w ustawie P.p.s.a. Przekonanie pełnomocnika, iż wniesiona przez niego skarga, jak i wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zawierały braków, nie znajduje natomiast potwierdzenia w treści przepisów wskazanej ustawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 260 w związku z art. 257 ustawy P.p.s.a. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 17 czerwca 2009 r. bez rozpoznania.