I SA/Gd 513/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Pełnomocnik skarżącej w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] zwrócił się o zwolnienie spółki od wpisu od skargi. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPPr skarżąca uzupełniła w dniu 24 czerwca 2010 r. Rozszerzyła przy tym swoje żądanie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Stosownie do art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej zostało w znacznym zakresie pozostawione uznaniu sądu administracyjnego. Spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek ekonomicznych w nim wskazanych nie obliguje sądu do przyznania prawa pomocy. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach skarżącej oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 sierpnia 2010 r. (sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2009 r., wyciągów z dwóch rachunków bankowych za marzec 2010 r. i za okres od 1 lipca do 31 sierpnia 2010 r. oraz za okres od 1 czerwca do 31 sierpnia 2010 r., zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-2 wraz z aktualizacjami, rachunku zysków i strat sporządzonych na koniec czerwca, lipca i sierpnia 2010 r., tytułu wykonawczego z dnia 25 lutego 2010 r., zawiadomień z dnia 3 i 26 marca 2010 r. o zajęciu rachunków bankowych), ustalono, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 50.000 zł, wartość aktywów trwałych, w tym rzeczowych – 34.225,84 zł, rok 2009 zamknęła stratą bilansową netto – 208.486,85 zł, na koniec sierpnia 2010 r. osiągnęła zysk netto w wysokości 14.565,05 zł (przychody ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów wyniosły 88.969,07 zł netto, a przychody operacyjne – 190,47 zł), zaległości podatkowe spółki na dzień 26 maca 2010 r. wynosiły 9.943,23 zł wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami egzekucyjnymi i upomnień, stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych przedstawiał się następująco: [...] – na dzień 31 sierpnia br. – 0,00 zł, [...] – na dzień 26 sierpnia br. – 17.658,42 zł. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, nie wykonuje usług budowlano-montażowych i nie zatrudnia pracowników. W związku z zajęciem rachunków bankowych nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego od skargi. Przedłożone dokumenty nie potwierdzają jednak, że skarżąca nie dysponuje dostatecznymi środkami na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do twierdzeń spółki o niemożności uiszczenia wpisu od skargi należnego zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wskazać trzeba, że skarżąca w dniu 18 czerwca 2010 r. dokonała przelewu na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwoty 100 zł (k. 11 i 58 akt sądowych). Transakcja została dokonana za pośrednictwem rachunku bankowego spółki prowadzonego przez [...], który nie podlega zajęciu egzekucyjnemu. Przedłożone bowiem przez spółkę dokumenty potwierdzające zajęcie posiadanych przez nią rachunków bankowych nie dotyczą tego konta. Tym samym przedstawioną we wniosku argumentację uznano za chybioną. Przeciwko przyjęciu, że spółka na dzień wydania niniejszego postanowienia nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie świadczy stan konta na posiadanym przez nią w [...] rachunku bankowym, który na dzień 26 sierpnia 2010 r. wynosił 17.658,42 zł. Nadto, z przedstawionego rachunku zysków i strat sporządzonego za czerwiec, lipiec i sierpień 2010 r. wynika, że spółka osiąga przychody z działalności gospodarczej. Okoliczność tę potwierdza również analiza wpływów na rachunku bankowym. Z tych wszystkich względów uznano, iż skarżąca nie udowodniła, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.