I SA/Gd 515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 lutego 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 września 2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 3.720 zł. W złożonej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wnosi o wstrzymanie wykonania ww. decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd Administracyjny ponieważ uważa, że sprawa się przedawniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca ograniczył się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bez przytaczania konkretnych i wiarygodnych okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Sąd jednocześnie poddał analizie znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazujące na aktualną sytuację majątkową skarżącego, złożone do wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie doradcy podatkowego. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 10 maja 2013 r. oraz przedłożonych przez niego na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia z dnia 10 czerwca 2013 r. i dokumentów źródłowych (zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 5 czerwca 2013 r., zaświadczenia z urzędu skarbowego z dnia 5 czerwca 2013 r., wyciągów z rachunku bankowego, odpisów nakazu płatniczego w przedmiocie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na 2012 r., pisma z KRUS w przedmiocie wysokości składek na ubezpieczenie i dowodu ich opłacenia, faktur za energię elektryczną, wezwania do zapłaty należności z tytułu dostawy energii elektrycznej z dnia 20 maja 2013 r. i potwierdzenia dokonania zaległej wpłaty, potwierdzenia wpłaty z dnia 16 maja 2013 r.) ustalono, że wnioskodawca nie uzyskuje obecnie żadnych dochodów, nie posiada oszczędności (saldo jego rachunku bankowego na dzień 31 maja 2013 r. wynosiło 0,76 zł), papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jest współwłaścicielem samochodu osobowego (rok produkcji 1994) o wartości 2.500 zł oraz właścicielem nieruchomości rolnych o obszarze [...] oraz domu o powierzchni [...], planuje rozpocząć hodowlę ryb i w tym celu stara się o kredyt, obecnie jednak korzysta z pomocy finansowej matki, która pokrywa koszty jego wyżywienia i uiszcza opłaty za media. Jak wynika z powyższego skarżący posiada dwie nieruchomości (dom o pow. [...] i nieruchomość rolną o pow. [...]) a także jest współwłaścicielem samochodu osobowego o wartości 2.500 zł. Nie sposób zatem uznać skarżącego za osobę ubogą i pozbawioną środków do życia. Wartość tych składników majątkowych wielokrotnie przewyższa kwotę egzekwowaną na podstawie zaskarżonej decyzji (różnica między kwotą podatku pobraną przez notariusza a kwotą określoną przez organy podatkowe to zaledwie 873 zł). Ponadto zwrócić należy uwagę na nieścisłości oświadczeń skarżącego, który na formularzu PPF, którym wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w rubryce dotyczącej stanu rodzinnego, wskazał że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe a w oświadczeniu z dnia 10 czerwca 2013 r. podniósł, iż koszty wyżywienia i opłaty za media ponosi jego mama. Warto wskazać również uwagę, że skarżący w dniu 10 maja 2013 r. uiścił wpis sądowy od niniejszej skargi. Nie jest zatem prawdą, iż nie posiada jakichkolwiek środków majątkowych. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przywołane przez wnioskodawcę bardzo ogólne okoliczności nie wyczerpują w ocenie Sądu przytoczonej przesłanki. Wnioskodawca nie wskazał bowiem konkretnych i wiarygodnych okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Dodatkowo Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż wskazany w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek decydujących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter zamknięty. Tym samym podstawę orzeczenia Sądu nie może stanowić – jak na to wskazuje skarżący – przekonanie o wadliwości decyzji z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.