I SA/Gd 515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 22 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doradcy podatkowemu R. F. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę brutto 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy). Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) i ust. 2-4, art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) , art. 10 ust. 2-3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 68, poz. 450) po rozpatrzeniu odwołania A. S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 września 2012 r. określającą stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 3.720 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Na mocy aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia 23 maja 2007 r. (Rep. A nr [...]) D. M. i N. M.-K. przeniosły na rzecz A. S. prawo własności nieruchomości – stanowiącej działkę obszaru [...] m2 zabudowaną budynkiem w stanie surowym otwartym – usytuowanej w miejscowości P. Strony umowy ustaliły cenę sprzedaży na kwotę 142.338,32 zł, od której notariusz, jako płatnik, pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2.847 zł – stosując 2% stawkę podatku. Organ I instancji pismem z dnia 8 listopada 2011 r. wystąpił do nabywcy o przedłożenie dokumentacji dotyczącej budynku, po otrzymaniu której (w tym dziennika budowy) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ww. podatku, wzywając kupującego pismem z dnia 5 marca 2012 r. do podwyższenia wartości przedmiotu transakcji (cena umowna nie odpowiadała wartości rynkowej), do zaproponowanego poziomu. Skarżący nie wyraził zgody na podwyższenie wartości przedmiotu transakcji, zaznaczając, że w dniu nabycia budynek mieszkalny był w stanie surowym, co znalazło odzwierciedlenie w uzgodnionej cenie. Natomiast zaproponowana wartość nie odpowiada cenie budynków nadających się do zamieszkania. W piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r. organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie uwzględniony zostanie stan zaawansowania prac budowlanych w 50%, zatem dla celów podatkowych wartość budynku wyniesie 195.007,50 zł ([...] m2 x [...] zł/m2), wartość gruntu 17.464 zł ([...] m2 x [...] zł/m2), tym samym wartość przedmiotu umowy stanowi kwota 212.472 zł. W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący, wymieniając brakujące elementy budynku, stan robót ocenił na 30%, dodatkowo akcentując fakt jego zawilgocenia, czym potwierdził dotychczasową odmowę podwyższenia wartości nieruchomości. W związku z powyższym w postępowaniu podatkowym organ I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego. Rzeczoznawca majątkowy, po dokonaniu wizji lokalnej opracował operat szacunkowy, określający wartość rynkową przedmiotu umowy z dnia 23 maja 2007 r. na kwotę 186.000 zł, w tym wartość gruntu – 18.000 zł, wartość budynku 168.000 zł. Organ I instancji decyzją z dnia 7 września 2012 r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 3.720 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania wartość nabytej nieruchomości w wysokości określonej przez biegłego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 22 lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił, że o braku powołania podstawy prawnej przez organ I instancji nie świadczy przytoczenie w uzasadnieniu jedynie słowa "ustawy", skoro jej pełną nazwę z przywołaniem daty uchwalenia, miejsca publikacji i poszczególnych przepisów wymieniono w sentencji rozstrzygnięcia, co spełnia wymóg powołania podstawy prawnej określony w art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Kolejno organ odwoławczy wyjaśnił definicję wartości rynkowej oraz wskazał, że w sprawie zaistniała sytuacja przewidziana w art. 6 ust. 3-4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych tj. konieczność ustalenia wartości rynkowej nieruchomości z uwzględnieniem opinii biegłego, wobec braku zgody podatnika na podwyższenie ceny umownej do poziomu zaproponowanego przez organ podatkowy. Oceniając operat szacunkowy uzupełniony aneksem z dnia 24 listopada 2012 r. i pismem z dnia 18 grudnia 2012 r., organ odwoławczy uznał, że został sporządzony w prawidłowy sposób, obiektywnie oszacowując wartość nieruchomości, przy uwzględnieniu stanu technicznego budynku oraz podnoszonych przez stronę okoliczności. Końcowo odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Dyrektor wskazał, że w niniejszym przypadku zastosowanie ma regulacja art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, która wyłącza przedawnienie zobowiązań podatkowych zabezpieczonych hipoteką a w sprawie na wniosek organu I instancji, Sąd [...], wpisał hipotekę przymusową dnia 20 grudnia 2012 r. – zatem przed upływem terminu przedawnienia przypadającego na dzień 31 grudnia 2012 r. – w księdze wieczystej nr [...] na zabezpieczenie należności głównej – 873 zł oraz odsetek za zwłokę, wskazując decyzję organu I instancji z dnia 7 września 2012 r. W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący podniósł, że jego zdaniem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ zobowiązanie podatkowe przedawniło się z dniem 1 stycznia 2013 r. W ocenie skarżącego ustanowienie hipoteki nie przerywa biegu terminu przedawnienia zatem postępowanie powinno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skarżącego zgodnie, z którym organ podatkowy nie uwzględnił z urzędu faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych i tym samym niezasadnie wydał decyzję, mimo przedawnienia prawa do wydania takiego rozstrzygnięcia, Sąd zauważa, że niewątpliwie decyzja określająca zobowiązanie w ww. podatku nie może być wydana lub egzekwowana, jeśli przed jej wydaniem zobowiązanie podatkowe podatnika, ulegnie przedawnieniu. Jednakże w realiach w rozpoznawanej sprawy kluczowym zagadnieniem jest wykładnia art. 70 § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 dalej jako "O.p."), w myśl którego nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu, bowiem jest bezsporne, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawartej umowy sprzedaży, objęte zaskarżoną decyzją zostało zabezpieczone hipoteką (wpis Sądu [...] z dnia 20 grudnia 2012 r.). W tym miejscu zaznaczyć należy, że w dniu 23 lutego 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok sygn. akt I FSK 1667/08, w którym zajął stanowisko, które w pełni podziela skład orzekający w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść art. 70 § 8 O. p. jest tak jednoznaczna, że nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przedawnienie jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. zobowiązanie wygasa na skutek przedawnienia. Brak jest jakichkolwiek przesłanek natury prawnej do odniesienia skutku przedawnienia do poszczególnych składników majątkowych. Z przepisu art. 70 § 8 O.p. wynika, że w przypadku, gdy zobowiązanie zostanie zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, zobowiązania te nie ulegają przedawnieniu. Ograniczenie określone w tym przepisie wyłącza jedynie możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego z innych składników majątkowych, niż przedmiot hipoteki. Za takim rozumieniem powołanego przepisu opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 114/2007. W wyroku tym Sąd stwierdził, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki (dostępny w bazie internetowej NSA). Przepis art. 70 § 8 O.p. stanowi wyjątek w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 70 § 1 O. p. Niezależnie bowiem od upływu czasu w ogóle nie przedawniają się zobowiązania zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym. Jednakże po upływie terminu, który w innych przypadkach powodowałby przedawnienie, mogą one być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu (dobrowolne wykonanie takich zobowiązań nie jest obwarowane żadnymi ograniczeniami). Skutkiem braku upływu terminu przedawnienia zobowiązania jest z kolei możliwość prowadzenia postępowania i wydanie decyzji w przedmiocie określenia zobowiązanie podatkowego. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie zobowiązanie skarżącego określone decyzją organu I instancji zostało zabezpieczone hipoteką, to nie uległo ono przedawnieniu. Możliwe było więc wydanie ostatecznej decyzji przez organ odwoławczy po 31 grudnia 2012 r. Przechodząc do meritum sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że istota sporu w niniejszej sprawie związana jest z opodatkowaniem podatkiem od czynności cywilnoprawnych umowy sprzedaży z dnia 23 maja 2007 r. (Rep. A nr [...]), na mocy której skarżący nabył prawo własności nieruchomości – stanowiącej działkę obszaru [...] m2 zabudowaną budynkiem w stanie surowym otwartym – usytuowanej w miejscowości P. Strony umowy ustaliły cenę sprzedaży na kwotę 142.338,32 zł, od której notariusz, jako płatnik, pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2.847 zł – stosując 2% stawkę podatku. W opinii organów podatkowych, wynikająca z zawartej umowy kwota nie odpowiadała jednak wartości rynkowej sprzedawanej nieruchomości, wskutek czego podstawa opodatkowania, a następnie kwota pobranego podatku uległy zaniżeniu. Przypomnienia wymaga zatem, że zgodnie z brzmieniem obowiązującym w dniu dokonania spornej transakcji, art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2007 r., nr 68, poz. 450 ze zm., zwanej dalej "u.p.c.c.") podatkowi temu podlegają m.in. umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych. Podstawę opodatkowania w takim przypadku stanowi natomiast wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, o czym przesądza przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.c.c. Jednocześnie ustawodawca przewidział, że wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów (art. 6 ust. 2 u.p.c.c.). W sytuacji natomiast, gdy podatnik nie określił wartości przedmiotu czynności cywilnoprawnej lub wartość określona przez niego nie odpowiada, według oceny organu podatkowego, wartości rynkowej, organ ten wezwie podatnika do jej określenia, podwyższenia lub obniżenia, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny (art. 6 ust. 3 u.p.c.c.). Jeżeli podatnik, pomimo dokonania wspomnianego wezwania, nie określił wartości lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy dokona jej określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy. Jeżeli organ podatkowy powoła biegłego, a wartość określona z uwzględnieniem jego opinii różni się o więcej niż 33 % od wartości podanej przez podatnika, koszty opinii ponosi podatnik (art. 6 ust. 4 u.p.c.c.). Jak zatem wynika z przywołanych uregulowań, zawarcie umowy sprzedaży wywołuje skutki na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych. W rozpatrywanej sprawie umowa z dnia 23 maja 2007 r. stanowiła sprzedaż, co z resztą nie jest między stronami sporne, aczkolwiek wywołuje istotne dla rozstrzygnięcia konsekwencje. Oznacza to bowiem, że przedmiotem zainteresowania podatku od czynności cywilnoprawnych w niniejszej sprawie będzie wyłącznie umowa, zaś rozstrzygnięcie sprawy zależeć będzie od jej poszczególnych postanowień. Odnośne podstawy opodatkowania warto również wskazać, że skoro w cytowanym już przepisie art. 6 ust. 2 u.p.c.c. wskazano, że wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie wskazanych tam okoliczności z dnia dokonania tej czynności, to termin ten determinuje przebieg dalszych rozważań. Rację miały zatem organy przyjmując, że podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości, będącej przedmiotem transakcji, z uwzględnieniem stanu na dzień zawarcia umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego, tj. 23 maja 2007 r., kiedy dokonana została czynność cywilnoprawna podlegająca opodatkowaniu. Przechodząc do ustalenia wysokości podstawy opodatkowania, ponownie nawiązując do przytoczonych już przepisów ustawy podatkowej, podkreślić należy, że zasadą jest, iż to podatnik określa jej wysokość. Dopiero w przypadku zaniechania określenia wartości przedmiotu czynności cywilnoprawnej, bądź jej niewłaściwego w odczuciu organu wskazania, organ podatkowy zyskuje dodatkowe kompetencje. W takiej sytuacji, organ powinien bowiem wezwać podatnika do jej określenia lub zmiany, w terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny. Dopiero w przypadku niezastosowania się do tego wezwania, na podstawie opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy, organ samodzielnie dokona jej określenia z ich uwzględnieniem. W rozpoznawanej sprawie ten szczególny tryb postępowania został zachowany. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wzywany był do podwyższenia wartości przedmiotu umowy. Dopiero odmowne stanowisko podatnika, skłoniło organ do powołania biegłego celem opracowania opinii określającej wartość rynkową przedmiotu transakcji, zgodną z regulacją art. 6 ust. 2 u.p.c.c. Tak sporządzona opinia stała się następnie przedmiotem rzetelnej i dokładnej oceny organów podatkowych. Sąd zgadza się z poglądem, że opinia biegłego, jak każdy środek dowodowy, z założenia podlega ocenie prowadzącego postępowanie organu. Nie jest to bowiem dokument, który swoją rangą arbitralnie przesądza o kwestiach w nim zawartych. Jest to jedynie źródło specjalistycznej wiedzy, mające pomóc organowi w ustaleniu prawdy obiektywnej, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Niedopuszczalną praktyką, w świetle obowiązujących na gruncie postępowania podatkowego zasad, byłoby gdyby to biegły, a nie organ decydował o kierunku podjętego rozstrzygnięcia. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji potwierdza natomiast, że Dyrektor Izby Skarbowej nie przyjął bezkrytycznie postawionych przez biegłego wniosków. Oceniając przedmiotowy operat szacunkowy wskazano, że przygotowując operat biegły wziął pod uwagę cel dokonywanej wyceny, która pomóc miała we właściwym określeniu podstawy opodatkowania. Z tego względu, w procesie szacowania uwzględniono dyspozycję przepisu art. 6 ust. 2 u.p.c.c., jak również § 49 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), który przesądza o obowiązku stosowania podejścia porównawczego i metody porównywania parami przy określaniu wartości nieruchomości na potrzeby zobowiązań podatkowych. Następnie prześledzono metodologię rozumowania biegłego, który dokonał porównania przedmiotowej nieruchomości z najbardziej zbliżonymi do niej pod względem istotnych cech, nieruchomościami. Zbadano także zasadność wytypowania wspomnianych nieruchomości, które wybrano wcześniej z szerszego zbioru. Organ odniósł się również do wszelkich podnoszonych w toku postępowania zarzutów skarżącego kierowanych pod adresem omawianego operatu. Rzeczowo, posługując się logiczną argumentacją wykazano ich wadliwość. Sąd podziela bowiem stanowisko organu, zgodnie z którym wymóg przyjęcia do porównania podobnych nieruchomości nie oznacza, że muszą to być nieruchomości identyczne. Znalezienie takich samych nieruchomości jest w praktyce bardzo trudne do zrealizowania, a skala trudności wzrasta, gdy pole poszukiwań zawężane jest do niewielkiego obszaru. Z uwagi na powierzchnię miejscowości, w której zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość tym bardziej zasadnym było zatem posłużenie się przypadkami podobnymi. Z treści opinii wyraźnie wynika przy tym, że biegły wziął poprawkę na tego typu okoliczności, typując zestaw cech rynkowych determinujących poziom cen nieruchomości oraz ich procentowy wpływ na zróżnicowanie poszczególnych cen transakcyjnych. W ten sposób zmniejszono, o ile nie wyeliminowano całkowicie, możliwość ewentualnej pomyłki. Mając na uwadze zbliżone okresy zbycia porównywanych nieruchomości, podobnie wyjaśnić można także i tę okoliczność. Nie chodzi bowiem o to, żeby sprzedaż porównywanych nieruchomości następowała w tym samym czasie. Musi to być jedynie okres, w którym panowały podobne stosunki. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby wydana w sprawie opinia biegłego zawierała uchybienia potwierdzające jej wadliwość. Działanie biegłego odpowiadało obowiązującym w tej mierze przepisom ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz Standardom Zawodowym Rzeczoznawców Majątkowych. W procesie szacowania uwzględniono dyspozycję przepisu art. 6 ust. 2 u.p.c.c., jak również § 49 ww. rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zasadnie zatem przedmiotowa opinia przyjęta została jako dowód w sprawie. Kontrolując działania organów Sąd nie stwierdził również naruszenia norm prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Zebrany materiał jest kompletny i spójny. Wyjaśniono bowiem wszystkie, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy aspekty. Uzyskane w toku postępowania dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie, po czym za pomocą logicznej i wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazano racjonalność wydanej decyzji, z czym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni się zgadza. Rozumowanie organów podatkowych, uwzględniające reguły postępowania podatkowego, pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dokonana ocena, oprócz poprawności pod kątem wskazanych postulatów, nie jest także dowolna, nie stawia również interesu Skarbu Państwa ponad interesem podatnika. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada także wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej, a w szczególności w § 4 tego przepisu. Zawiera bowiem szczegółowe uzasadnienie prawne nie tylko wskazując podstawę prawną, ale także wyjaśniając znaczenie poszczególnych przepisów mających w sprawie zastosowanie. Organ odwoławczy szczegółowo i wyczerpująco przedstawił własne stanowisko w sprawie, a zatem zachowany został wymóg wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (wynikający z art. 124 O.p.). Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.