I SA/Gd 515/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi K.J na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 17 grudnia 2018 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok. oddala skargę. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta ustalił K.J. wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2013 w kwocie 53 zł. Odwołanie złożył K.J. reprezentowany przez R.J. W odwołaniu wskazał na liczne wady procesowe, których dopuścić się miał organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania był następujący lokal mieszkalny położony w G.: |Lokal |Pow. użytkowa lokalu [m2] |Udział w gruncie |Pow. działki [m2] |KW lokalu | |D. |60 |2/28 |290 |[...] | Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z publicznie dostępnego rejestru ksiąg wieczystych w sposób niebudzący wątpliwości wynika komu i od kiedy przysługuje prawo własności lokalu. Z księgi wieczystej wynikało, że K.J. nabył prawo własności lokalu w roku 2000 w drodze umowy darowizny. Stan ten uległ zmianie z dniem 29 grudnia 2017 r., kiedy na skutek umowy darowizny współwłaścicielem lokalu stał się, obok K.J., T.J. Informacja o tym ujawniona została w księdze wieczystej nieruchomości przez co stała się dostępna dla wszystkich, w tym także organu podatkowego. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Ponieważ zawarcie umowy darowizny nastąpiło w grudniu 2017 r., skutek podatkowoprawny nastąpił począwszy od stycznia 2018 r.. Dlatego w roku 2013, z mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., K.J. był wyłącznym podatnikiem podatku należnego od lokalu oraz związanego z nim gruntu. Z pozostałych dokumentów znajdujących się w akiach sprawy, jak ewidencja gruntów i budynków w sposób niebudzący wątpliwości wynikały wszelkie dane niezbędne dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, jak powierzchnia lokalu, gruntu oraz udział w prawie własności gruntu przypisany do lokalu. Podstawą opodatkowania w przypadku lokalu jest jego powierzchnia użytkowa. Z kolej w przypadku gruntu jest to powierzchnia. Organ dokonał przeliczenia powierzchni gruntu stosowanie do udziału w prawie własności gruntu związanego z lokalem mieszkalnym. Parametry te nie były kwestionowane przez podatnika. Przypomniano, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.p.l. Rada Gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Organ zastosował najniższe stawki podatkowe przewidziane dla gruntów pozostałych oraz lokali mieszkalnych. Wyliczenie prezentowała tabela: |D. |Podstawa opodatkowania [m2] |Stawka podatkowa [zł/m2] |Zobowiązanie [zł] | |Lokal |60 |0,73 |43,80 | |Grunt |20,71 |0,45 |9,32 | |suma |53,12 zł | W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazano, że łączna wysokość zobowiązania podatkowego daje kwotę 53 zł. Wskazano także, że podatnik nie złożył deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości. W związku z tym, zgodnie z art. 68 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej, organ podatkowy dysponował pięcioletnim terminem na wydanie decyzji ustalającej to zobowiązanie, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Innymi słowy, w roku 2018 organ miał prawo wydać decyzję w przedmiocie zobowiązania za rok 2013. Skarżący T.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku. Przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta zarzucił: 1. wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu na żadnym z jego etapów na skutek naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów: - art. 165 § 1 i § 4, art. art. 166 § 1 w związku z art. 207 § 2 w związku z art. 210 § 1 punkty 3 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r.; poz. 1445 ze zmian.) - dalej Ordynacja podatkowa, - art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, - art. 178 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, - art. 171a § 1, § 3 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, - art. 207 § 2 w związku z art. 210 § 1 punkty 3, 5 i § 1 w związku z art. 211 Ordynacji podatkowej, 2. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 2a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 punkty 5 i 6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, 3. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 2, 3, 4, 5, 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 849) poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzucając powyższe wniósł o: 1. uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta; 2. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, 3. wstrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykonania w całości ww. decyzji organów podatkowych obydwu instancji - na zasadzie przepisu art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i wydanie w tym zakresie stosownego postanowienia, 4. wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wykonania w całości ww. decyzji organów podatkowych obydwu instancji - na zasadzie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i wydanie w tym zakresie stosownego postanowienia. Organ wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 10 września 2019 r. Sąd nie uwzględnił wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji. W dniu 20 września 2019 r. wydano zarządzenie o wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień 29 października 2019 r. (wykonano je w dniu 23 września 2019 r.). Natomiast zażalenie na postanowienie z dnia 10 września 2019 r. wpłynęło do Sądu w dniu 3 października 2019 r. Rozpoznając skargę na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, jaki jest przedmiot opodatkowania i kto jest zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Prawo własności K.J. do lokalu położonego w G. przy ul. D. wynika z publicznie dostępnego rejestru ksiąg wieczystych i w żaden sposób nie zostało podważone w niniejszej sprawie. Z tego względu należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie wskazuje na żadne okoliczności prawne czy faktyczne, które wymagałyby dodatkowych ocen czy analiz, jak również błędów organu podatkowego przy ocenach prawnych lub ustaleniach faktycznych. Wyjaśnić należy także, że organy podatkowe nie. orzekały na podstawie umów cywilnoprawnych, do których odwołuje się skarżący. Wiedzą o tym, komu przysługuje prawo własności lokali można uzyskać z odpisu księgi wieczystej każdego z lokali. W rejestrze tym ujawniona zostaje podstawa wpisu lub wykreślenia prawa, stąd odwołanie się przez organy do umów stanowiących podstawy wpisów nie wymagało szczegółowej analizy tychże umów. Wystarczającym jest, że sąd wieczystoksięgowy dokonywał wpisów na ich podstawie. Zarzut co do braku kompetencji do oceny tych umów przez organ z uwagi na ich nieudostępnienie przez podatnika, jest oczywiście i całkowicie bezzasadny. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze należy stwierdzić, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu pominięcia strony w postępowaniu, polegający na pominięciu jej wniosków o skompletowanie i uporządkowanie akt, ponumerowanie, sporządzenie projektu decyzji i analizy materiału dowodowego, wyznaczenie terminu do zapoznania się z aktami. Żądania te albo nie znajdują oparcia w przepisach prawa (projekt decyzji, pisemna analiza materiału dowodowego), jak też nie przekładają się w żaden sposób na ocenę prawidłowości decyzji wydanej w sprawie przez organ podatkowy. Nawet jeśli w sprawie nie było metryki czy nie ponumerowano akt, to okoliczności te nie przekonują o tym, aby wydana w sprawie decyzja była nieprawidłowa. Strona miała dostęp do całości akt, umożliwiono zapoznanie się z nimi. Ponadto decyzja w sposób prawidłowy, jasny i przejrzysty ukazuje co zostało opodatkowane, jak wyliczono zobowiązanie i kto jest zobowiązany do zapłaty podatku. Nie można więc stwierdzić, że stan akt czy sposób ich prowadzenia uniemożliwiał wydanie rozstrzygnięcia w sprawie czy uczestniczenie stron w postępowaniu. Powody powyższe wykluczają w sposób oczywisty wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p.. Sąd uznał także za bezzasadny wniosek podatnika odnośnie art. 2a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zawartą w tym przepisie dyrektywą interpretacyjną, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W niniejszej sprawie wątpliwości tego rodzaju nie zachodzą. Zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Zachodziłoby to miejsce wówczas, gdyby rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwalał na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej. Wówczas prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. W ocenie Sądu, prawidłowy jest pogląd Kolegium, że w niniejszej sprawie treść przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie jest jasna i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Sprawa niniejsza sprowadza się do prostego przeliczenia stawki podatkowej przez podstawę opodatkowania i trudno o uzasadnione dopatrzenie się w niej problemu natury prawnej, nie mówiąc o konieczności rozstrzygnięcia wątpliwości na rzecz podatnika. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiły opisane w skardze przesłanki wznowienia postępowania, jak i wskazane w niej naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Z tych powodów Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej (art. 151 p.p.s.a.). DSz