I SA/Gd 52/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej na 2007 r. oddala skargę. Wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga J.K. dotyczy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i modernizacji rolnictwa z dnia 30 października 2009 r. nr [...] w części dotyczącej pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej o kwotę 4.297 zł, uzupełniającej płatności obszarowej o kwotę 7.707, 29 zł oraz płatności cukrowej o kwotę 3.348,02 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Prowadząca działalność rolniczą J.K. wnioskiem z dnia 14 maja 2007 r. wystąpiła o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz płatności cukrowej na rok 2007 r. w związku z uprawami prowadzonymi na wskazanych we wniosku 26 działkach rolnych oznaczonych od A do Z i AA położonych w powiecie tczewskim. We wniosku zadeklarowano, że na działkach B,D,I,J,K,L,Ł,M,N,O,P,X,Y,Z o łącznej powierzchni 95,99 ha wnioskodawczyni prowadzi grupę upraw JPO, uprawniającą do uzyskania jednolitej płatności obszarowej, na działkach A, C, E, F, G, H, R, S, T, U, W, AA o łącznej powierzchni 391,99 ha grupę upraw UPO, uprawniającą do uzyskania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych, a na działkach A, R, T, W i AA realizuje przedsięwzięcia rolno środowiskowe. Decyzją z dnia 28 maja 2008 r. Kierownik Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał wnioskodawczyni płatności do gruntów rolnych na rok 2007 r. w wysokości 244 354, 86 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 138 937, 48 zł (wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 4297, 04 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości), z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw podstawowych w wysokości 105 408,38 zł (wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 7707, 29 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości) oraz przyznał płatność cukrową w wysokości 112 021, 02 , która w związku ze zmniejszeniem stawki płatności za rok 2007 r. o 0,14 zł na 1 tonę buraków, wyniosła 111 600, 46 zł. Ponadto w rozstrzygnięciu decyzji organ ustalił kwotę zmniejszenia płatności cukrowej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości o 3348, 02 zł oraz z tytułu wniosku złożonego przez J. K. o przyznanie oddzielnej płatności z tytułu cukru na rok 2006 w wysokości 2033, 04 zł, wskazując tym samym, iż kwota płatności cukrowej do wypłaty wynosi 106 219, 40 zł. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR uznał konieczność uchylenia powyższej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano na okoliczność, iż w aktach sprawy znajduje się notatka ze spotkania z producentem w sprawie omówienia wyników kontroli zrealizowanej metodą FOTO, która została spisana w dniu 27 września 2007 r. między terenowym inspektorem terenowym a podającym się za pełnomocnika J.K. B.M. W ocenie organu odwoławczego zakres umocowania pełnomocnika nie obejmował uprawnienia do reprezentowania J.K. przed organami administracyjnymi ARMiR w sprawach płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej. Wobec powyższego uznał, że w sprawie nie zostały spełnione wymogi wynikające z art. 28 ust. 2 rozporządzenia komisji (WE) nr 796/2004 r. z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia rolników (Dz.U WE nr L 141). Stronie nie umożliwiono bowiem podpisania raportu z kontroli, zanim Kierownik Biura Powiatowego ARMiR zweryfikował wyniki kontroli na miejscu, w konsekwencji czego zastosował zmniejszenia płatności. Decyzją z dnia 24 marca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARMIR, po ponownym rozpoznaniu sprawy, przyznał wnioskodawczyni płatność do gruntów rolnych za rok 2007 r. w łącznej wysokości 244 345, 86 zł, gdzie kwota 138 937,48 zł przypadła na płatność obszarową, a kwota 105 408, 38 zł na uzupełniającą płatność obszarową oraz płatność cukrową wypłaconą po pomniejszeniach w kwocie 106 219, 40 zł. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 11 lutego 2009 r. organ wezwał J.K. do zapoznania się i podpisania raportu z kontroli na miejscu nr [...]. Pismo zostało doręczone w dniu 16 lutego 2009 r. W ocenie organu stronie umożliwiono zatem podpisanie raportu kontroli zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia komisji (WE) nr 969/2004 r.. Strona nie skorzystała jednak z powyższego uprawnienia. Wobec powyższego organ dokonał naliczenia płatności zgodnie z protokołem z kontroli, podkreślając, że pomiar działek wykonany w toku kontroli metodą FOTO wykazał nieprawidłowości, polegające na zawyżeniu powierzchni upraw zadeklarowanych na poszczególnych działkach we wniosku w stosunku do stwierdzonego na miejscu stanu faktycznego. Organ podkreślił, że zarzuty wnioskodawczyni odnośnie źle zmierzonych powierzchni nie znalazły swojego potwierdzenia. Wyjaśniono bowiem, że w odpowiedzi na pismo Kierownika Biura Działań Społecznych i Środowiskowych oraz Płatności Bezpośrednich Oddziału Regionalnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ponownie zweryfikował raport z kontroli i stwierdził, że nie istnieją uzasadnione przesłanki do dokonania ponownej kontroli na miejscu gospodarstwa rolnego wnioskodawczyni. Stwierdzono, że wszystkie czynności kontrolne zostały przeprowadzone zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 207 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427), a wyniki kontroli na miejscu wykonanej metodą FOTO polegającej na pomiarze pola powierzchni działek rolnych na cyfrowej ortofotomapie ( wykonanej w drugiej połowie maja 2007 r. ) potwierdzają stan faktyczny, zastany w trakcie wykonywania czynności kontrolnych. Po szczegółowym omówieniu nieprawidłowości organ dokonał obliczenia kwoty płatności wskazując, że w zakresie jednolitej powierzchni obszarowej zawyżenie powierzchni nie przekroczyło 3 %, wobec czego zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w związku z art. 136 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystywania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U WE nr L 345) płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej tj. 475,01 ha (zamiast zadeklarowanej powierzchni 487, 09 ha). Początkowa kwota jednolitej płatności w wysokości 143.234,52 została jednak pomniejszona o kwotę 4.297,04 zł ze względu na niezastosowanie się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska w myśl art. 7 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 r. w związku z art. 66 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. W zakresie płatności uzupełniającej zawyżenie powierzchni wyniosło 1,97 %, jako wynik różnicy zadeklarowanej powierzchni 391 ha a powierzchnią stwierdzoną tj. 383, 56 ha. W związku z powyższym organ wskazał, że początkowa kwota płatności uzupełniającej wynosząca 113.115,68 zł musiała zostać pomniejszona do kwoty 105.408, 38 zł zarówno z uwagi na niezastosowanie się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej o kwotę 3.260,05 zł (art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w związku z art. 66 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz w związku z § 8 rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz.U. Nr 46, poz. 309 ze zm.) oraz z uwagi na stwierdzoną różnicę pomiędzy zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną o kwotę 4.447,24 zł, ponieważ zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003, jeśli różnica ta przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W zakresie płatności cukrowej organ zaznaczył, że ilość buraków cukrowych, co do których rozpatrywany był wniosek wyniosła 3.004,05 ton, wobec czego początkowa kwota płatności wyniosła 111.600,46 zł. Dodatkowo stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz.U. Nr 44, poz. 262) Kierownik Biura powiatowego ARMiR na podstawie wielkości określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 marca 2008 r. w sprawie zmniejszenia płatności cukrowej za 2006 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 332) ustalił w decyzji zmniejszenie płatności cukrowej za 2006 r. w wyniku czego płatność za 2007 r. uległa pomniejszeniu do kwoty 109.567,42 zł. Dodatkowo kwota płatności została pomniejszona z uwagi na niezastosowanie się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej o kwotę 3.348,02 (art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w związku z art. 66 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, wobec czego kwota płatności cukrowej wyniosła ostatecznie 106.219,40 zł. Odnosząc się do okoliczności podnoszonych przez stronę w piśmie odwoławczym, dotyczących niezachowania dobrej kultury rolnej na działkach w wyniku zniszczenia rurociągu drenarskiego przez firmę "A" organ zauważył, że składający wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych zobowiązuje się do niezwłocznego powiadamiania Agencji o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności. J.K. o fakcie zniszczenia części upraw i wysokim stanie wód uniemożliwiającym prowadzenia działalności rolniczej nie poinformowała jednak Agencji we właściwym czasie. W złożonym odwołaniu J.K. zarzuciła oparcie decyzji na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, ponieważ organ błędnie przyjął, że skarżąca nie stosowała się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska jak również, że pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych a powierzchnią rzeczywistą wystąpiły różnice. Strona zarzuciła ponadto, że decyzja została wydana przez organ pomimo niedoręczenia jej kopii raportu z przeprowadzonej kontroli. Została ona co prawda wezwana do zapoznania się i podpisania raportu z kontroli, jednakże brak doręczenia jej kopii raportu ograniczył jej prawo do aktywnego udziału w postępowaniu oraz wszechstronnego ustosunkowania się co do nieprawidłowości ujętych w raporcie. Strona podkreśliła, że w związku z uchyleniem decyzji organ winien był przeprowadzić ponowną kontrolę w gospodarstwie w celu bezpośredniego zweryfikowania, czy stwierdzone w protokole nieprawidłowości rzeczywiście występują i czy można je uznać za zawinione przez producenta rolnego. Wbrew zgłoszonym przez stronę zarzutom dotyczących ustaleń poczynionych w toku kontroli, organ nie przeprowadził jednak postępowania dowodowego w tym zakresie, poprzestając na zwróceniu się do Kierownika Biura Kontroli na miejscu, o zajecie stanowiska odnośnie poprawności przeprowadzonej kontroli i wyjaśnienie kwestii podniesionych przez odwołującą się oraz stwierdzenie, czy istnieją przesłanki do dokonania ponownej kontroli, a następnie przyjął pismo wyjaśniające za dostateczną podstawę do uznania podniesionych zarzutów za nieuzasadnione. Decyzją z dnia 30 października 2009 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że w aktach sprawy znajduje się kopia nadania w dniu 21 grudnia 2007 r. w placówce pocztowej przesyłki zawierającej raport z kontroli, skierowanej do strony. Fakt wysłania raportu drogą pocztową odzwierciedlono również na stronie 6 raportu w polu nr XVI "późniejsze przekazanie kopii raportu", gdzie wskazano numer przesyłki poleconej, którą nadano raport. Gdyby jednak nawet założyć, że strona z jakiś względów nie otrzymała raportu drogą pocztową, umożliwiono jej zapoznanie się z przedmiotowym raportem w siedzibie Biura Powiatowego ARMiR. Skoro Kierownik Powiatowego Biura ARMiR wezwał stronę do zapoznania się i podpisania raportu, stronie umożliwiono zapoznanie się z raportem i wypowiedzenie, co do jego treści, a jej prawa w tym zakresie nie zostały ograniczone. Stronie zapewniono taką możliwość, natomiast fakt, że z niej nie skorzystała nie może stanowić okoliczności obciążającej organ administracyjny. Tym samym w sprawie ostatecznie wywiązano się z wynikającego z art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 obowiązku umożliwienia rolnikowi wypowiedzenia się co do raportu. To zaś, że strona nie stawiła się w siedzibie organu i nie podpisała go, w żaden sposób nie dyskwalifikuje raportu jako materiału dowodowego. Ponadto, ponieważ raport znajdował się w aktach spawy, pełnomocnik strony miał możliwość zapoznania się z jego treścią przeglądając całość akt sprawy w dniu 20 października 2009 r. Również wtedy pełnomocnik nie wniósł do raportu żadnych uwag. W odniesieniu do zarzutu braku przeprowadzenia postępowania dowodowego organ zaznaczył, że kontrole na miejscu mogą dokonywać tylko właściwe organy, którymi stosownie do obowiązujących przepisów prawa są wyspecjalizowane jednostki agencji płatniczej ( w przedmiotowej sprawie Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARMiR) lub podmioty zewnętrzne (jakim jest "B" S.A.) Raporty z kontroli są przekazywane organowi I instancji, który dokonuje jego weryfikacji w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym. Takie też czynności zostały podjęte w sprawie, organ I instancji odniósł się bowiem w treści decyzji do stwierdzonych różnic w raporcie oraz wyjaśnień strony odnośnie szkód spowodowanych przez działalność "A" wskazując, że powyższe wyjaśnienia nie wyłączają odpowiedzialności strony w aspekcie dokonanych zmniejszeń. Jednocześnie skoro pomiarów dokonują wyspecjalizowane jednostki, one też są zatem poprzez uzyskaną specjalizację uprawnione do prawidłowości ich przeprowadzenia oraz ujęcia danych zwartych w raporcie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, aby w sprawie zaszły podstawy do przeprowadzenia ponownej kontroli w gospodarstwie. Nie byłoby bowiem zasadne aby rolnik, u którego stwierdzono nieprawidłowości, podlegał ponownej kontroli w innym terminie, który umożliwiłby mu dopasowanie stanu faktycznego do złożonej deklaracji np. poprzez skoszenie łąk lub zaoranie odpowiedniego obszaru, który wcześniej nie był użytkowany. Organ podkreślił przy tym, że w odniesieniu do większości gruntów strona nie podniosła zresztą by stan stwierdzony w trakcie nie odpowiadał rzeczywistemu, ale wskazywała jedynie to, że jest on przez nią niezawiniony, gdyż został spowodowany działalnością podmiotu "A". Strona nie dokonała jednak zgłoszenia zmian gospodarstwa w terminie, do czego była zobowiązana zgodnie ze złożonym we wniosku oświadczeniem. Fakt nie poinformowania Agencji o zniszczeniu upraw stanowił zatem zaniedbanie producenta. W sprawie uwzględniono jednak, że wobec producenta nie stosowano dużo surowszych sankcji przewidzianych prawem dla sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości będących skutkiem celowego działania rolnika. W skardze na powyższą decyzję strona wskazała na naruszenie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co wyrażało się w przyjęciu przez organ, że skarżąca nie zastosowała się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska oraz przyjęciu, że występują różnice pomiędzy powierzchnią działek deklarowaną, a powierzchnią rzeczywistą. Ponieważ w ocenie skarżącej organ nie wyjaśnił dlaczego uznał, że nie stosowała się ona do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska podniosła ona także zarzut naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Odmowa przeprowadzenia dodatkowych czynności kontrolnych została natomiast przez stronę skarżącą uznana za naruszenie art. 7 K.p.a. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu zapadłe w sprawie decyzje zostały podjęte na podstawie prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim nie można stwierdzić wskazanego w tym zakresie przez skarżącą naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 K.p.a, ani naruszenia zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy zdjęcia cyfrowe stanowiące ortofotomapę wykonano w drugiej połowie maja 2007 r., natomiast sprawdzenia rodzajów upraw znajdujących się w gospodarstwie oraz zweryfikowania powierzchni działek wyspecjalizowana jednostka dokonała w ramach kontroli na miejscu w dniu 21 sierpnia 2007 r., co znalazło swoje odzwierciedlenie w raporcie z kontroli. Ustalenia kontroli na miejscu potwierdziły odczyt wcześniej wykonanych zdjęć. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że dla potrzeb dopłat do gruntów rolnych podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego tj. obszar, na którym jest prowadzona określona uprawa. Wskazanie przez producenta jako uprawnionej do dopłaty powierzchni większej niż faktycznie rolniczo wykorzystywany obszar (np. wskazanie całej powiechni działki ewidencyjnej, podczas gdy uprawa zajmuje tylko jej część) stanowi sankcjonowane przez prawo naruszenie, polegające na zawyżeniu powierzchni działki rolnej. Jednocześnie brak stwierdzenia uprawy na obszarze zadeklarowanym jako uprawniony do dopłat z oczywistych względów powoduje, że obszaru nie można także uznać za utrzymywany w dobrej kulturze rolnej, co jednoznacznie wynika z wydanych wobec skarżącej decyzji. Ponieważ kontrola na miejscu została przeprowadzona prawidłowo i stronie zagwarantowano możliwość zapoznania się z raportem i zgłoszenia uwag względem wyników kontroli, Sąd potwierdza, że żądanie skarżącej, co do przeprowadzenia kolejnej kontroli było nieuzasadnione. Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. organ wezwał skarżącą do zapoznania się i podpisania raportu z kontroli na miejscu, stosownie do art. 28 ust. 2 rozporządzenia komisji WE Ne 796/2004. Skarżąca nie skorzystała z powyższego uprawnienia, co nie niweczy faktu, że organ zapewnił jej możliwość czynnego udziału w postępowaniu. W załączonym do akt sprawy raporcie kontroli szczegółowo wymieniono różnice jakie stwierdzono pomiędzy zadeklarowanymi powierzchniami działek (upraw), a powierzchniami zastanymi podczas kontroli na miejscu, co znalazło także potwierdzenie w wykonanych wcześniej zdjęciach satelitarnych. Podkreślania wymaga, że nieprawidłowości w zadeklarowanych powierzchniach polegały nie tylko na zawyżaniu powierzchni poszczególnych upraw, ale także na ich zaniżaniu. Stąd też pomimo szeregu nieprawidłowości ogólnie suma zawyżonej powiechni upraw nie była znacząca, wobec czego skarżącej zostały przyznane płatności do faktycznie wykorzystywanych rolniczo gruntów rolnych. Wbrew stanowisku strony skarżącej stwierdzone nieprawidłowości stosownie do obowiązujących przepisów prawa ( art. 7 rozporządzenia Rady WE nr 1782/2003 w zw. z art. 66 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004) musiały się jednak wiązać z koniecznością zastosowania sankcji w postaci pomniejszenia dopłat. Mając na uwadze wysokość przyznanych skarżącej dopłat tj. kwotę przewyższającą 350.000 zł, ilość zastosowanych odliczeń (nieco ponad 15.000 zł ) należy uznać za niewysoką i adekwatną do rodzaju i rozmiarów stwierdzonych nieprawidłowości. Jak wynika z protokołu kontroli nieprawidłowości te objęły: dla działki rolnej AA o zadeklarowanych 60 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 51, 75 ha, dla działki rolnej C o zadeklarowanych 75,99 ha powiechni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 78,98 ha, dla działki rolnej D o zadeklarowanych 27 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 27, 66 ha, dla działki rolnej E o zadeklarowanych 25 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 30,79 ha, dla działki rolnej F o zadeklarowanych 15 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 9,33 ha, dla działki rolnej G o zadeklarowanych 75,63 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 71, 45 ha, dla działki rolnej H o zadeklarowanych 5,71 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 5, 93 ha, dla działki rolnej I o zadeklarowanych 5,30 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 2,64 ha, dla działki rolnej K o zadeklarowanych 1,29 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 1,72 ha, dla działki rolnej L o zadeklarowanych 2,82 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 3,70 ha, dla działki rolnej M o zadeklarowanych 0,40 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 0,14 ha, dla działki rolnej O o zadeklarowanych 3,40 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 4,8 ha, dla działki rolnej P o zadeklarowanych 1,55 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 2,75 ha, dla działki rolnej R o zadeklarowanych 30 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 31, 47 ha, dla działki rolnej U o zadeklarowanych 1,27 ha powierzchni upraw UPO stwierdzono powierzchnię 1,36 ha, dla działki rolnej X o zadeklarowanych 0,30 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 0,60 ha, dla działki rolnej Y o zadeklarowanych 1.90 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 1,60 ha, dla działki rolnej Z o zadeklarowanych 3.94 ha powierzchni upraw JPO stwierdzono powierzchnię 1,97 ha. Dla działki rolnej Ł w protokole został wpisany kod DR18 (w dniu kontroli na działce nie była w ogóle prowadzona działalność rolnicza) w związku z czym działka została wykluczona z naliczenia płatności. Dla działek C, G, Y, Z stwierdzono nieprawidłowości polegające na tym, że działka rolna nie jest spójna (zadeklarowano kilka działek rolnych niesąsiadujących ze sobą, na których prowadzone są uprawy z tej samej grupy płatności, jako jedną działkę rolną. Dodatkowo dla działek rolnych M, P i X stwierdzono brak przestrzegania minimalnych norm w ramach dobrej kultury rolnej tj. brak spełnienia normy W3 na całości działek M, P i X, zgodnie z którą okrywa roślinna na łąkach powinna być koszona i usuwana co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca. Z powyższych wglądów niezrozumiałe jest twierdzenie strony skarżącej, jakoby organy nie wyjaśniły jej z jakich powodów dokonały odliczeń z tytułu niestosowania się do podstawowych wymogów w zakresie dobrej kultury rolnej oraz stwierdzonych różnic pomiędzy deklarowaną kwalifikowaną powierzchnią działek a powierzchnią stwierdzoną. Tym samym w sprawie nie doszło do naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym tak uzasadnienie faktyczne, jak i prawne, w ramach którego organ przytoczył i wyjaśnił przepisy, na których się oparł, jak też wyjaśnił z jakich powodów uznał wyniki kontroli za miarodajne i mogące stanowić podstawę do obliczenia kwot płatności wraz ze stosownymi odliczeniami. W ocenie Sądu organy dokonały oceny treści raportu z kontroli w powiązaniu z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami. Wzięły w tym zakresie pod rozwagę tak zgłoszone przez stronę skarżącą wyjaśnienia co do powodu braku części upraw na zadeklarowanych działkach, jak i pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu, w którym szczegółowo wyjaśnił on, że czynności kontrolne w niniejszej sprawie zostały wykonane zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Wyniki kontroli na miejscu wykonanej metodą FOTO, polegającej na pomiarze pola powierzchni działek rolnych nie mniejszych niż 0,10 ha na cyfrowej ortofotomapie potwierdzają stan faktyczny, zastany w czasie wykonywania czynności kontrolnych. W odniesieniu do działki rolnej z oznaczeniem AA zastosowano kod nieprawidłowości DR13 + po wykonaniu pomiaru wyraźnej granicy działki rolnej oraz wyłączeniu z niej powierzchni niekwalifikującej się do płatności. W przypadku działki rolnej F zadeklarowanej przez producenta rolnego na działce ewidencyjnej 227/25 zastosowano kod pokontrolny DR 13+ po wykonaniu pomiaru po wyraźnej granicy działki rolnej, podobnie jak w przypadku działki rolnej AA. Występujące na deklarowanej działce wyrobiska oraz miejsce przeznaczone na składowanie materiałów sypkich spowodowały zaniżenie powierzchni działki rolnej. Dla działki Ł zadeklarowanej przez producenta rolnego na działce ewidencyjnej 227/25 zastosowano kod pokontrolny DR 13+ oraz DR 18. Kierownik Biura Kontroli na miejscu wyjaśnił, że udokumentowano na zdjęciach brak prowadzenia działalności rolniczej, a pomiaru dokonano również po wyraźnej granicy obszaru niekwalifikującego się do płatności Brak utrzymania działki rolnej M, P oraz X w dobrej kulturze rolnej również zostało udokumentowane fotografiami, na których brak jest śladów przeprowadzenia koszenia w wyznaczonym terminie. Podobnie jak dla poprzednio wymienionych działek rolnych, pomiaru dokonano po ich wyraźnie widocznych granicach. W konkluzji Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wskazał, że analiza dokumentacji pokontrolnej, z uwzględnieniem odwołania J.K. dotyczącego działek rolnych z oznaczeniem AA, F, Ł. M. P oraz X wykazała prawidłowość wektoryzowania, a stwierdzone kody nieprawidłowości zastosowano zgodnie z instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych, obowiązującą w 2007 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.