I SA/Gd 521/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi T.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta ustalił T.J. wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie 70 zł. W odwołaniu pełnomocnik T.J., wskazał na liczne wady procesowe, których dopuścić się miał organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: SKO ) decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. DZ.U z 2018 r., poz. 1445 ze zm. - dalej: u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania były następujące lokale mieszkalne położone w G.: |Lokal |Pow. użytkowa lokalu [m2] |Udział w gruncie |Pow. działki [m2] |KW lokalu | |D. |50,18 |15/100 |182 |[...] | |D. |60 |2/28 |290 |[...]| SKO stwierdziło, że z publicznie dostępnego rejestru ksiąg wieczystych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało komu i od kiedy przysługuje prawo własności lokali. Z ksiąg wieczystych wynikało, że T.J. nabył prawo własności lokali w roku 2000 w drodze umowy darowizny. W 2014 roku, z mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., T.J. był wyłącznym podatnikiem podatku należnego od lokali oraz związanego z nimi gruntu. Z pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak ewidencja gruntów i budynków w sposób niebudzący wątpliwości wynikają wszelkie dane niezbędne dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, jak powierzchnia lokalu, gruntu oraz udział w prawie własności gruntu przypisany do lokalu. Podstawą opodatkowania w przypadku lokalu jest jego powierzchnia użytkowa. Z kolei w przypadku gruntu jest to powierzchnia. Organ dokonał przeliczenia powierzchni gruntu stosownie do udziału w prawie własności gruntu związanego z lokalem mieszkalnym. Parametry te nie były kwestionowane przez podatnika. Wyliczenie prezentuje poniższa tabela. |D. |Podstawa opodatkowania [m2] |Stawka podatkowa [zł/m2] |Zobowiązanie [zł] | |Lokal |50,18 |0,74| 37,13 | |Grunt |27,30 |0,46| 12,56 | |suma |49,69 zł | |D.|Podstawa opodatkowania [m2] |Stawka podatkowa [zł/m2] |Zobowiązanie [zł] | Lokal |23,20 |0,74 |17,17 | |Grunt |5,80 |0,46 |2,67 | |suma 19,84 zł | W decyzji SKO wskazano, że łączna wysokość zobowiązania podatkowego daje kwotę 70 zł. T.J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, przedmiotowej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta zarzucił: 1. wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. - bowiem strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu na żadnym z jego etapów na skutek naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów: - art. 165 § 1 i § 4, art. art. 166 § 1 w związku z art. 207 § 2 w związku z art. 210 § 1 punkty 3 i 5 O.p., - art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p., - art. 178 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p., - art. 171a § 1, § 3 w zw. z art. 123 § 1 O.p., - art. 207 § 2 w związku z art. 210 § 1 punkty 3, 5 i § 1 w związku z art. 211 O.p., 2. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 2a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 punkty 5 i 6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, 3. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 2, 3, 4, 5, 6 i 7 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzucając powyższe wniósł o: 1. uchylenie w całości decyzji SKO oraz w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta; 2. zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, jaki jest przedmiot opodatkowania i kto jest zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Prawo własności T.J. do lokali położonych w G. przy ul. D. wynika z publicznie dostępnego rejestru ksiąg wieczystych i w żaden sposób nie zostało podważone w niniejszej sprawie. Z tego względu należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie wskazuje na żadne okoliczności prawne czy faktyczne, które wymagałyby dodatkowych ocen czy analiz, jak również błędów organu podatkowego przy ocenach prawnych lub ustaleniach faktycznych. Wyjaśnić należy także, że organy podatkowe nie orzekały na podstawie umów cywilnoprawnych, do których odwołuje się skarżący. Wiedzę o tym, komu przysługuje prawo własności lokali można uzyskać z odpisu księgi wieczystej każdego z lokali. W rejestrze tym ujawniona zostaje podstawa wpisu lub wykreślenia prawa, stąd odwołanie się przez organy do umów stanowiących podstawy wpisów nie wymagało szczegółowej analizy tychże umów. Wystarczającym jest, że sąd wieczystoksięgowy dokonywał wpisów na ich podstawie. Zarzut co do braku kompetencji do oceny tych umów przez organ z uwagi na ich nieudostępnienie przez podatnika, jest oczywiście i całkowicie bezzasadny. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w skardze należy stwierdzić, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu pominięcia strony w postępowaniu, polegający na pominięciu jej wniosków o skompletowanie i uporządkowanie akt, ponumerowanie, sporządzenie projektu decyzji i analizy materiału dowodowego, wyznaczenie terminu do zapoznania się z aktami. Żądania te albo nie znajdują oparcia w przepisach prawa (projekt decyzji, pisemna analiza materiału dowodowego), jak też nie przekładają się w żaden sposób na ocenę prawidłowości decyzji wydanej w sprawie przez organ podatkowy. Nawet jeśli w sprawie nie było metryki czy nie ponumerowano akt, to okoliczności te nie przekonują o tym, aby wydana w sprawie decyzja była nieprawidłowa. Strona miała dostęp do całości akt, umożliwiono zapoznanie się z nimi. Ponadto decyzja w sposób prawidłowy, jasny i przejrzysty ukazuje co zostało opodatkowane, jak wyliczono zobowiązanie i kto jest zobowiązany do zapłaty podatku. Nie można więc stwierdzić, że stan akt czy sposób ich prowadzenia uniemożliwiał wydanie rozstrzygnięcia w sprawie czy uczestniczenie stron w postępowaniu. Powody powyższe wykluczają w sposób oczywisty wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Sąd uznał także za bezzasadny wniosek podatnika odnośnie art. 2a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zawartą w tym przepisie dyrektywą interpretacyjną, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W niniejszej sprawie wątpliwości tego rodzaju nie zachodzą. Zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Zachodziłoby to miejsce wówczas, gdyby rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwalał na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej. Wówczas prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. W ocenie Sądu, prawidłowy jest pogląd Kolegium, że w niniejszej sprawie treść przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie jest jasna i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Sprawa niniejsza sprowadza się do prostego przeliczenia stawki podatkowej przez podstawę opodatkowania i trudno o uzasadnione dopatrzenie się w niej problemu natury prawnej, nie mówiąc o konieczności rozstrzygnięcia wątpliwości na rzecz podatnika. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiły opisane w skardze przesłanki wznowienia postępowania, jak i wskazane w niej naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Z tych powodów Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej (art. 151 p.p.s.a.).