I SA/Gd 524/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata B. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi H. G. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości w treści decyzji postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi B. R. kwotę 295,20 zł brutto /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata B. R. Dnia 23 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył osobiście wniosek o wykonanie fotografii całości akt sprawy, który został uwzględniony (k. 36). W piśmie procesowym złożonym osobiście piśmie w dniu 20 lipca 2016 r. pełnomocnik wniósł m.in. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 lipca 2016 r. oddalił skargę. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu administracji, którym wyjaśniono skarżącemu wątpliwości co do treści decyzji o wstrzymaniu wypłaty renty strukturalnej. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłata maksymalna wynosi 480 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze treść § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług). W świetle powołanych przepisów opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4 (przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy). Ustalenie zaś opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności m.in. czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, czynności podjętych w sprawie, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie. W ocenie referendarza sądowego za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, po czym wniósł pismo procesowe, w którym w całości podtrzymał stanowisko skarżącego przedstawione w skardze i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Pełnomocnik podniósł jedynie, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać, gdyż skarżący w dalszym ciągu nie wie, czy organ porównując kwotę emerytury z ZUS oraz kwotę renty strukturalnej tę ostatnią przyjął w kwocie netto czy brutto. Z tych wszystkich względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.