I SA/Gd 526/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 31 lipca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem, złożonym na urzędowym formularzu PPPr w dniu 25 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca spółka zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Nadesłany formularz PPPr został przez stronę skarżącą wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu. Skarżąca pozostawiła bowiem niewypełnione (puste) rubryki od 5 do 13. W związku z powyższym starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 lipca 2018 r. wezwał skarżącą, działającą przez profesjonalnego pełnomocnika, do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie zgodnie z pouczeniem rubryk od 5 do 13 formularza PPPr (tj. podanie w każdej z rubryk wymaganych danych bądź ich przekreślenie) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 19 lipca 2018 r. W ostatnim dniu terminu zakreślonego do uzupełnienia dostrzeżonych braków pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jego przedłużenie o co najmniej 14 dni z uwagi na konieczność przeanalizowania obszernej dokumentacji w celu wypełnienia formularza. Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia, zarzucając naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w skrócie p.p.s.a., oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że wniosek o prawo pomocy został bezzasadnie pozostawiony bez rozpoznania, ponieważ skarżąca nie została prawidłowo wezwana do uzupełnienia formularza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez starszego referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W niniejszej sprawie nadesłany formularz PPPr został przez stronę skarżącą wypełniony w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu. Skarżąca pozostawiła bowiem niewypełnione (puste) rubryki od 5 do 13. W związku z tym starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 lipca 2018 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie zgodnie z pouczeniem rubryk od 5 do 13 formularza PPPr (tj. podanie w każdej z rubryk wymaganych danych bądź ich przekreślenie) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżąca tego nie uczyniła w wyznaczonym terminie, to zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł starszy referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Ponadto prawidłowo starszy referendarz sądowy, odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, podniósł, że termin ten jest terminem ustawowym, wynikającym bezpośrednio z przepisu zawartego w art. 49 § 1 p.p.s.a., który – w przeciwieństwie do terminów sądowych – nie może być przedłużony. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje argumentacja podnoszona w sprzeciwie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że do strony skarżącej skierowano prawidłowe wezwanie do wypełnienia formularza PPPr, lecz strona skarżąca nie wykonała wezwania. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.