I SA/Gd 531/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję skarżący wniósł o jej wstrzymanie, argumentując, iż obecnie jest w trudnej sytuacji finansowej, choroba nie pozwala mu na podjęcie efektywnej zarobkowo pracy, a w konsekwencji nie ma możliwości zapłaty kwoty określonej ww. decyzją. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże to na stronie skarżącej spoczywa uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w przywołanym przepisie. W uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku ograniczył się bowiem jedynie do ogólnych stwierdzeń o niemożliwości zapłaty zobowiązań określonych decyzją z uwagi na trudną sytuację finansową, a pominął tak istotne aspekty jak wskazanie, na czym ww. następstwa wykonania decyzji miałyby polegać, oraz określenie rodzaju i wysokości szkody, którą miałby ponieść. Zdaniem Sądu szkoda, o której mowa w przywołanym przepisie, oznacza niemożność jej wynagrodzenia przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, jak również niemożność przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w tych przypadkach, w których wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym – którego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego – jak również w tych przypadkach, w których istniałoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu lub życiu. Jak wskazano powyżej sam skarżący nie podał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Nie wynikają one także z analizy akt sprawy, w których znajduje się oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, z którego wynika, że nie posiada on żadnego majątku, z którego można by prowadzić egzekucję zobowiązań. Tym samym nie jest możliwe, by w ramach przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji doszło do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez spieniężenie i utratę składników jego majątku lub wywołania innych trudnych do odwrócenia skutków, które spowodowałaby istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości. Mając na uwadze powyższe, jak również to, że wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniają okoliczności i charakter sprawy, Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.