I SA/Gd 531/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 27 maja 2013 r., B. L. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie (w całości lub w części) od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych przedłożonych wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jak również znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (odpisów: orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2010 r., decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny z dnia [...] maja 2010 r., decyzji przyznającej zasiłek stały z dnia [...] kwietnia 2012 r., decyzji w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. z dnia [...] lutego 2013 r., decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne z dnia [...] lutego 2012 r., decyzji przyznającej zasiłek rodzinny z dnia [...] października 2012 r.) ustalono, że wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. został uznany za niezdolnego do pracy, pobiera przyznany mu bezterminowo zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie, korzysta z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w wysokości 62,40 zł miesięcznie też przyznanego mu na stałe. W związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji wnioskodawca pozostaje pod stałą opieką małżonki, która otrzymuje z tego tytułu świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520 zł. Małżonkowie prowadzą gospodarstwo rolne, z którego uzyskują, jak wskazał wnioskodawca, skromne dochody w wysokości 10 zł miesięcznie, mają na utrzymaniu dwoje dzieci, z których jedno jest pełnoletnie, ale jest osobą bezrobotną, zaś drugie jest małoletnie i jeszcze się uczy. Z tego tytułu małżonka wnioskodawcy otrzymuje zasiłek rodzinny na dziecko w kwocie 106 zł miesięcznie, przyznany na okres od 1 listopada 2012 r. do 31 października 2013 r. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowią dwie nieruchomości: rolna o obszarze 2.88 zabudowana domem o powierzchni 56 m2 oraz o powierzchni 0.034 ha. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość łącznych dochodów małżonków przeznaczonych na potrzeby czteroosobowej rodziny (851,40 zł) oraz nieposiadanie przez nich zasobów finansowych. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.