I SA/Gd 533/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 25 lutego 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2015 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że: 1. Dysponuje bardzo niskimi dochodami oraz znikomymi oszczędnościami oraz jednocześnie nie dysponuje żadnym majątkiem o istotnej wartości rynkowej. Choć formalnie jest właścicielem udziałów w czterech spółkach prawa handlowego to nie reprezentują one żadnej wartości, gdyż spółki te nie prowadzą działalności. Ponadto nie posiadają majątku i zarządu. Jedynym istotnym składnikiem jego majątku jest mieszkanie o pow. 28 m² (współwłasność z małżonką), przy czym jest obciążone hipotekami przekraczającymi aktualną wartość rynkową. Ponadto posiada także inne wymagalne zobowiązania, których w obecnej sytuacji nie jest w stanie uregulować (np. z tytułu kredytów bankowych). 2. Obecnie poszukuje lepiej płatnej pracy. 3. W takiej samej sytuacji znajduje się obecnie jego małżonka, a w małżeństwie ustanowiona jest rozdzielność majątkowa. 4. Wraz z żoną prowadzi gospodarstwo domowe i na ich utrzymaniu jest dwójka niepełnoletnich dzieci (10 i 14 lat). W prowadzeniu gospodarstwa domowego pomaga im teściowa skarżącego, przy czym także ona dysponuje bardzo niewielkimi dochodami. W efekcie powyższego ewentualne prowadzenie egzekucji z tytułu zaległości podatkowej określonej zaskarżoną decyzją w praktyce pozbawiłoby skarżącego środków koniecznych do utrzymania siebie i niepełnoletnich dzieci. Skarżący podkreślił, że ze względu na utrzymującą się już od dłuższego czasu trudną sytuację finansową oraz brak majątku nadającego się do zbycia nie mógł zabezpieczyć nadwyżek środków pieniężnych na pokrycie takiego niespodziewanego wydatku. Konsekwentnie także ewentualne wszczęcie egzekucji z posiadanego ww. mieszkania oznaczałoby dla skarżącego wystąpienie znacznej szkody i spowodowało w praktyce nieodwracalne skutki – pozbawiłoby jedynego składnika majątku generującego chociaż niewielki dochód. Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2015 r. wnioskodawca przedłożył kserokopie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. oraz tytułu wykonawczego z dnia 17 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący, oprócz gołosłownego stwierdzenia o dysponowaniu niskimi dochodami i braku majątku o istotnej wartości, nie przedłożył jakichkolwiek dowodów obrazujących jego sytuację materialną i uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Tym bardziej, że jak wynika ze złożonego wniosku skarżący uzyskuje dochody z wynagrodzenia za pracę ("obecnie poszukuje lepiej płatnej pracy") i prawdopodobnie z wynajmu mieszkania ("wszczęcie egzekucji z posiadanego ww. mieszkania (...) pozbawiłoby jedynego składnika majątku generującego chociaż niewielki dochód"). Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżącego, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.