I SA/Gd 543/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej k.p.a.; - art. 34 § 5 w związku z art. 17 § 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) - dalej u.p.e.a.; po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Panią M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2016 r., w którym organ odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej Pani M. K. na podstawie tytułu wykonawczego [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 10 października 2016 r. obejmującego należność z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2009 rok. W celu wyegzekwowania w/w należności organ egzekucyjny skierował do Bank A oraz Banku B zawiadomienia z dnia 14 października 2016 r. o zajęciu rachunków bankowych zobowiązanej. W tym samym dniu oba banki poinformowały Naczelnika Urzędu Skarbowego, iż nie prowadzą rachunków bankowych dla Pani M. K.. W dniu 2 listopada 2016 r. odpisy w/w zawiadomień wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia 10 października 2016 r. [...] otrzymała zobowiązana. Korzystając z przysługującego prawa Pani M. K. pismem z dnia 9 listopada 2016 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 10 listopada 2016 r., na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. (doręczonym stronie w dniu 19 grudnia 2016 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia wniesionych w/w pismem zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Na przedmiotowe postanowienie Pani M. K. wniosła pismem z dnia 22 grudnia 2016 r. zażalenie, zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów: - art. 61a § 2 w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 punkty: 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dot. prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 października 2016 r.; - art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uzasadnieniu przyczyn odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dot. prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 października 2016 r. Jednocześnie strona wniosła o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu złożonego zażalenia Pani K. podniosła, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego bezpodstawnie uznał zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, gdyż w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. strona nie domagała się wszczęcia postępowania administracyjnego, lecz zakwestionowała prawidłowość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zatem powyższe zarzuty powinny zostać rozpatrzone przez organ merytorycznie, tj. uwzględnione lub oddalone. Ponadto, w ocenie strony, organ pierwszej instancji bezzasadnie zaniechał rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz błędnie uznał, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, gdyż zarzuty zostały złożone w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdza, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla niego podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jego majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co wynika z treści art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów może nastąpić wówczas, jeżeli zarzuty zostaną wniesione skutecznie, tzn. w terminie. Ocena dochowania terminu do wniesienia zarzutów wymaga ustalenia daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego oraz daty wniesienia zarzutów. Konsekwencją zaś uchybienia przez zobowiązanego ustawowego terminu do wniesienia zarzutów - mającego charakter terminu procesowego zawitego - jest bezskuteczność czynności zobowiązanego. W takim przypadku nie ma zatem podstaw do merytorycznej oceny zarzutów, gdyż może to nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionych zarzutów. Przechodząc do oceny prawidłowości podjętego przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że odpis tytułu wykonawczego, w odniesieniu do którego strona zgłosiła zarzuty, został skutecznie doręczony w dniu 2 listopada 2016 r.. Dowodem powyższego jest znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Organ jednocześnie wskazał, że prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód okoliczności w nim stwierdzonych, zaś znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru nie zawiera braków wskakujących na nieprawidłowości w doręczeniu przedmiotowej przesyłki. Organ zauważa również i to, że sama strona nie kwestionuje tego dokumentu jako dowodu na doręczenie przesyłki we wskazanym terminie. Organ podkreśla, że zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego, co wynika bezpośrednio z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. W niniejszej sprawie doręczenie tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 2 listopada 2016 r., tym samym upływ terminu do złożenia odwołania nastąpił z dniem 9 listopada 2016 r.. Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Z akt sprawy wynika, że pismo z dnia 9 listopada 2016 r., w którym Pani M. K. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 10 listopada 2016 r., a więc dzień po terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. Ponieważ jest to termin prekluzyjny, jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanej do skutecznego, dokonania czynności. W konsekwencji, w odniesieniu do w/w tytułu wykonawczego, zdaniem organu, strona utraciła prawo do skutecznego zgłoszenia zarzutów w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a.. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną oraz niewywołującą skutków prawnych. W sytuacji uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów organ egzekucyjny nie rozpatruje zatem merytorycznie podniesionych przez stronę argumentów. Tym samym bezzasadne pozostaje w opinii organu stanowisko Pani M. K. co do obowiązku merytorycznego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny zarzutów wniesionych pismem z dnia 9 listopada 2016 r.. Uzasadniona więc była - na podstawie art. 61a k.p.a. - odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie. Odnosząc się do podnoszonego w zażaleniu argumentu, iż organ egzekucyjny bezpodstawnie uznał wniesione przez stronę zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, organ wskazał, że postępowanie w sprawie rozpatrzenia zarzutów w przedmiocie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony. Wniesienie zarzutów dot. prowadzenia egzekucji administracyjnej w terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie ich rozpatrzenia przez organ egzekucyjny, które to postępowanie toczy się w ramach trwającego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie wniesienie zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak już wskazano wyżej, nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, który w efekcie uniemożliwiał wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie merytorycznego zbadania przez organ zasadności wniesionych pismem z dnia 9 listopada 2016 r. zarzutów. Końcowo organ wskazał, że strona nie skorzystała z przysługującego jej w myśl art. 58 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (mającym stosownie do dyspozycji art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym) prawa i nie wniosła - wraz z pismem zawierającym zarzuty na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. - o przywrócenie terminu do wniesienia w/w środka zaskarżenia w stosownym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2016 r., podczas gdy zarzuty sformułowane w zażaleniu uzasadniały uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; - art. 61 a § 2 w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 punkty: 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie dot. zarzutów odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 października 2016 r.; - art. 124 § 1 i § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 i art. 33 § 1 punkty: 1, 2, 3, 6, 7, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uzasadnieniu przyczyn odmowy wszczęcia postępowania dot. zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Zarzucając powyższe, strona wniosła o: - uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2017 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2016 r. - zasądzenie od Dyrektora Izby na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionej skargi strona podnosi zarzuty tożsame z zarzutami podniesionymi w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 grudnia 2016 r.. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie organy obu instancji bezpodstawnie uznały zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. Pani M. K. podnosi, iż nie domagała się wszczęcia postępowania administracyjnego, lecz zakwestionowała prawidłowość wszczęcia i prowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony, zarzuty wniesione pismem z dnia 9 listopada 2016 r. powinny zostać rozpatrzone merytorycznie, tj. uwzględnione lub oddalone. Ponadto, w ocenie Pani M. K., Naczelnik Urzędu Skarbowego bezzasadnie zaniechał rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz błędnie uznał, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, gdyż zarzuty zostały złożone w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego. Kolejno strona wskazuje, że obowiązek uległ przedawnieniu i nie jest wymagalny, tytuł wykonawczy został wystawiony, mimo złożenia przez zobowiązaną wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Ponadto został on wystawiony przedwcześnie, gdyż WSA w Gdańsku nie rozpoznał jeszcze wniosku o wstrzymania wykonania decyzji organów podatkowych, zawartego w złożonej skardze na decyzję ww. organu. Zdaniem strony, organ egzekucyjny naliczył również zawyżone odsetki od należności głównej, ponieważ nie uwzględnił przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę, określonej w art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Decyzja ostateczna została zaskarżona do WSA w Gdańsku, nie jest prawomocna i nie powinna na jej podstawie być prowadzona egzekucja administracyjna. Zdaniem skarżącej egzekucja administracyjna i zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne ze względu na wady tytułu wykonawczego. Strona podnosi, iż przed wystawieniem tytułu wykonawczego nie otrzymała prawidłowego upomnienia. Przedmiotowe upomnienie nie mogło stanowić podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego z tego względu, iż naliczono w nim zawyżone odsetki. Zdaniem strony, wszczęcie postępowania egzekucyjnego przed rozpatrzeniem skargi na decyzję było bezpodstawne i przedwczesne. Pani M. K. podnosi również, że organ egzekucyjny zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zajęcie stanowi dla zobowiązanej szczególną, niczym nieuzasadnioną dolegliwość i pozbawia stronę środków utrzymania. Końcowo Pani M. K. podnosi, iż w dniu 21 października 2016 r. wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowej i wielokrotnie deklarowała zamiar jej dobrowolnego uregulowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - oceniając zebrany materiał dowodowy - podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone do sądu postanowienie odpowiada prawu. Otóż na wstępie należy przypomnieć, że w świetle obowiązujących przepisów u.p.e.a., podstawowym środkiem zaskarżenia, który służy stronie zobowiązanej w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jest zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zgłoszony w trybie art. 33 w/w ustawy. Przy czym, zarzut ten jest wnoszony w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, co wynika z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów może nastąpić wówczas, jeżeli zarzuty zostaną wniesione skutecznie, tzn. w terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. Ocena dochowania terminu do wniesienia zarzutów wymaga ustalenia daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego oraz daty wniesienia zarzutów. Konsekwencją zaś uchybienia przez zobowiązanego ustawowego terminu do wniesienia zarzutów - mającego charakter terminu procesowego zawitego - jest bezskuteczność czynności zobowiązanego. W takim przypadku nie ma podstaw do merytorycznej oceny zarzutów, gdyż może to nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionych zarzutów. Z akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy z dnia 10 października 2016 r., na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne wobec Pani M. K., doręczono zobowiązanej - wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych (zawiadomienia z dnia 14 października 2016 r. - w dniu 2 listopada 2016 r. Dowodem powyższego jest znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód okoliczności w nim stwierdzonych. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. postanowienie NSA z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1769/15, wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2265/12, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08). Organ odwoławczy trafnie uznał, że potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy z dnia 10 października 2016 r., nie zawiera braków wskazujących na nieprawidłowości w doręczeniu przedmiotowej przesyłki. Sama strona również nie kwestionuje tego dokumentu jako dowodu na doręczenie przesyłki we wskazanym terminie. Zobowiązanemu zgodnie z tym, co wyżej podkreślono przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego, co wynika bezpośrednio z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. W niniejszej sprawie doręczenie tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 2 listopada 2016 r., tym samym upływ terminu do złożenia zarzutów nastąpił z dniem 9 listopada 2016 r.. Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Z akt sprawy wynika, że pismo z dnia 9 listopada 2016 r., w którym Pani M. K. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 10 listopada 2016 r., a więc dzień po terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. Ponieważ jest to termin prekluzyjny, jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. W konsekwencji, w odniesieniu do w/w tytułu wykonawczego, strona utraciła prawo do skutecznego zgłoszenia zarzutów w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a.. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchybienie terminu do wniesienia zarzutów czyni czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną oraz niewywołującą skutków prawnych. W sytuacji uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów organ egzekucyjny nie rozpatruje zatem merytorycznie podniesionych przez stronę argumentów. Tym samym za bezzasadne należało uznać stanowisko Pani M. K. co do obowiązku merytorycznego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny zarzutów wniesionych pismem z dnia 9 listopada 2016 r.. Uzasadniona więc była - na podstawie art. 61a K.p.a. - odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie. W konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów art. 61a § 2 oraz art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. należy uznać za bezzasadne. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę argumentu, iż organ egzekucyjny bezpodstawnie uznał wniesione przez Panią M. K. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, wskazać należy, że postępowanie w sprawie rozpatrzenia zarzutów w przedmiocie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony. Wniesienie zarzutów dot. prowadzenia egzekucji administracyjnej w terminie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie ich rozpatrzenia przez organ egzekucyjny, które to postępowanie toczy się w ramach trwającego postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie wniesienie zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak już wskazano wyżej, nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, który w efekcie uniemożliwiał wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie merytorycznego zbadania przez organ zasadności wniesionych pismem z dnia 9 listopada 2016 r. zarzutów - co trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzeczono jak w wyroku. DSz