I SA/Gd 546/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 1 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" S.A. w postępowaniu ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca wskazała, że, w jej ocenie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji leży nie tylko w interesie strony, lecz także w interesie publicznym, ponieważ decyzja, która w rażący sposób narusza zasady prowadzenia postępowania podatkowego nie powinna podlegać wykonaniu. Strona skarżąca podkreśliła, że uchylenie decyzji jest wysoce uprawdopodobnione. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Wskazać należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Sąd uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała, aby wykonanie decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w przytoczonym przepisie. Przede wszystkim wskazać należy, iż wnioskodawczyni poprzestała jedynie na stwierdzeniu, że waga przytoczonych w skardze zarzutów w pełni uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest to jednak, jak wykazano powyżej, ustawowa przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać też należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznawanie sprawy. Sąd stwierdził nadto, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącej dla weryfikacji zasadności złożonego wniosku. W niniejszym przypadku Sąd więc nie miał żadnych podstaw dla merytorycznej oceny zgłoszonego wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.