I SA/Gd 546/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez R.P. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku R.P. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Urząd Celny w G. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego R.P. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 1998 r., wystawionego przez Urząd Celny w G., obejmującego należności celne i podatkowe. Odpis tytułu doręczony został zobowiązanemu w dniu 4 listopada 1998 r. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego w dniach: 4 listopada 1998 r., 15 i 29 grudnia 1998 r., 8 i 29 lutego 2000 r., 31 marca 2000 r., 9 sierpnia 2000 r. 10 kwietnia 2001 r., 14 sierpnia 2001 r. i 6 grudnia 2001 r. dokonano częściowego pobrania należności u zobowiązanego. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęć wierzytelności pieniężnych u dłużnika zajętej wierzytelności Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. na podstawie zawiadomień z dnia 18 września 2003 r. (doręczonego w dniu 2 października 2003 r.) i z dnia 21 lipca 2004 r. (doręczonego w dniu 28 lipca 2004 r.). W dniu 17 lipca 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Celnej w G. Odpis ww. zajęcia doręczono zobowiązanemu w dniu 20 lipca 2009 r. Z kolei w dniu 21 lipca 2009 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...]. Postanowieniem z dnia 31 września 2009 r., wydanym na podstawie art. 59 § 3 i § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 1998 r. W wyniku rozpoznania złożonego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 19 października 2009 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu 26 listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał postanowienie, w którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. R.P. zaskarżył powyższe postanowienie, a Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia, wydał postanowienie z dnia 15 stycznia 2010 r., którym uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 26 listopada 2009 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na brak jakiejkolwiek argumentacji na okoliczność braku przedawnienia zobowiązań. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. po ponownym rozpoznaniu sprawy wydał postanowienie z dnia 17 lutego 2010 r., którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Urząd Celny w G. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, iż w sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek wymienionych wart. 59 § 1 u.p.e.a., których wystąpienie obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak również nie zaistniała fakultatywna przesłanka do umorzenia tego postępowania określona w art. 59 § 2 ww. ustawy. W szczególności Naczelnik Urzędu Skarbowego zbadał kwestię przedawnienia dochodzonych należności i powołując obowiązujące w tym zakresie przepisy Ordynacji podatkowej oraz odnosząc do nich stan faktyczny badanej sprawy, wykazał, iż wobec wystąpienia zdarzeń (szczegółowo opisanych) powodujących przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia obowiązek podlegający egzekucji nie wygasł. Ponadto organ egzekucyjny wykazał, iż w przedmiotowej sprawie nie ziściła się przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na zawieszenie postępowania egzekucyjnego na żądanie wierzyciela i nie podjęcie postępowania przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, jak również wskazał na niezasadność zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 25 lutego 2010 r. R.P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzucił niedopuszczalność i bezpodstawność dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał, iż postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone postanowieniem z dnia 5 marca 2002 r. i nie zostało skutecznie podjęte na wniosek wierzyciela lub też umorzone. W związku z czym postawił zarzut wygaśnięcia obowiązku będącego podstawą powadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Zaznaczył, że z treści art. 59 u.p.e.a. wynika, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia do uznania organu egzekucyjnego, czy w danym przypadku może umorzyć postępowanie egzekucyjne, zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. dokonał prawidłowej oceny, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że "wygaśnięcie obowiązku z innego powodu" oznacza, że obowiązek powstał i nie został wykonany, albo z innych powodów przestał istnieć. Wskazał na treść przepisów normujących instytucję przedawnienia, tj. art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1, art. 70 § 2 pkt 1, art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") oraz art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199 ze zm., dalej jako "ustawa nowelizująca"). Organ odwoławczy podkreślił, że katalog środków egzekucyjnych należności pieniężnych ma charakter zamknięty i w myśl art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a przez takie środki rozumie się egzekucję m.in.: z pieniędzy, z rachunków bankowych i z innych wierzytelności pieniężnych oraz wskazał, na zastosowane wobec zobowiązanego następujących środków egzekucyjnych: 1) egzekucję z pieniędzy: w dniach 4 listopada 1998 r., 15 grudnia 1998 r., 29 grudnia 1998 r., 8 lutego 2000 r., 29 lutego 2000 r., 31 marca 2000 r., 9 sierpnia 2000 r. 10 kwietnia 2001 r., 14 sierpnia 2001 r. i 6 grudnia 2001 r.; 2) egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych: na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 18 września 2003 r. (doręczono w dniu 2 października 2003 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności Naczelnika Urzędu Skarbowego, na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 21 lipca 2004 r. (odebranego w dniu 28 lipca 2004 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności - Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz w dniu 17 lipca 2009 r. na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 17 lipca 2009 r. (odebranego w dniu 20 lipca 2009 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Celnej; 3) egzekucję z rachunku bankowego - w dniu 21 lipca 2009 r. na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 20 lipca 2009 r. (odebranego w dniu 21 lipca 2009 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności – [...]. Organ stanął na stanowisku, że po zastosowaniu każdego z wymienionych środków egzekucyjnych, o których podatnik został zawiadomiony, 5-letni termin przedawnienia rozpoczynał swój bieg na nowo, bowiem z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika, iż przerwa biegu terminu przedawnienia następuje jedynie wskutek zastosowania pierwszego środka egzekucyjnego, a zastosowanie każdego kolejnego środka egzekucyjnego takiego skutku nie wywiera. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zajęcie wierzytelności na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia 21 lipca 2004 r. dokonane zostało skutecznie i wywarło konsekwencje prawne w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Z ww. zawiadomienia wynika bowiem, iż dotyczy ono m.in. należności, których wierzycielem jest Izba Celna, objętych tytułem wykonawczym, za rok 1997. Bez znaczenia dla zaistnienia skutku wynikającego z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, czyli przerwania biegu terminu przedawnienia, jest zdaniem organu okoliczność, iż w ww. zawiadomieniu organ egzekucyjny obok R.P. zamieścił również nazwisko jego żony D.P. Podkreślił, że zgodnie z pouczeniem zamieszczonym na wskazanym zawiadomieniu, zobowiązanemu służyło prawo wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, z którego nie skorzystał. Za bezzasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a., przy czym wskazał, że w ww. przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych. Zasygnalizował, że z mocy art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, które powinno obejmować ustalenie czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie (jeśli było wymagane). W odpowiedzi na zarzut strony, organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Powołany przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na żądanie wierzyciela tj. na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., a następnie nie podejmuje tego postępowania przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Tymczasem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 5 marca 2002 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego wydane zostało na podstawie przepisów art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., czyli z uwagi na rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Organ podniósł, że w dniu 21 czerwca 2002 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie, którym podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne (z uwagi zerwanie układu ratalnego), które doręczone zostało w dniu 25 czerwca 2002 r. matce R.P. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R.P. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 1998 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, iż nie wystąpiła żadna z przesłanek obligująca organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż zobowiązanie określone tytułem wykonawczym nie uległo przedawnieniu i nie wygasło. Skarżący podniósł, iż postępowanie egzekucyjne zawieszone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 marca 2002 r. nie zostało skutecznie podjęte na wniosek wierzyciela lub też umorzone. Ponadto podniósł, że nieprawdą jest, aby jego matka odebrała postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, a okoliczność ta nie została, jak dotychczas wyjaśniona w toku całego postępowania. W związku z powyższym w ocenie strony wystąpiła okoliczność, o której mowa wart. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Ponadto skarżący podniósł, że obowiązek będący podstawą egzekucji wygasł na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem zobowiązanego, w myśl art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przedmiotowe roszczenie wygasło z upływem 5 lat od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny w 1998 r. R.P. podniósł również zarzut niedopuszczalności i bezpodstawności dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie pisma wierzyciela z dnia 16 lipca 2009 r., z uwagi na upływ terminu przedawnienia z dniem 22 lipca 2009 r. Ponadto skarżący wskazał że w dniu 21 lipca 2004 r. nie miało miejsca zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku dochodowego a zawiadomienie o zajęciu z dnia 21 lipca 2004 r. było skierowane również do jego żony i dotyczyło innych tytułów wykonawczych i innych kwot w nich wskazanych. Zdaniem strony w powyższych powodów nie można uznać aby został zastosowany środek egzekucyjny, który spowodował przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nieprawidłowość tego "zajęcia" nie została w ogóle wyjaśniona w toku postępowania, pomimo tego, że skarżący te rozbieżności podnosił w swoich zażaleniach. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku pod kątem wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, iż nie narusza ono przepisów proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego i dlatego skargę oddalił. Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut przedawnienia. Skarga dotyczy odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego do majątku zobowiązanego R.P. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 8 czerwca 1998 r., wystawionego przez Urząd Celny w G., obejmującego należności celne i podatkowe (odpis tytułu został doręczony zobowiązanemu w dniu 4 listopada 1998 r.). Zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy wskazał, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tzn. przed 1 września 2005 r., należy stosować przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Wskazał, że w sytuacji przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowanie przed dniem 1 września 2005 r. środka egzekucyjnego, do dnia 1 września 2005 r. termin przedawnienia nie rozpoczął biegu na nowo z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do tej daty), zatem do dnia nowelizacji ustawy zobowiązanie nie uległo przedawnieniu wobec czego bieg przedawnienia podlegał nowej regulacji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 189/08; (LEX nr 513042), organ wskazał, że bezpośrednie stosowanie znowelizowanego art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do nie przedawnionych w dniu 1 września 2005 r. zobowiązań podatkowych oznacza, że po przerwaniu, przed tą datą, biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego termin przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano ten środek. Nie uwzględnia się przerwy spowodowanej postępowaniem egzekucyjnym, o której była mowa w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r. Ponadto zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w G. zauważył, że w badanej sprawie wystąpiły również okoliczności skutkujące - zgodnie z art. 70 § 2 Ordynacji podatkowej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, gdyż w dniu 19 grudnia 1999 r. Urząd Skarbowy wydał decyzje, w których wyraził zgodę na rozłożenie spłaty zaległości w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym na 12 rat i ustalił termin płatności ostatniej raty do dnia 31 stycznia 2000 r. Ponadto w dniu 16 stycznia 2002 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję, którą wyraził zgodę na rozłożenie na 2 raty spłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług i ustalił termin płatności ostatniej raty do dnia 28 lutego 2002 r. Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że od dnia wydania ww. decyzji do dnia terminu płatności ostatniej raty zaległości podatkowych wskazanych w ww. decyzjach, bieg terminu przedawnienia tych zaległości uległ zawieszeniu. Organ podkreślił, że w dniach 21 i 27 lipca 2009 r. dłużnik zajętej wierzytelności – [...], realizując zajęcie dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia 20 lipca 2009 r. przekazał środki finansowe, które w całości zaspokoiły należności wynikające z tytułu wykonawczego i egzekucja administracyjna zakończyła się przez wyegzekwowanie dochodzonych należności. Zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy uznał, iż bez znaczenia dla zaistnienia skutku przerwy biegu przedawnienia wynikającego z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej jest podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 21 lipca 2004 r. zawarte zostało nazwisko żony zobowiązanego D.P. Nieprawidłowość ta mogła być przez zobowiązanego zwalczana wyłącznie w ramach skargi na czynności organu egzekucyjnego. Niezasadne są zdaniem Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu organy nie naruszyły wskazanych norm, gdyż zebrały i oceniły cały materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Co prawda we wcześniej wydawanych rozstrzygnięciach niektóre kwestie rzeczywiście nie były przedmiotem badania organów, ale ostatecznie w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu z dnia 17 lutego 2010 r. żadna z podnoszonych przez stronę okoliczności nie została przez organy pominięta. Strona natomiast nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie Analizując akta sprawy Sąd uznał, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut strony dotyczący braku skutecznego podjęcia lub umorzenia zawieszonego postępowania. Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 5 marca 2002 r. zawieszono postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do R.P., z uwagi na wydanie decyzji z dnia 16 stycznia 2002 r. o rozłożeniu na raty zaległości w podatku od towarów i usług. Jako podstawę podjętego rozstrzygnięcia organ powołał art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który stanowi o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. W aktach znajduje się pismo Izby Celne z dnia 6 czerwca 2002 r. (karta 57 akt) informujące, że R.P. nie realizuje decyzji ratalnej i należy podjąć zawieszone postępowanie egzekucyjne. Znajduje się również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 21 czerwca 2002 r. o podjęciu postępowania egzekucyjnego (karta 59 akt) oraz zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym matka skarżącego potwierdziła odbiór wskazanego postanowienia w dniu 25 czerwca 2002 r. (karta 58 akt). Przy tym podkreślić należy, że na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. na pytanie Sądu skarżący oświadczył, iż nigdy nie zapoznał się z aktami administracyjnymi. W tej sytuacji Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że nieprawdą jest, aby jego matka odebrała postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Wobec tego Sąd uznał za skuteczne zastępcze doręczenie wskazanego wyżej postanowienia, według zasad określonych w art. 43 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi; o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Z powyższego wynika, iż jeżeli pismo doręczono matce skarżącego, to powstało domniemanie, że skarżący będący jego adresatem otrzymał je. Nawet jeżeli w rzeczywistości nie trafiło ono do jego rąk, powstał skutek związania organu i strony jego treścią. Skarżący nie wykazał, aby podjął jakiekolwiek działania mające na celu obalenie tego domniemania, a zatem organy zasadnie uznały, iż skutecznie zostało podjęte zawieszone postępowanie egzekucyjne. Skoro zawieszenie postępowania nastąpiło w związku z wydaniem decyzji ratalnej, to w sytuacji, gdy skarżący nie realizował tej decyzji to zaistniały podstawy do podjęcia postępowania egzekucyjnego. Słusznie przy tym wskazują organy egzekucyjne, iż skoro zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie nastąpiło na wniosek wierzyciela, to do podjęcia postępowania taki wniosek również nie był konieczny. W świetle powyższych ustaleń niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Organy podatkowe zbadały również sprawę pod kątem innych przesłanek wynikających z art. 59 § 1 u.p.e.a. (wykonanie obowiązku; brak wymagalności obowiązku, jego umorzenie lub wygaśnięcie z innego powodu, nieistnienie obowiązku; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; śmierć zobowiązanego; nie doręczenie upomnienia; wniosek wierzyciela o umorzenie postępowania), aby ostatecznie uznać, iż żadna z nich nie ziściła się w rozpatrywanej sprawie. Sąd uznał prawidłowość rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych postanowień pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.