I SA/Gd 547/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 7 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej ostatecznie odmówił A. S. uchylenia zabezpieczenia dokonanego na majątku podatnika. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął postępowanie zabezpieczające na majątku zobowiązanego A. S. na podstawie wystawionego przez siebie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...]. Podstawę obowiązku podlegającego zabezpieczeniu stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 kwietnia 2011 r., którą zabezpieczono przybliżoną kwotę 1.638.583,00 zł zobowiązania w podatku od towarów i usług. Przedmiotowa decyzja została doręczona A. S. w dniu 26 kwietnia 2011 r. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego w dniu 26 kwietnia 2011 r. poborca skarbowy sporządził protokół o stanie majątkowym zobowiązanego jednocześnie doręczając odpis zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 kwietnia 2011 r. W tym samym dniu dokonał zabezpieczenia ruchomości w postaci samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] poprzez wpisanie przedmiotowej ruchomości do protokołu zabezpieczenia ruchomości, stosownie do treści art. 97 § 1 oraz art. 98, a także art. 99 § 1 i art. 100 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 229 poz 1954 z późn. zm.) - dalej w skrócie zwana u.p.e.a. Przedmiotową ruchomość pozostawiono pod dozorem zobowiązanego. W oparciu o wymienione wyżej zarządzenie zabezpieczenia, organ egzekucyjny dokonał w dniu 4 maja 2011 r. zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w [...]. Odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 27 kwietnia 2011 r. doręczony został zobowiązanemu za pośrednictwem poczty w dniu 29 kwietnia 2011 r. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku [...]. Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczony został zobowiązanemu za pośrednictwem poczty w dniu 29 kwietnia 2011 r. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w dniu 6 maja 2011 r. dokonał zabezpieczenia na nieruchomościach stanowiących własność A. S. Pismem z dnia 7 lipca 2011 r. wierzyciel wniósł o przedłużenie terminu zabezpieczenia, dokonanego na majątku zobowiązanego "do dnia upływu dwóch miesięcy liczonych od dnia doręczenia podatnikowi ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usługa okresy: I, II, III, i IV kwartał 2006 r., I, II, III, IV kwartał 2007 r., I, II, III, IV 2008 r., I, II, III, IV kwartał 2009, II, III, IV kwartał 2010 r. W związku z powyższym organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r. (doręczonym zobowiązanemu w dniu 12 lipca 2011 r.), wydanym na podstawie art. 159 § 2 u.p.e.a., przedłużył bezterminowo zabezpieczenie dokonane na majątku zobowiązanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 20 kwietnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 7 lipca 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. przedłużył termin zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego do dnia doręczenia podatnikowi tytułu wykonawczego obejmującego zabezpieczoną należność podatkową, nie dłużej jednak niż do upływu dwóch miesięcy liczonych od dnia doręczenia podatnikowi ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej [...] uchylił w całości powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Rozpoznając ponownie sprawę, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał w dniu 13 grudnia 2011 r. postanowienie, którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego do dnia 4 stycznia 2012 r. (po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego zażalenia, postanowieniem z dnia 16 lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 13 grudnia 2011 r.) Następnie w dniu 20 grudnia 2011 r. wierzyciel, w związku z pierwotnym wnioskiem z dnia 7 lipca 2007 r., uzupełnionym w dniu 12 września 2011 r., wniósł o dalsze przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 2 marca 2012 r. Mając powyższe na uwadze organ egzekucyjny wydał w dniu 23 grudnia 2011 r. postanowienie, w którym przedłużył termin zabezpieczenia do dnia 2 marca 2012 r. Odnośnie okresu przedłużenia trwania zabezpieczenia o jaki wniósł wierzyciel tj. do dnia 2 marca 2012 r. wskazano, że termin ten jest związany z przewidywanym terminem zakończenia postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie. Wydanie decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Skarbowej [...] spowoduje bowiem, że będzie możliwe wszczęcie czynności zmierzających do wykonania zobowiązania (Dyrektor Izby Skarbowej [...] postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie organu i instancji). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy wierzyciel zgłosi stosowny wniosek w terminie trwania zabezpieczenia oraz wykaże, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W rozpatrywanej sprawie, jak wskazał organ odwoławczy chwilą, od której należy liczyć trzymiesięczny termin do zachowania ustawowego terminu do przedłużenia zabezpieczenia w związku z brakiem wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego był dzień 26 kwietnia 2011 r. kiedy to zobowiązanemu doręczono zarządzenie o zabezpieczeniu. Organ zaznaczył również, że wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia został złożony w dniu 7 lipca 2011 r., a więc przed upływem ustawowego terminu. Wydanie natomiast kolejnego postanowienia z dnia 23 grudnia 2011 r. stanowiło ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia wszczętego z wniosku wierzyciela z dnia 7 lipca 2011 r. Tym samym przedłużenie terminu zabezpieczania do dnia 2 marca 2012 r. było konsekwencją wcześniejszego wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 4 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył także, że w sprawie zaistniała druga z przesłanek warunkująca możliwość przedłużenia terminu zabezpieczenia. Organ l instancji wykazał bowiem, że w terminie wskazanym w art. 159 § 1 u.p.e.a. nie było możliwe wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a przyczyny, które uniemożliwiały jego wszczęcie były usprawiedliwione. W dniu 29 grudnia 2011 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wpłynął złożony przez A. S. wniosek o uchylenie zabezpieczenia dokonanego na majątku podatnika w związku z decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] odmówił uchylenia zabezpieczenia. Naczelnik przyznał, że zgodnie z treścią art. 159 § 1 u.p.e.a organ na zadanie zobowiązanego, uchyla zabezpieczenie jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 a i 33 b ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazany przepis (§ 2), zawiera jednak zastrzeżenie dotyczące możliwości przedłużenia wskazanego terminu 30 dni, na wniosek wierzyciela, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Żądanie uchylenia zabezpieczenia nie mogło zostać zatem uwzględnione. W wyniku złożonego przez podatnika zażalenia, postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia dokonanego na majątku podatnika na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia 20 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ ponownie wyjaśnił, że z treści art. 159 § 1 i 2 u.p.e.a jasno wynika, że uchylenie zabezpieczenia jest możliwe w przypadku wystąpienia dwóch przesłanek - pozytywnej, związanej ze zgłoszeniem przez zobowiązanego żadania uchylenia zabezpieczenia, oraz negatywnej - w postaci zaniechania przez wierzyciela złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zabezpieczenie nie może być jednak uchylone na żądanie zobowiązanego w przypadku przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela złożony przed jego upływem. Od postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 7 marca 2012 r. A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] wnosząc o jego uchylenie Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: -art. 159 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 159 ust. 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż wniosek wierzyciela z dnia 7 lipca 2011 r. spełniał wymogi wniosku, o którym mowa w art. 159 § 2 u.p.e.a., który może skutkować przedłużenie zabezpieczenia, a w konsekwencji przyjęcie, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło w trakcie trwania zabezpieczenia, przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 109 § 1 i 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż wydanie zaskarżonego postanowienia (wprowadzenie do obrotu prawnego) nastąpiło w terminie 3-miesiecznym, a którym mowa w 159 § 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazano, że zabezpieczenie powinno zostać uchylone na wniosek zobowiązanego, ponieważ w sprawie w istocie nie doszło do skutecznego wniesienia wniosku o przedłużenie zabezpieczenia. Strona wskazała, że wniosek wierzyciela, będącego zarazem organem egzekucyjnym z dnia 7 lipca 2011 r. o bezterminowe przedłużenie terminu zabezpieczenia aczkolwiek został złożony przed upływem terminu przewidzianego w art. 159 ust. 1 u.p.e.a., to jednak ze względu na swoją treść nie spełniał warunków wniosku, o którym mowa w powołanym przepisie, a w konsekwencji nie mógł doprowadzić do skutecznego prawnie przedłużenia terminu zabezpieczenia. Strona przyznała, że był to pierwszy wniosek wierzyciela o przedłużenie terminie zabezpieczenia. W jej ocenie Oprócz tego, że pochodził on od wierzyciela, to w pozostałym zakresie nie odpowiadał on w ogóle wymogom, jakie da się wywieść z powołanego przepisu art. 159 ust. 1 u.p.e.a., a które to wymogi decydują o tym, czy wniosek ten został złożony w wymaganym terminie i czy może wywołać skutek prawny w postaci uzyskania postanowienia organu egzekucyjnego przedłużającego termin zabezpieczenia. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że kolejne uzupełniania wniosku z dnia 7 lipca uzasadniały wydanie postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia. Te późniejsze pisma wierzyciela z dnia 1 września 2011 r.,9 grudnia 2011 r., i z dnia 20 grudnia 2011 r. nie były bowiem w ocenie strony uzupełnieniami wniosku z dnia 7 lipca 2011 r., lecz nowymi wnioskami wierzyciela. Mając na względzie fakt, iż złożone one zostały one po terminie wskazanym w art. 159 ust. 1 u.p.e.a., nie mogły one wywołać skutku prawnego w postaci przedłużenia zabezpieczenia. W konsekwencji strona uznała, że wniosek o uchylenie zabezpieczenia został złożony po bezskutecznym upływie terminu do złożenia wniosku przez wierzyciela o przedłużenie zabezpieczenia. Dyrektor Izby Skarbowej [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 2012, poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga A. S. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając na uwadze charakter sformułowanych przez stronę skarżącą zarzutów Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie ocenie podlega wyłącznie zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 7 marca 2012 r. wydanego w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia. Ocenie Sądu nie podlega zatem żadne z postanowień wydanych w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia tj. ani postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2012 r. (dotyczące przedłużenia zabezpieczenia do dnia 4 stycznia 2012 r.), ani też postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia lutego 2012 r. (dotyczące przedłużenia zabezpieczenia do dnia 2 marca 2012 r.) Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprawdza się do oceny, czy organ miał prawo odmówić zobowiązanemu uchylenia zabezpieczenia. Organy stoją na stanowisku, że wobec jednoznacznej treści przepisu art. 159 u.p.e.a. nie mogły uwzględnić wniosku zobowiązanego w tej kwestii, z uwagi na okoliczność uprzedniego przedłużenia terminu zabezpieczenia. Strona skarżąca wywodzi natomiast brak podstaw do wydania postanowienia o odmowie uchylenia zabezpieczenia, kwestionując dopuszczalność samego przedłużenia zabezpieczenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje jednocześnie sama wykładnia art. 159 u.p.e.a. Strony pozostają zgodne, co do tego, że okoliczność przedłużenia terminu zabezpieczenia wyłącza możliwość skutecznego domagania się przez zobowiązanego uchylenia zabezpieczenia. Stosownie do art. 159 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy - Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z § 2 termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. Mając na uwadze treść powyższego przepisu Sąd podziela stanowisko, że wniosek zobowiązanego jest wystarczającym powodem dla uchylenia zabezpieczenia jeżeli utrzymuje się ono przez dłuższy czas, w sytuacji gdy jednocześnie nie dochodzi do faktycznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Czas ten jest jednak określony i wynosi 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia (a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia), lub odpowiednio dłużej, lecz zawsze w wymiarze ściśle wynikającym z postanowienia o przedłużeniu zabezpieczania. Z ustalonego w spawie stanu faktycznego wynika, że do chwili złożenia wniosku o uchylenie zabezpieczenia nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wniosek o uchylenie zabezpieczania, wpłynął jednak do organu w dniu 29 grudnia 2011 r., a więc w chwili kiedy w sprawie zostały wydane już dwa kolejne postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia: tj. - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 grudnia 2011 r., którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego do dnia 4 stycznia 2012 r. (utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2012 r. ) - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 grudnia 2011 r., którym przedłużono termin zabezpieczenia dokonanego na majątku skarżącego do dnia 2 marca 2012 r. (utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lutego 2012 r. ). Sąd podziela tym samym stanowisko organów, że postanowienie o odmowie uchylenia zabezpieczenia zostało wydane w trakcie trwania zabezpieczenia. Powyższa okoliczność, tj. przedłużenie terminu zabezpieczenia, obligowała organ do uwzględnienia zawartego w treści art. 159 § 2 u.p.e.a. zastrzeżenia i do odmowy uchylenia zabezpieczenia na tej postawie. Kwestia dotycząca przedłużenia terminu zabezpieczenia nie mogła być zatem na tym etapie przedmiotem merytorycznej oceny organu, a w konsekwencji nie może być przedmiotem aktualnej oceny Sądu. Ponieważ całość zarzutów skargi opiera się jednak wyłącznie na kwestionowaniu dopuszczalności przedłużenia terminu stosowania zabezpieczenia należności pieniężnej Sąd podkreśla, że kwestia ta została już uprzednio rozstrzygnięta przez Sąd w związku z odrębnie wniesionymi przez A. S. skargami dotyczącymi postanowień Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lutego 2012 r.( I SA/Gd ) oraz z dnia 29 lutego 2012 r. (I SA/Gd 546/12), wydanymi w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczania. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r. I SA/Gd 502/12 oraz wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. I SA/Gd 546/12 Sąd przesądził o prawidłowości wydanych przez organy rozstrzygnięć w przedmiocie przedłużenia zabezpieczenia, w tym przede wszystkim o skuteczności złożonego przez wierzyciela w dniu 7 lipca 2011 r. W wyrokach tych Sąd uznał za nieprawidłowe stanowisko strony, aby wydanie postanowienia przedłużającego termin zabezpieczenia dopiero w dniu 13 grudnia 2011 r., a następnie w dniu 23 grudnia 2011r. dokonane zostało z naruszeniem prawa, albowiem miało to miejsce już po upływie terminu zabezpieczenia. Wyjaśnił, że uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia o przedłużeniu terminu zabezpieczenia nie niweczy skutku, jaki wywołało złożenie wniosku o przedłużenie tego terminu oraz wskazał na konieczność odróżnienia samego złożenia wniosku o przedłużenie terminu zabezpieczenia, od wydania postanowienia o jego przedłużeniu. W powołanych wyrokach jednoznacznie stwierdzono, że wydanie postanowień o przedłużeniu zabezpieczenia z dnia 13 i 23 grudnia 2011 r. było prawidłowe, albowiem stanowiło jedynie konsekwencję rozpatrzenia uprzednio złożonego wniosku o przedłużenie terminu stosowania zabezpieczenia. Jednocześnie uchylenie wcześniejszych postanowień nie prowadziło do uchylenia skutków wynikających z terminowego złożenia wniosku. Skoro bowiem wniosek został wniesiony jeszcze w czasie trwania zabezpieczenia, to skutek w postaci terminowego złożenia wniosku już zaistniał, a zatem spełniona została jedna z przesłanek dopuszczająca możliwość prolongowania terminu zabezpieczenia. Postanowienia wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej uchylały jedynie rozstrzygnięcia w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczania, jednakże nie niweczyły samego faktu terminowego złożenia wniosku przez wierzyciela. W powołanych wyrokach Sąd jednoznacznie przesądził, że wniosek z dnia 7 lipca 2011 r. nie mógł być uznany za wniosek niedopuszczalny z tej przyczyny jakoby w sposób niezgodny z prawem określał termin wnioskowanego przedłużenia. Sąd wyjaśnił, że kompetencję przedłużenia terminu zabezpieczenia ustawodawca pozostawił bowiem w gestii organu egzekucyjnego a nie wierzyciela. Rzeczą organu egzekucyjnego wydającego postanowienie o przedłużeniu terminu jest zatem weryfikacja złożonego wniosku i takie określenie przedłużonego terminu, które odpowiada prawu. W powołanych wyrokach zaznaczono, że organ egzekucyjny weryfikując złożony wniosek wierzyciela sprostał tym wymaganiom dopiero przy kolejnym rozpatrzeniu sprawy co nie oznacza jednak, że nie mógł już rozpoznać wniosku, który został przez wierzyciela złożony w terminie. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że uchylenie postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia nie niweczy faktu złożenia wniosku o prolongowanie tego terminu, a zatem nie zamyka możliwości wydania postanowienia nawet wówczas, gdy dotychczasowy termin zabezpieczenia już upłynął. Dla możliwości przedłużenia terminu zabezpieczenia na podstawie art. 159 § 2 u.p.e.a. istotne znaczenie ma nie to, kiedy postanowienie w tym przedmiocie zostanie wydane, ale to czy stosowny wniosek wierzyciela został złożony w czasie, gdy termin zabezpieczenia nie zakończył swojego biegu. Mając na uwadze powyższe oraz przedmiot niniejszego postępowania, przeciwne twierdzenia strony skarżącej o niedopuszczalności wniosku z dnia 7 lipca 2011 r. nie może tym samym stanowić skutecznego argumentu dla podważenia postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia w niniejszym postępowaniu. Reasumując, organy zasadnie odmówiły skarżącemu uchylenia dokonanego na jego majątku zabezpieczenia, mając na uwadze wydane uprzednio postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia, których zgodność z prawem została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny cytowanymi wyżej wyrokami z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 502/12 i z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 546/12 Mając powyższe na względzie, nie stwierdzając naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.