I SA/Gd 551/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie odmowy potrącenia zaległości podatkowych postanawia odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia L.Z., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie odmowy potrącenia zaległości podatkowych. Powyższe postanowienie organu odwoławczego, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 czerwca 2008 r. W dniu 9 lipca 2008 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Jednocześnie skarżący wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając ww. wniosek skarżący poinformował, że terminowi do złożenia skargi uchybił wskutek choroby i pogorszenia się jego stanu zdrowia od soboty 5 lipca 2008 r. Do wniosku skarżący załączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że niezdolność skarżącego do pracy trwała od 1 do 14 lipca 2008 r., przy czym w okresie tej niezdolności chory mógł chodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 P.p.s.a.). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia L.Z., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie odmowy potrącenia zaległości podatkowych. Powyższe postanowienie organu odwoławczego, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu (w trybie art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dniu 6 czerwca 2008 r. Tym samym przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a., termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął z dniem 7 lipca 2008 r. Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). W przedmiotowej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżący L.Z. wskazał na swoją chorobę, która uniemożliwiła mu wniesienie skargi, a okoliczność tę miała potwierdzić załączona do wniosku kserokopia zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że w okresie od 1 do 14 lipca 2008 r. skarżący był niezdolny do pracy, przy czym w rubryce 12 ("Wskazania lekarskie") tego zaświadczenia umieszczono zapis: "2" ("chory może chodzić"). Jak już wyżej zasygnalizowano w judykaturze podkreśla się, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., str. 136). Za takie powody uznaje się np. nagłą chorobę, awarię komunikacyjną, pożar, powódź. Podkreśla się przy tym, że w odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej, np. sporządzenia skargi i nadania tego pisma za pośrednictwem poczty – osobiście lub przez domownika (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r. sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307; wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 45/99, LEX nr 46785; wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1999 r. sygn. akt III SA 1259/98, niepubl.). Dlatego też okoliczność, na którą powołał się skarżący, czyli niezdolność do pracy spowodowana chorobą, nie uprawdopodabniają – zdaniem tutejszego Sądu – braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należy bowiem wskazać, że w okresie niezdolności do pracy, tj. w okresie od 1 do 14 lipca 2008 r., skarżący L.Z. sporządził skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], datując ją na dzień 4 lipca 2008 r. i opatrując własnym podpisem (k. 5–7 akt sądowych). Należy również zwrócić uwagę, że skarżący nie mieszka sam, co wynika zarówno z akt administracyjnych (np. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] odebrała w dniu 6 czerwca 2008 r. żona skarżącego A.Z. (k. 150), jak i z dokumentów złożonych przez skarżącego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (w polu 6 formularza PPF skarżący wskazał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z nim żona A.Z. i piętnastoletni syn A.Z.). A zatem nic nie stało na przeszkodzie, aby w ustawowym terminie któryś z domowników nadał w urzędzie pocztowym pismo zawierające skargę, skoro – jak już wyżej podkreślono – w dniu 4 lipca 2008 r. była ona już sporządzona przez skarżącego. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.[pic]