I SA/Gd 552/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2013 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w z dnia 8 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku skarżącego przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego oraz należnych odsetek oddala skargę. ZASKARŻONĄ DO SĄDU DECYZJĄ DYREKTOR IZBY CELNEJ [...] DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE: - art. 233 § 1 pkt 1, art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. M. N. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...], dotyczącej dokonania zabezpieczenia na majątku p. M. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. N. przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego oraz należnych odsetek w łącznej kwocie 581.495,00 zł (w tym zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie 460.846,00 zł oraz odsetki za zwłokę naliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, tj. na dzień [...] w łącznej kwocie 120.649,00 zł) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 4 czerwca 2012 r. w [...] M. N. rozpoczęto kontrolę podatkową w zakresie nabycia wewnątrzwspólnotowego, zakupu i sprzedaży pojazdów samochodowych w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 4 czerwca 2012 r. W toku kontroli ustalono, iż część nabytych przez kontrolowanego pojazdów wykazuje cechy samochodów osobowych. Uwzględniając rozmiary szacowanych zobowiązań w podatku akcyzowym znacznie przekraczające deklarowane dochody kontrolowanego oraz wynikającą z tego obawę niewykonania zobowiązań, które zostaną określone przyszłymi decyzjami, w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] wydał decyzję, w której dokonano zabezpieczenia na majątku p. M. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. N. przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego oraz należnych odsetek w łącznej kwocie 581.495,00 zł. Pismem z dnia 9 listopada 2012 r. Strona odwołała się od w/w decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 33 Ordynacji podatkowej, a także art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1, art. 210 § 4 tej ustawy. W uzasadnieniu odwołujący podkreśla, że w jego sytuacji nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane a jest to warunek zabezpieczenia stosownie do treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy celne w żaden sposób nie wykazały aby realnie przedmiotowa obawa istniała, nie wskazały żadnej wyraźnej przyczyny ustanowienia zabezpieczenia. Organy celne nie uzasadniły również w opinii odwołującego się przybliżonej wysokości zobowiązania, - która została zabezpieczona. Strona całkowicie kwestionuje ustalenia organu celnego jakoby nabyte przez niego wewnątrzwspólnotowo samochody specjalne i ciężarowe [...] w istocie były samochodami osobowymi, co skutkować miało obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego. Organ ograniczył się wyłącznie do wskazania posiadanych przez podatnika składników majątkowych, wykazu rachunków bankowych, nierzetelnego zestawienia zobowiązań strony. Odwołujący się przyznał wprawdzie, że w latach 2009 - 2011 wykazywał stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wartość posiadanych przez niego nieruchomości wyklucza możliwość zasadnego twierdzenia, że istnieje jakakolwiek obawa, że rzekome zaległości podatkowe strony w podatku akcyzowym nie zostaną zaspokojone. Organ pominął i tę okoliczność, że strona dobrowolnie spłaca zobowiązania podatkowe (tytuł wykonawczy nr [...]). W konsekwencji w opinii strony organ celny naruszył wskazane na wstępie przepisy Ordynacji podatkowej, co skutkować winno uchyleniem zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej [...], po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i przeanalizowaniu odwołania, mając na uwadze przepisy prawa oraz ustalony stan faktyczny, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przywołując treść art. 33 Ordynacji podatkowej stwierdza, że analizowany rodzaj zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jakie powstanie po doręczeniu decyzji wymiarowej, określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, a samo zabezpieczenie na majątku podatnika może zostać dokonane tylko w sytuacji, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Celem wydania decyzji zabezpieczającej wykonanie zobowiązania podatkowego jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych. W przedmiotowej sprawie dokonano zabezpieczenia na majątku strony wykonania zobowiązania podatkowego, przed wydaniem decyzji określających wysokość tego zobowiązania. Naczelnik Urzędu Celnego [...] określił przewidywaną wysokość przyszłych zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami na łączną kwotę 581.495, 00 zł, w związku dokonanym przez kontrolowanego (i stwierdzonym w toku kontroli) nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodów, które posiadały cechy pojazdów osobowych (zgodnie z informacjami uzyskanymi od dealerów samochodowych pojazdy te zostały wyprodukowane jako osobowe). Szacowaną kwotę zobowiązań podatkowych ustalono według stawki dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2 litrów, tj. 18,6%. W związku z powyższym szacowana kwota zobowiązań podatkowych wyniosła 460.846,00 zł, natomiast kwota odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, tj. na dzień [...] wyniosła 120.649,00 zł. W niniejszym postępowaniu, organ pierwszej instancji uwzględniając rozmiary szacowanych zobowiązań w podatku akcyzowym znacznie przekraczające deklarowane dochody, uznał, iż zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań, które zostaną określone przyszłymi decyzjami. Odnosząc się do twierdzeń strony, iż pomimo, że prowadzona działalność gospodarcza przynosi obecnie stratę, to wartość posiadanych przez nią nieruchomości wyklucza możliwość zasadnego twierdzenia, że istnieje obawa, że zobowiązanie w podatku akcyzowym nie zostanie zapłacone organ odwoławczy zauważa, że zabezpieczenie przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] wykonania zobowiązania podatkowego zostało dokonane na majątku strony. Logiczne jest zatem, iż taki majątek musi istnieć i musi posiadać określoną wartość. W przeciwnym razie instytucja przewidziana w art. 33 Ordynacji podatkowej byłaby zbyteczna. Fakt posiadania przez p. N. "środków majątkowych o wartości przewyższającej wartość zobowiązania (nieruchomości oraz ruchomości)" może zagwarantować jedynie skuteczność jego zabezpieczenia. Ponadto skoro strona twierdzi, iż posiada majątek znacznej wartości ("przewyższającej wartość zobowiązania") to dziwi istnienie zaległości w samym podatku akcyzowym w łącznej kwocie 363.905,10 zł (stan na dzień 4 lutego 2013 r.). Odnosząc się do zawartych w odwołaniu twierdzeń strony, co do posiadanego majątku przewyższającego wartość powstałych zobowiązań, organ odwoławczy wskazał na znajdujący się w aktach sprawy protokół o stanie majątkowym zobowiązanego tj. p. M. N., sporządzony w dniu 7 sierpnia 2012 r., w związku z egzekucją należności pieniężnych prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wynika z niego, iż p. N. utrzymuje się z kredytu; wynajmuje mieszkanie o powierzchni 60 m2 (umeblowanie stanowi własność właściciela lokalu); nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych; nie posiada środków transportowych; środki trwałe w prowadzonej działalności gospodarczej to: [...] o wartości szacunkowej 50.000 zł oraz [...] o wartości szacunkowej 50.000 zł. Biorąc powyższe pod uwagę trudno uznać, iż szacowana wartość w/w pojazdów przekracza wartość powstałych zobowiązań podatkowych. Odnośnie "bieżącej sytuacji" p. N. (m.in. majątkowej i finansowej), jak wskazał na podstawie zebranego materiału dowodowego organ pierwszej instancji, jest on współwłaścicielem (współwłasność ustawowa majątkowa małżeńska) nieruchomości gruntowej w [...], na której wybudowano budynek mieszkalny (na nieruchomości ustanowiona jest hipoteka umowna kaucyjna wysokości 750.000 zł) oraz współwłaścicielem (współwłasność ustawowa majątkowa małżeńska) dwóch działek położonych w obrębie [...] gmina [...]. W lipcu 2012 r. ustanowiono rozdzielność majątkową pomiędzy p. N. i jego żoną. Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wynika, że p. M. N. zarówno w 2010 jak i 2011 r. poniósł stratę z prowadzonej działalności w wysokości odpowiednio 39.388,99 zł oraz 43.508,02 zł (PIT 36L). Dodatkowo poinformowano, iż wg stanu na dzień 22 sierpnia 2012 r., strona posiadała zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 75.386,00 zł (+ odsetki w wysokości 35.436,00 zł) oraz w podatku dochodowym w wysokości 43.025,00 zł (+ odsetki w kwocie 16.580,00 zł). Łączne zadłużenie wyniosło zatem 170.427,00 zł. Z uzyskanego z Urzędu Skarbowego [...] "Wykazu informacji o czynnościach majątkowych" wynika m.in., iż: - w dniu 1 lipca 2010 r. podpisano umowę sprzedaży nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w [...], zabudowanej budynkiem jednorodzinnym oraz działki nr [...] niezabudowanej; łączna wartość czynności wyniosła 800.000 zł; jednym ze zbywców był p. M. N., - w dniu 4 kwietnia 2011 r. zawarto umowę darowizny 1/4 części nieruchomości zabudowanej położonej w [...] (działka nr [...]); wartość umowy wyniosła 100.000 zł; darczyńcą był p. M. N., - w dniu 31 października 2011 r. zawarto umowę darowizny samochodu osobowego [...], wartość czynności 60.000 zł; darczyńcą był p. M. N. Zaległości w podatku akcyzowym wg stanu na dzień 25 września 2012 r. - wynosiły łącznie 310.888,60 zł, natomiast na dzień 15 stycznia 2013 r. 363.905,10 zł i wynikają z wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] decyzji wymiarowych z dnia [...], odnoszących się do zobowiązania w akcyzie powstałego w 2010, 2011 i 2012 r. Odnosząc się do argumentu dobrowolnego spłacania zobowiązania podatkowego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (dotyczy decyzji wydanej [...] i określającej zobowiązanie w akcyzie na kwotę 75.432,00 zł) organ zauważa, że poborca podatkowy pobrał łącznie jedynie 1.996 zł, a decyzja określająca została wydana w dniu [...], a jedynych "wpłat" na poczet tego zobowiązania dokonano w dniach 14 września 2012 r. i 11 października 2012 r. trudno zatem uznać, iż strona regularnie spłaca powstałe zaległości. Biorąc pod uwagę fakt istnienia zaległości podatkowych (w podatku akcyzowym, podatku VAT oraz podatku dochodowym) oraz sytuację, w której strona nie reguluje wymagalnych zobowiązań względem budżetu państwa, a także mając na względzie sytuację finansową p. N. (ponoszone starty w prowadzonej działalności gospodarczej; utrzymywanie się z kredytów i inne okoliczności ujawnione w toku postępowania egzekucyjnego) w opinii organu odwoławczego zachodzi uzasadniona, realna obawa, że zobowiązanie, które zostanie określone przyszłymi decyzjami może nie zostać wykonane. W tej materii w ocenie Dyrektora Izby Celnej organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy. Dlatego też należało zastosować instytucję zabezpieczenia należności podatkowych w trybie art. 33 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku strony zabezpieczenie zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami i przy wyczerpaniu ustawowych przesłanek zabezpieczenia, ponieważ rozstrzygnięcie w przedmiocie zabezpieczenia jest w każdym przypadku przedmiotem inicjatywy i uznania organu podatkowego. Uznanie to obejmuje ocenę (w rozsądnym zakresie) istnienia ustawowych przesłanek oraz, przede wszystkim, skorzystania bądź nieskorzystania z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia. W opinii organu odwoławczego nie stanowi w niniejszej sprawie argumentu wykluczającego zaistnienie przesłanek do zabezpieczenia wykonania zobowiązania, podnoszony przez stronę fakt, iż po ustaniu recesji, kryzysu gospodarczego, tj. w bliższej nieokreślonej przyszłości, działalność gospodarcza prowadzona przez p. N. będzie przynosić dochód. Odnosząc się do argumentów i zarzutów zaprezentowanych w odwołaniu, iż pojazdy marki [...] "z dużym prawdopodobieństwem zostały wyprodukowane jako sobowe" organ odwoławczy stwierdza, że kwestia ta zostanie rozstrzygnięta we wszczętym z urzędu (postanowieniem z dnia [...]) postępowaniu podatkowym; nie dotyczą one decyzji, którą zabezpieczono wykonanie zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Odnośnie naruszenia prawa procesowego, przedstawione zarzuty organ odwoławczy również uznał za niezasadne. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej, jak słusznie wskazuje strona nakazuje organom podatkowym w postępowaniu podjąć wszelkie niezbędne działania celem wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy jednak wskazać, iż błędnie strona odnosi niniejsze postępowanie i porównuje je do postępowania podatkowego. W postępowaniu tym nie ma bowiem typowego postępowania dowodowego. Nie dochodzi bowiem do wszczęcia odrębnej sprawy. Nie oznacza to oczywiście, iż jest to postępowanie dowolne, nie oparte na zasadach postępowania przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Niemniej w opinii organu odwoławczego podjęte czynności i poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia są wystarczające dla podjęcia decyzji o zabezpieczeniu na majątku p. N. wykonania zobowiązania w podatku akcyzowym. Z uwagi na powyższe także zarzut naruszenia art. 187 § 1 w/w ustawy, który nakazuje organowi w toku postępowania dowodowego zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, uznać należy za bezpodstawny. Podobnie jak wcześniej, Dyrektor Izby Celnej [...] stwierdza, iż materiał został zebrany w sposób prawidłowy i wystarczający do rozpatrzenia przesłanek niezbędnych do podjęcia decyzji, o której mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, iż strona nie wskazała jakich to ważkich dowodów organ pierwszej instancji nie zebrał i nie poddał analizie w tej sprawie. Brak jest także wyjaśnienia na czym ma polegać wybiórcze przeprowadzenie postępowania. Nie zgodził się także z twierdzeniem, iż decyzja z dnia [...], nie zawiera elementów wskazanych w art. 210 § 1 w/w ustawy, w tym uzasadnienia faktycznego. W rozstrzygnięciu wskazano bowiem dowody, które przyczyniły się do zobowiązania podatkowego. Trudno przy tym, zdaniem organu wobec braku postępowania dowodowego, a szczególnie braku inicjatywy dowodowej ze strony p. N., mówić o dowodach, którym organ pierwszej instancji odmówił wiary, czy też o motywach jakie legły u podstaw odmowy wiarygodności tymże dowodom. Naczelnik Urzędu Celnego [...] zebrał bowiem z urzędu dowody, które jednoznacznie potwierdzają, iż występują uzasadnione obawy co do niewykonania przyszłego zobowiązania. Reasumując, organ odwoławczy stwierdza, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego zostało dokonane w przedmiotowej sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami i przy wyczerpaniu ustawowych przesłanek zabezpieczenia, ponieważ rozstrzygnięcie w przedmiocie zabezpieczenia jest w każdym przypadku przedmiotem inicjatywy i uznania organu podatkowego. Uznanie to obejmuje ocenę istnienia ustawowych przesłanek oraz, przede wszystkim, skorzystania bądź nieskorzystania z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie, skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię, na skutek przyjęcia, iż w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że jego zobowiązania w podatku akcyzowym nie zostaną wykonane, 2. art. 33 § 4 pkt 2 w/w ustawy, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji określenie w sposób całkowicie dowolny przybliżonej kwoty rzekomej zaległości podatkowej skarżącego wraz z odsetkami, 3. art. 121 § 1 w/w ustawy, na skutek nie wskazania podstaw faktycznych rozstrzygnięcia, 4. art. 187 § 1 wskazanej ustawy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji zabezpieczenie zobowiązania w celu ustalenia którego wszczęto kolejne (po zakończonej kontroli) postępowania podatkowe, 5. art. 191 cytowanej ustawy, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, 6. art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zamieszczenie w decyzji wadliwego, lakonicznego uzasadnienia, 7. art. 210 § 4 w/w ustawy, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, 8. art. 233 § 1 tej ustawy, poprzez niedokonanie ponownej oceny sprawy przez organ drugiej instancji i ograniczenie się do oceny odwołania skarżącego oraz decyzji organu pierwszej instancji, z naruszeniem praw strony do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji. . W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację z odwołania. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY CELNEJ [...] WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE ALBOWIEM ZASKARŻONA DO SĄDU DECYZJA ODPOWIADA PRAWU. PRZEPIS ART. 33 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ STANOWI, IŻ ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE PRZED TERMINEM PŁATNOŚCI MOŻE BYĆ ZABEZPIECZONE NA MAJĄTKU PODATNIKA, A W PRZYPADKU OSÓB POZOSTAJĄCYCH W ZWIĄZKU MAŁŻEŃSKIM TAKŻE NA MAJĄTKU WSPÓLNYM, JEŻELI ZACHODZI UZASADNIONA OBAWA, ŻE NIE ZOSTANIE ONO WYKONANE, A W SZCZEGÓLNOŚCI GDY PODATNIK TRWALE NIE UISZCZA WYMAGALNYCH ZOBOWIĄZAŃ O CHARAKTERZE PUBLICZNOPRAWNYM LUB DOKONUJE CZYNNOŚCI POLEGAJĄCYCH NA ZBYWANIU MAJĄTKU, KTÓRE MOGĄ UTRUDNIĆ LUB UDAREMNIĆ EGZEKUCJĘ. § 2 TEGOŻ PRZEPISU STANOWI, ŻE ZABEZPIECZENIA W OKOLICZNOŚCIACH WYMIENIONYCH W § 1 MOŻNA DOKONAĆ RÓWNIEŻ W TOKU POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO LUB KONTROLI PODATKOWEJ, PRZED WYDANIEM DECYZJI: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Na mocy § 4 powołanego powyżej przepisu w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Z przytoczonych przepisów prawa wynika zatem, że: - przesłankami do dokonania zabezpieczenia są: uzasadniona obawa, że przyszłe zobowiązanie nie zostanie wykonane (zapłacone, uregulowane), trwałe nie uiszczanie wymaganych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku, które to czynności mogą utrudnić egzekucję, - zabezpieczenia można dokonać m.in. w toku postępowania, jednakże przed wydaniem decyzji (w niniejszej sprawie określającej wysokość zobowiązania podatkowego), - kwota, która ma być zabezpieczona (zarówno kwota zobowiązania, jak i wysokości odsetek) jest przybliżona/oszacowana na podstawie posiadanych danych dotyczących wysokości podstawy opodatkowania. W skarżonej decyzji wyraźnie zaakcentowano, iż strona twierdzi, że posiada majątek, z którego można dokonać zabezpieczenia (potwierdzono to w samym odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]). Jednakże jak trafnie zauważa organ odwoławczy w opozycji do powyższych twierdzeń znajdują się informacje zawarte w protokole o stanie majątkowym zobowiązanego tj. p. M. N., sporządzonym w dniu 7 sierpnia 2012 r. w związku z egzekucją należności pieniężnych. Wynika z niego, iż p. N. utrzymuje się z kredytu; wynajmuje mieszkanie o powierzchni 60 m2 (umeblowanie stanowi własność właściciela lokalu); nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych; nie posiada środków transportowych; środki trwałe w prowadzonej działalności gospodarczej to: [...] o wartości szacunkowej 50.000 zł oraz [...] o wartości szacunkowej 50.000 zł. W tym kontekście, posiadając majątek (co stanowiło argument strony dla uchylenia decyzji o zabezpieczeniu) pan N. powinien spłacać swoje zobowiązania w określonych przepisami prawa terminach. Nie jest przy tym rzeczą organów podatkowych, w jaki sposób będzie to czynił - czy poprzez sprzedaż majątku, jego podział, dzierżawę, wynajem, zaciągnięcie kredytów itp. Z ustaleń wynika, że: - przedstawiona w protokole o stanie majątkowym zobowiązanego i oszacowana wartość tego majątku (samochody o wartości łącznej 100.000 zł) nie przekracza wartości powstałych zobowiązań podatkowych, - w latach 2010 i 2011 prowadzona przez stronę działalność gospodarcza przynosiła starty - odpowiednio 39. 388,99 zł i 43.508,02 zł, - wg stanu na dzień 22 sierpnia 2012 r. p. N. posiadał zaległości w podatku VAT w łącznej wysokości 110.822,00 zł oraz w podatku dochodowym w łącznej wysokości 59.605,00 zł (razem 170.427,00 zł), - wg stanu na dzień 25 września 2012 r. strona posiadała zaległości w podatku akcyzowym w wysokości 310.888,60 zł (wg stanu na dzień 15 stycznia 2013 r. zaległości te wyniosły 363.905,10 zł), - z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego [...] wynika, iż p. N. w 2010 r. sprzedał nieruchomość położoną w [...], zabudowaną budynkiem jednorodzinnym oraz działkę niezabudowaną - łączna wartość czynności wyniosła 800.000 zł; w 2011 r. zawarł umowę darowizny 1/4 części nieruchomości zabudowanej położonej w [...] - wartość umowy wyniosła 100.000 zł oraz w tym samym roku zawarł umowę darowizny samochodu osobowego [...], wartość czynności 60.000 zł. Powyższe jednoznacznie uzasadnia wniosek organu, że p. N. nie uiszcza zobowiązań publicznoprawnych oraz dokonuje zbycia majątku. Biorąc zatem pod uwagę fakt istnienia zaległości podatkowych w wysokiej kwocie, ponoszone przez działalność gospodarczą p. N. straty, istnieje uzasadniona obawa/przypuszczenie niewykonania przyszłego zobowiązania w podatku akcyzowym, co zostało wyraźnie zaakcentowane na stronie 5 skarżonej decyzji. Odnośnie wywodów strony, dotyczących nieprawdziwych ustaleń organu odwoławczego, należy wskazać na bierną postawę p. N. w toku całego postępowania. Strona podnosi, iż Dyrektor Izby Skarbowej [...] uchylił decyzje organu pierwszej instancji określające zobowiązania w podatku dochodowym i VAT, jednakże nie przedłożyła żadnych dowodów to potwierdzających, choć posiadała taką wiedzę. W decyzji z dnia [...] trafnie podkreślono, że wg stanu na dzień jej wydania nie można mówić, że strona "dobrowolnie" spłacała zaległości podatkowe (dotyczy tylko jednej decyzji, wydanej [...] i określającej zobowiązanie w akcyzie na kwotę 75.432,00 zł), bowiem częściowe "wpłaty" stanowią kwoty pobrane przez poborcę podatkowego i stanowiły łącznie 1.996 zł. W związku z czym trudno przystać na konsekwentne podtrzymywanie przez skarżącego argumentu, iż spłaca powstałe zaległości. Mając na uwadze powyższe, zarzut naruszenia art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej jako bezpodstawny należy odrzucić. Odnośnie naruszenia przepisu art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, także ten zarzut uznać należy za niezasadny. Z treści przywołanego przepisu wynika, iż organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Skoro zatem mowa o kwocie przybliżonej, oszacowanej, trudno uznać, iż kwota zabezpieczona nie może "odbiegać" od kwoty zobowiązania, która zostanie określona decyzjami w późniejszym, terminie, po przeprowadzeniu postępowań podatkowych. Nie ma przy tym znaczenia dla przedmiotowej sprawy, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, iż Naczelnik Urzędu Celnego [...] wszczął, na podstawie materiałów z kontroli, postępowania podatkowe celem określenia zobowiązania. Jest to naturalna kolej rzeczy, bowiem postępowanie podatkowe jest niejako następstwem i ewentualnie w miarę potrzeb, uzupełnieniem ustaleń poczynionych podczas kontroli. Skarżący nie przedkłada jednak żadnego dowodu, że kwota zabezpieczenia jest dowolna i co rozumie pod tym pojęciem. Co do wykazanych zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy zaległości strony podatku akcyzowym, nie można uznać ich za rzekome. Zaległością podatkową jest bowiem, zgodnie z treścią art. 51 § 1 podatek nie zapłacony w terminie płatności, bez względu na to, czy strona złoży jakikolwiek środek odwoławczy, w tym skargi do sądów administracyjnych. Za niezwiązane z istotą zaskarżonej decyzji uznać należy odnoszenie się do ustaleń protokołu z kontroli i oceny zawartych w nim twierdzeń. Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna i wykraczająca poza przedmiot decyzji zabezpieczającej. Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest twierdzenie strony, że obecnie prowadzona działalność przynosi straty, jednakże organy podatkowe, nie mogą zakładać, że w dłuższym okresie, po ustąpieniu kryzysu nie rozpocznie działalność ta generować znacznego dochodu, który pozwoli skarżącemu na spłatę przedmiotowych zaległości. Jak trafnie zauważa organ odnośnie powyższego można postawić przeciwną tezę, - iż strona praktycznie nie ma wpływu na ogólnoświatowy kryzys, w związku z czym nie jest w stanie przewidzieć ani daty jego zakończenia, ani też czy po jego ustąpieniu działalność przynosić będzie zadowalające zyski, pozwalające na spłatę powstałych zobowiązań. Budżet państwa musi także zabezpieczać "swoje interesy", w związku z czym nie jest dla niego korzystne oczekiwanie na dobrą koniunkturę przedsiębiorcy, która może nigdy nie nastąpić. Uiszczanie zobowiązań podatkowych jest ustanowionym w Konstytucji RP obowiązkiem każdego uczestnika życia gospodarczego, z którego to obowiązku należy się wywiązywać np. spłatą określonych zobowiązań, choćby rozłożonych na raty. Stąd też wspomniane zabezpieczenie "interesów" państwa, poprzez zapewnienie skutecznej ściągalności zobowiązań podatkowych może odbyć się z zastosowaniem instytucji, o której mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej. Niezasadne są również zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym: - art. 121 § 1 w/w ustawy, na skutek nie wskazania podstaw faktycznych rozstrzygnięcia - w skarżonej decyzji wyraźnie określono stan faktyczny, który bez żadnych wątpliwości pokazuje, iż p. N. posiada znaczne zadłużenie w podatkach, którego wbrew swoim twierdzeniom nie spłaca, wyprzedaje składniki majątku, a prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi straty itp.; - art. 187 § 1 wskazanej ustawy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji zabezpieczenie zobowiązania w celu ustalenia którego wszczęto kolejne (po zakończonej kontroli) postępowania podatkowe - jak wskazano wyżej, fakt wszczęcia postępowań podatkowych przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w oparciu o ustalenia przeprowadzonej kontroli podatkowej nie ma żadnego wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji. Postępowanie przeprowadzono w sposób prawidłowy, rozpatrzono całość materiału dowodowego. Fakt, iż organ drugiej instancji nie uzupełniał tego materiału (nie widział takiej potrzeby, gdyż materiał był zupełny, a strona nie podnosiła, iż wskazane w decyzji organu pierwszej instancji fakty uległy zmianie) nie oznacza automatycznie, iż nie prowadził merytorycznego postępowania i bezrefleksyjnie zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji; - art. 191 cytowanej ustawy, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego - w opinii sądu zebrany materiał rozpatrzono prawidłowo, wnikliwie i oceniono z zachowaniem zasady określonej w w/w przepisie prawa. Trudno przy tym uznać inaczej, biorąc pod uwagę wnioski płynące z akt sprawy (wspomniane już zadłużenie, sprzedaż majątku, starty z działalności itp.); - art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zamieszczenie w decyzji wadliwego, lakonicznego uzasadnienia - zarzut ten należy ocenić jako wynikający z subiektywnego odczucia strony w sytuacji odrzucenia jej racji zawartych w odwołaniu z dnia 9 listopada 2012 r. Wydana przez organ drugiej instancji decyzja zawiera bowiem wszystkie elementy wskazane w w/w przepisie prawa; - art. 210 § 4 w/w ustawy, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności - oba powyższe elementy znajdują się w skarżonej decyzji. Co do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż organ odwoławczy ocenił jedynie w postępowaniu odwoławczym decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 11 stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej [...] zwrócił się do organu pierwszej instancji o przekazanie wszystkich dokumentów, na podstawie których wydano decyzję z dnia [...], a których pierwotnie nie przekazano wraz z odwołaniem. Uczynił to celem ich analizy tj. rozpatrzenia. Wniesionym odwołaniem strona zwraca się do organu drugiej instancji o zweryfikowanie sprawy, tj. stanu faktycznego oraz wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji. Skoro wniesiono o jej uchylenie, to organ odwoławczy siłą rzeczy musi ją ocenić i zbadać, zweryfikować czy jest zgodna z prawem, a przedstawione w niej racje i wnioski wyciągnięte z analizy dowodów nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. Dyrektor Izby Celnej [...] nie ocenił zatem odwołania strony, a ustosunkował się do przedstawionych w nim zarzutów, co stanowi istotę rozpatrzenia odwołań. Przeanalizował ponownie materiał dowodowy, zauważając, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i słusznie, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i ustalony stan faktyczny, dokonał zabezpieczenia na majątku p. M. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. N. przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego oraz należnych odsetek. Analizy akt sprawy dokonano z uwzględnieniem ich elementów składowych, jakimi są: decyzja z dnia [...] oraz odwołanie (w myśl art. 220 Ordynacji podatkowej, iż organ wyższego. stopnia rozpatruje odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji). W konsekwencji również sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 233 § 1 jest całkowicie niezasadny. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzeczono jak w wyroku. DSZ