I SA/Gd 552/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia do grudnia 2014 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 23 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący K. M. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Poniesienie przez niego kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych przez niego na zarządzenie z dnia 5 maja 2015 r. (odpisów: zeznania podatkowego małżonków PIT-37 za 2014 r. wraz z informacjami PIT-11 i PIT-11A; rocznego raportu składek społecznych i zdrowotnych za 2014 r. sporządzonego przez powiatowy urząd pracy; decyzji z dnia 9 czerwca 2014 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku na okres 365 dni; zaświadczenia z PUP z dnia 15 maja 2015 r. o wysokości świadczeń wypłaconych skarżącemu w okresie od 9 czerwca 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r.; zaświadczenia od pracodawcy małżonki z dnia 14 maja 2015 r. o zatrudnieniu i wysokości wynagrodzenia miesięcznego i średniego z okresu trzech miesięcy wraz z raportem o składnikach wynagrodzenia za luty i kwiecień 2015 r.; wyciągu z rachunku bankowego małżonki za okres od 1 lutego do 14 maja 2015 r.; zaświadczenia z banku z dnia 15 maja 2015 r. o zadłużeniu małżonków z tytułu zaciągniętych kredytów; dokumentów obrazujących wysokość poniesionych wydatków z tytułu opłat za energię elektryczną za okres od listopada 2014 r. do kwietnia 2015 r., gaz za okres od kwietnia 2014 r. do kwietnia 2015 r. i od grudnia 2014 r. do lutego 2015 r.; wodę i ścieki za okres od grudnia 2014 r. do kwietnia 2015 r., usługi telekomunikacyjne, na podatek od nieruchomości za 2015 r.; faktury z dnia 2 grudnia 2014 r. za montaż wkładu kominowego oraz rachunku z dnia 4 maja 2015 r. za piec; dodatkowego oświadczenia w przedmiocie pozostałych wydatków związanych z opłatami za doładowania telefonów komórkowych pre-paid, zakupem opału, kosztami remontu domu i utrzymania samochodu). Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną, małżonkowie posiadają dom o powierzchni użytkowej 104,70 m2 oraz samochód osobowy o wartości 2.000 zł, utrzymują się z wynagrodzenia za pracę, którego średnia miesięczna wysokość wynosi 2.616,49 zł netto oraz zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 678,71 zł netto, natomiast ustalone średnie miesięczne wydatki, jakie ponoszą oni na bieżące stałe opłaty związane z eksploatacją domu, a także na spłatę zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz koszty związane z użytkowaniem samochodu, kształtują się na poziomie około 2.640 zł. Zatem do dyspozycji małżonków pozostaje kwota około 655 zł miesięcznie. W ocenie referendarza sądowego z kwoty tej małżonkowie nie są w stanie zaspokoić pozostałych koniecznych kosztów związanych ze swoim utrzymaniem jak chociażby wyżywienia, zakupu środków czystości. Bez wątpienia na ten cel przeznaczają środki z kredytu obrotowego odnawialnego w rachunku ROR, którego limit wynosi 2.000 zł. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.