I SA/Gd 553/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. K. U. wnioskiem z dnia 25 czerwca 2010 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 500 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF strona uzupełniła w dniu 8 lipca 2010 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy ustalono, że prowadzi ona sama gospodarstwo domowe, kontynuuje naukę na studiach stacjonarnych (k. 2 akt administracyjnych), źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna wypłacana w kwocie 241,10 zł netto, świadczenie przekazywane przez powiatowe centrum pomocy rodzinie w związku z kontynuacją nauki w kwocie 494,10 zł netto oraz wynagrodzenie za pracę wykonywaną w wymiarze ½ etatu w wysokości 657,99 zł netto miesięcznie (k. 3-5 i 32 akt administracyjnych), jej jedyny majątek stanowi udział wynoszący ⅞ w nabytej w drodze spadku nieruchomości o powierzchni 911 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 60 m2, wymagającym remontu i modernizacji, i budynkiem gospodarczym o powierzchni 18 m2 (k. 18 i 20 akt administracyjnych). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż skarżąca wykazała, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nią kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisach p.p.s.a. Za taką oceną przemawia nie tylko wysokość miesięcznych dochodów wnioskodawczyni (łącznie 1.393,19 zł netto), z których nie jest w stanie poczynić oszczędności, ale także ich rodzaj. Zarówno bowiem renta rodzinna, jak i świadczenie wypłacane przez powiatowe centrum pomocy rodzinie nie mają charakteru stałego. Podkreślić także należy, że skarżąca studiuje i pracuje poza miejscem swojego zamieszkania, co wiąże się z koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z wynajęciem mieszkania (pokoju). Tym samym przyjąć można, że kwota osiąganych przez nią dochodów pozwala jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.