I SA/Gd 554/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę. Pismem z dnia 17 maja 2010 r. J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 6 stycznia 2009 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu posiadania samochodu osobowego w wysokości 9.332 zł. Podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił następujący stan faktyczny: W dniu 28 marca 2008 r. J.J. złożył w Urzędzie Celnym w G. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2006, nr nadwozia [...], w której wskazał podstawę opodatkowania w wysokości 15.906 zł i podatek akcyzowy do zapłaty w wysokości 2.163 zł. Urząd Celny dokonał wyceny przedmiotowego samochodu w oparciu o system EUROTAX GLASS'S i stwierdził, że wartość rynkowa samochodu wynosi 95.100 zł. W związku z tym postanowieniem z dnia 18 września 2008 r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym należnym od samochodu osobowego marki [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 6 stycznia 2009 r. wydał decyzję, w której określił J.J. wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu posiadania samochodu osobowego marki [...], od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości - w kwocie 9.332 zł, w tym do zapłaty 7.169 zł. W wyniku rozpoznania odwołania z dnia 4 listopada 2009 r., Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 22 kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 80 ust. 1,ust. 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej jako "u.p.a.") oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"). Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że umowa sprzedaży samochodu zawarta przez stronę i H.R. jest nieautentyczna, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że nie można wykluczyć wersji zdarzeń, że pomiędzy M.O. a H.R. w obrocie mogło wystąpić kilka podmiotów rozporządzających pojazdem. Zaznaczył, że organ podatkowy podjął próbę ustalenia osób, które mogły wystąpić w obrocie pomiędzy ww. osobami. Wskazał na treść pisma M.O. z dnia 13 października 2008 r. oraz z protokołu przesłuchania go jako świadka, z których wynika, że M.O. nie posiada umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu, co uniemożliwia ustalenie osoby, która odkupiła go od niego samochód, a tym samym kolejnych osób uczestniczących w tym obrocie. Wobec powyższego organ przyjął założenie, że samochód zakupiony przez M.O. w wyniku dalszego obrotu został w efekcie zakupiony przez H.R. i odsprzedany stronie oraz mając na względzie, że przedmiotowy samochód po raz pierwszy został zarejestrowany w kraju przez J.J. uznał, że strona słusznie złożyła deklarację z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego i uiściła podatek akcyzowy. Organ podatkowy wskazał, iż skarżący z jednaj strony twierdzi, że postępowanie powinno być prowadzone wobec M.O., jako zobowiązanego do zapłaty podatku akcyzowego w pierwszej kolejności, a z drugiej strony jednoznacznie stwierdza, że umowa zawarta z H.R. jest autentyczna. Mając na względzie definicję nabycia wewnątrzwspólnotowego zawartą w art. 2 pkt 11 u.p.a., organ stwierdził, że strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego. Mając natomiast na uwadze art. 80 u.p.a. i fakt, że przedmiotowy samochód nie został wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju, J.J. słusznie uznał się za podatnika podatku akcyzowego i złożył deklarację. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że pomimo, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję określił zobowiązanie podatkowe z tytułu posiadania przedmiotowego samochodu, jednak w ocenie organu odwoławczego fakt podrobienia umowy sprzedaży nie został dostatecznie udowodniony, czego potwierdzeniem może być również zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 14 lipca 2009 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o podrobienie dokumentu na nazwisko J.J. Odnosząc się do kwestii stanu technicznego samochodu organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia 30 września 2009 r. wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia dokumentów (faktur, rachunków, innych dokumentów handlowych) potwierdzających dokonanie napraw w przedmiotowym pojeździe. W odpowiedzi na powyższe strona nadesłała pismo, w którym wyjaśniła, że części do naprawy samochodu zostały zakupione na giełdzie samochodowej w C., P. oraz z ogłoszeń w A. i związku z tym nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających zakup tych części. Naprawy samochodu strona dokonała we własnym zakresie, z pomocą kolegi, wobec czego nie jest możliwe przedłożenie dokumentów dotyczących napraw. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, że ryzyko związane z brakiem faktury lub paragonu na zakup danego towaru ponosi podatnik, zarówno w kwestii legalności takiego towaru jaki i możliwości reklamacji. Odnosząc się do argumentu pełnomocnika, że można ustalić jakie części zostały wymienione w samochodzie poprzez porównanie specyfikacji samochodu opuszczającego fabrykę z wyposażeniem jakie znajduje się w nim obecnie, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że nie kwestionuje wymiany części przez stronę, jednak należy zauważyć, że wskazane przykładowo części (skórzana tapicerka, lampy ksenonowe) mogły mieć na celu podniesienie wartość i standardu samochodu, ale nie może to stanowić podstawy do obniżenia podstawy opodatkowania. Organ za nietrafny uznał argument pełnomocnika strony, iż na podstawie fotografii znajdujących się w aktach sprawy można stwierdzić, że samochód był uszkodzony. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej analizując fotografie można jedynie stwierdzić, iż w czasie gdy je wykonywano pojazd nie posiadał tapicerki, przedniego zderzaka, błotnika, lamp, co niekoniecznie musi świadczyć o uszkodzeniach wymienionych części. Nie zgodził się również z twierdzeniem o uszkodzeniu instalacji elektrycznej, gdyż brak jest dowodu na potwierdzenie tego faktu. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w umowie sprzedaży z dnia 26 marca 2008 r. brak jest jakiejkolwiek informacji o uszkodzeniu samochodu. Tymczasem doświadczenie życiowe wskazuje, że strony tak ważną informację, która ma zasadniczy wpływ na wartość pojazdu umieszczają treści umowy. W ocenie organu drugiej instancji informacje uzyskane z Urzędu Miasta G. oraz ze Stacji Kontroli Pojazdów nie wniosły nowych dowodów w sprawie, potwierdziły natomiast fakt, że żadna ze Stacji nie dokonywała naprawy przedmiotowego samochodu. Dyrektor Izby Celnej w G. uznał, że wartość rynkowa samochodu podobnego do pojazdu strony ustalona przez organ pierwszej instancji, na podstawie EUROTAX GLASS'S z uwzględnieniem danych pojazdu zebranych w postępowania jest prawidłowa i ma potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w toku postępowania. Podstawę opodatkowania przedmiotowego pojazdu winna stanowić kwota 68.619 zł (wartość pojazdu wg EUROTAX GLASS'S 95.100 zł, pomniejszona o podatek VAT), a podatek akcyzowy wynosi 9.332 zł. Z uwagi na to, że podatnik uiścił kwotę podatku akcyzowego wynikającą z deklaracji, tj. 2.163 zł, do zapłaty pozostało 7.169 zł. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości decyzji Detektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. - dalej zwana "Ordynacja podatkowa"), poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalenie błędnego stanu faktycznego polegającego na tym, iż nabyty przez skarżącego pojazd znajdował się w stanie kompletnym oraz był bezwypadkowy, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia przez organ podatkowy zawyżonej wartości pojazdu. Zdaniem strony nie można przyjąć, że skarżący kupił samochód w stanie kompletnym, umożliwiającym korzystanie z niego, ponieważ z fotografii wynika, że był znacznie uszkodzony. O powyższym fakcie świadczą również wyjaśnienia złożone przez świadka R.K., a ponadto brak jest dowodów przeciwnych w tym zakresie. Pełnomocnik stwierdził, że brak paragonów lub faktur nie może powodować dla skarżącego negatywnych konsekwencji, co potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 469/09 (publ. LEX nr 536457). Zaznaczył również, że skorzystanie z uprawnień z tytułu rękojmi (a tym bardziej gwarancji) nie wymaga posiadania tychże dokumentów, a postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało dopiero ok. 6 miesięcy od nabycia i naprawy pojazdu przez skarżącego. Pełnomocnik wskazał na sprzeczności w stanowisku organu podatkowego, który z jednej strony wątpi, iż skarżący dokonał zakupu części zamiennych, a z drugiej podkreśla, że nie kwestionuje ich wymiany przez skarżącego. Dalej pełnomocnik wskazał, że podstawą opodatkowania jest wartość pojazdu w stanie w jakim się znajdował w chwili jego nabycia, a zakupione następnie części do tego pojazdu nie wpływają na zmianę podstawy opodatkowania, świadczą jedynie o tym, iż podatnik zakupił pojazd uszkodzony i niekompletny. Wyjaśnił również, że fotografie, na których widoczny byłby numer VIN nie obrazowałyby jednocześnie uszkodzeń i braków pojazdu. Jedynie fotografie obejmujące szerszą perspektywę, na których widoczny był jedynie numer rejestracyjny dały możliwość stwierdzenia, iż pojazd rzeczywiście był uszkodzony i wybrakowany. Strona zaznaczyła, że zakupienie części zamiennych do pojazdu, bez konieczności ich lakierowania nie było problematyczne, ponieważ kolorystyka samochodów marki [...] jest bardzo ograniczona, a zakupiony przez skarżącego pojazd tj. srebrny metalik, jest niezwykle popularny. Nadto zaznaczył, że stan pojazdu był oczywisty i widoczny łącznie z jego wadami, więc nie było potrzeby wskazywania ich w umowie, której szablon również nie przewidywał konieczności wskazania stanu pojazdu. Skarżący podkreślił, że o niekompletnym stanie pojazdu świadczyła również, widniejąca na umowie, niska cena zakupu. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż skarżący ponosi negatywne konsekwencje nie udowodnienia dokonanych przez siebie zakupów części zamiennych do pojazdu, podczas gdy organ podatkowy nie dysponuje ani jednym przeciwdowodem w stosunku do zebranych w sprawie dowodów, a w szczególności dowodu z fotografii oraz zeznań świadka R.K., który pracuje jako mistrz serwisu w serwisie marki [...], a tym samym profesjonalnie zajmuje się naprawami i serwisowaniem pojazdów tej marki. Skoro w sprawie zebrane zostały jedynie dowody świadczące o tym, iż wartość pojazdu nie została przez skarżącego zawyżona, a jednocześnie organ podatkowy nie wskazał dowodu przeciwnego, dokonanie oceny powyższych dowodów jakoby były one niewystarczające, jest oceną dowolną, naruszającą art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony organ naruszył także przepisy prawa materialnego tj. art. 4 ust. 3 u.p.a. poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego w sytuacji gdy organ podatkowy ustalił podmiot, który dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobu akcyzowego, a więc podmiotu wobec którego powstał obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, podczas gdy przedmiotowy przepis znajduje zastosowanie w sytuacji gdy nie jest możliwe ustalenie dostawcy wyrobów akcyzowych, który zobowiązany był do rozliczenia podatku akcyzowego. Odpowiedzialność posiadacza wyrobów akcyzowych potraktować należy jako subsydiarną wobec odpowiedzialności wcześniej zobowiązanych podmiotów. Pełnomocnik stwierdził, że brzmienie powyższego przepisu wskazuje, iż podmiot, który nabył wyrób akcyzowy zobowiązany jest do zapłaty akcyzy dopiero w dalszej kolejności. Skoro organ ustalił w toku postępowania, kto dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia i przywiezienia pojazdu na terytorium RP, to zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym, powinien domagać się zapłaty podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz sprzedaży samochodu przed pierwszą rejestracją od tej właśnie osoby tj. M.O. Pełnomocnik strony podkreślił, że organ podatkowy pierwszej instancji zarzucił J.J., iż zawarta z H.R. umowa była podrobiona i na powyższym oparł swoje ustalenia faktyczne. Na skutek zawiadomienia prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, Prokuratura Rejonowa w G. pismem z dnia 14 lipca 2009 r. zawiadomiła Dyrektora Izby Celnej o umorzeniu dochodzenia w tej sprawie i dopiero na tej podstawie Dyrektor Izby Celnej uznał ustalenia Naczelnika Urzędu Celnego za bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w G. odpowiadają prawu. Przede wszystkim Sąd nie popatrzył się naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 191 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organ podatkowy do oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została w sprawie udowodniona. Cytowany przepis statuuje jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania dowodowego, zasadę swobodnej oceny dowodów. W myśl tej zasady obowiązkiem organu podatkowego jest stwierdzenie, czy określony dokument (materiał) stanowi dowód w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też nim nie jest, a także ocena danego dowodu na tle wszystkich okoliczności sprawy. Zatem ocena dowodu, o której mowa w komentowanym przepisie, to nic innego jak swoisty osąd organu podatkowego o wartości materiału dowodowego. Przy czym osąd ten powinien być przeprowadzony swobodnie, a granicę swobodnej oceny dowodów wyznacza nakaz obiektywizmu organu podatkowego. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy powziął uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej przez skarżącego J.J. wartości samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2006, nr nadwozia [...], w związku z czym wszczął postępowanie mające na celu określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym należnym od tego samochodu. W ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego organ przyjął wyjaśnienia składane przez stronę, kserokopię umowy z dnia 26 marca 2006 r. zawartą pomiędzy skarżącym a H.R., kserokopie dokumentów rejestracyjnych pojazdu, dokumentację fotograficzną wykonaną przez skarżącego. Ponadto uwzględnił wniosek strony o przesłuchanie w charakterze świadka R.K., na okoliczność stanu w jakim znajdował się samochód. Organ podatkowy wystąpił także do Urzędu Miasta G., Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] w G. oraz Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] w T. o przesłanie dokumentów związanych z rejestracją pojazdu oraz o przekazanie informacji o przeprowadzonym badaniu technicznym. W swoich ustaleniach organ uwzględnił także dane pochodzące z EUROTAX GLASS'S, który to katalog służy określaniu wartości rynkowej pojazdów. Zdaniem Sądu organ zasadnie zakwestionował wartość dowodową przedłożonej przez stronę dokumentacji fotograficznej. Jedynie z oświadczenia strony wynika bowiem, że przedłożone fotografie obrazują stan pojazdu w momencie zakupu, a nadto ze zdjęć nie wynika w sposób jednoznaczny, iż znajduje się na nich sporny samochód. Słusznie zatem organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż kupił samochód w stanie niekompletnym, uniemożliwiającym korzystanie z niego. Zasadnie organ zasygnalizował, że uwidocznione na fotografiach brakujące części samochodu mogłyby świadczyć o uszkodzeniach powstałych podczas wypadku, jednak w zebranym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek informacji o uszkodzeniach innych części, które powstałyby zapewne w wyniku wypadku. W kwestii braku na fotografiach numeru identyfikacyjnego pojazdu organ odwoławczy wyjaśnił, że numerem, który może identyfikować pojazd jest jego numer VIN, natomiast tablice rejestracyjne widoczne na zdjęciach nie mogą służyć do identyfikacji samochodu. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące uszkodzenia samochodu nie zostały zdaniem Sądu także potwierdzone przez świadka R.K., gdyż w swoich zeznaniach odnosił się on do stanu pojazdu z momentu dokonywania napraw, a nie z momentu jego nabycia. Zdaniem Sądu niewiarygodne są twierdzenia strony skarżącej, iż brak było podstaw do umieszenia w treści umowy z dnia 26 marca 2008 r. uwag dotyczących stanu pojazdu. W świetle zasad doświadczenia życiowego należy uznać, iż w sytuacjach, gdy pojazd jest uszkodzony i w znacznej mierze niekompletny – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, strony umieszczają uwagi dotyczące jego stanu technicznego w treści umowy, tym bardziej, że co do zasady ma to bezpośrednie przełożenie na wartość przedmiotu umowy. Odnosząc się do twierdzeń strony o braku paragonów lub faktur potwierdzających nabycie części do naprawy samochodu, Sąd stwierdza, iż co prawda strona co do zasady nie miała obowiązku gromadzenia takich dokumentów, jednak chcąc się powołać na fakt i zakres naprawy samochodu, dla celów dowodowych powinna zatroszczyć się o zebranie stosownej dokumentacji. Nie mogąc przedłożyć takich dowodów, istotnych dla potwierdzenia jej oświadczeń o kosztach naprawy pojazdu, strona ponosi konsekwencje zaniedbań w tym zakresie. Zatem zdaniem Sądu Dyrektor Izby Celnej słusznie uznał za niewystarczające argumenty strony dotyczące stanu technicznego i wartości samochodu [...]. Skarżący nie przedstawił bowiem w trakcie prowadzonego postępowania, dowodów świadczących jednoznacznie o uszkodzeniu pojazdu i rzeczywiście poniesionych kosztach zakupu części zamienianych i naprawy. Wyjaśnienia R.K., który dokonywał naprawy samochodu w ramach pomocy koleżeńskiej organ odwoławczy słusznie uznał za nie wystarczające, dla potwierdzenia stawianych przez stronę tez dowodowych. Za nieprzekonywujące należało uznać wyjaśnienia strony, znała wcześniej stan techniczny samochodu i nie było potrzeby, by w umowie szczegółowo wymieniać wady przedmiotu sprzedaży. Słusznie w tym zakresie Dyrektor Izby Celnej odwołał się do zasad racjonalności i doświadczenia życiowego. Podkreślić należy, iż w ramach nakazanej prawem ponownej oceny dowodów Dyrektor Izby Celnej ocenił niektóre dowody zebrane w sprawie w sposób odmienny, niż uczynił to organ pierwszej instancji. Przede wszystkim z braku dostatecznych dowodów przeciwnych nie kwestionował autentyczności umowy zawartej pomiędzy stroną a H.R. Istotne znaczenie miało zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 14 lipca 2009 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o podrobienie dokumentu na nazwisko J.J. Przy wszystkich powstałych w trakcie postępowania wątpliwościach związanych z faktem nabycia przez skarżącego wspomnianego samochodu, zasadnie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w celu określenia rzeczywistej wartości nabytego przez stronę samochodu, a w konsekwencji określiły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie wyższej niż zadeklarowana przez skarżącego w dniu 28 marca 2008 r. Zdaniem Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi o naruszeniu prawa materialnego tj. art. 4 ust. 3 u.p.a. poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego w sytuacji gdy organ podatkowy ustalił podmiot, który dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobu akcyzowego Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż organy podatkowe zasadnie zastosowały normę art. 80 ust. 1 u.p.a., który stanowi, iż akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a.). W trakcie całego postępowania skarżący nie kwestionował faktu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2006, nr nadwozia [...]. Nie wykazał także skutecznie, aby przed dokonaniem rejestracji tego samochodu na terenie kraju została zapłacona należna akcyza. Podkreślenia wymaga, iż organ podatkowy mając informację, iż samochód osobowy marki [...] o identycznym numerze nadwozia był przedmiotem umowy, w której stroną zbywającą był M.O., podjął próbę ustalenia osób, które mogły wystąpić po stronie nabywcy. W tym celu wystąpiono z zapytaniem do M.O., który najpierw w piśmie z dnia 13 października 2008 r., a następnie przesłuchany w charakterze świadka wyjaśnił, że nie posiada umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu, pamięta jedynie, że samochód kupiła osoba z okolic T. (G.). W tej sytuacji skoro, skarżący nigdy nie twierdził, iż nabył samochód od M.O. i mając na względzie, że przedmiotowy samochód po raz pierwszy został zarejestrowany w kraju przez J.J. w ocenie Sądu organ podatkowy zasadnie uznał, że istnieją podstawy do określenia na nazwisko skarżącego zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu posiadania samochodu osobowego marki [...], od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.