I SA/Gd 556/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nie znajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 2001 oraz w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. E. W. wnioskiem z dnia 5 lipca 2011 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 1.119 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2011 r. wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe wspólnie z konkubentem, osiąga dochody z tytułu emerytury, która po uwzględnieniu zajęcia egzekucyjnego wynosi 1.223,83 zł netto miesięcznie, zaś konkubent otrzymuje rentę w wysokości 498,72 zł netto miesięcznie (dowód: odpisy decyzji ZUS z 9 marca 2011 r. o waloryzacji świadczeń), nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, pojazdów mechanicznych (dowód: dodatkowe oświadczenie z 21 lipca 2011 r., wyciąg z rachunku bankowego, którego saldo na dzień 30 czerwca 2011 r. było ujemne i wynosiło 3.345,71 zł), jej konkubent poza mieszkaniem o powierzchni 30,57 m2 nie posiada innego majątku (dowód: dodatkowe oświadczenie z 21 lipca 2011 r. przedłożone do sprawy o sygn. akt I SA/Gd 457/11), średnie miesięczne udokumentowane koszty utrzymania wnioskodawczyni i jej konkubenta, do których zaliczono opłaty za mieszkanie, energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne oraz spłatę raty zaciągniętego przez nią kredytu wynoszą 626,20 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżąca wykazała, iż nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia kwota dochodów osiąganych przez skarżącą i jej konkubenta, które po uwzględnieniu udokumentowanych wydatków ponoszonych przez nich na utrzymanie kształtuje się na poziomie 1.096,35 zł (548,18 zł na osobę). Istotnym jest, że zarówno skarżąca, jak i jej konkubent na dzień wydania niniejszego postanowienia nie posiadają środków pieniężnych, które mogliby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu. Z tych wszystkich względów uznano, iż skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.