I SA/Gd 557/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 23 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 2 września 2008 r. (data stempla pocztowego), S. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez wnioskodawcę oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 29 sierpnia i 10 października 2008 r. oraz nadesłanych przez niego dokumentów źródłowych (odpisu rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za rok 2007, odpisu decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 5 marca 2008 r., odpisu postanowienia komornika sądowego z dnia 17 września 2008 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, odpisu planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, sporządzonego dnia 17 października 2007 r.) ustalono, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z otrzymywanego świadczenia emerytalnego w kwocie 873,12 zł netto, po uwzględnieniu dokonywanych z niego potrąceń egzekucyjnych w kwocie 376,18 zł na rzecz wierzycieli dochodzących roszczeń pracowniczych. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani ruchomości przedstawiających wartość handlową, zamieszkuje w mieszkaniu, które zostało sprzedane w drodze licytacji w ramach prowadzonej względem niego egzekucji, zaś postępowanie egzekucyjne z wniosku naczelnika urzędu skarbowego zostało umorzone przez komornika sądowego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Z dokonanego w dniu 17 października 2007 r. planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji wynika, że dochodzone wierzytelności stanowiły łącznie kwotę 51.675,82 zł (w tym odsetki), a stwierdzona przez komornika niedopłata wynosiła 57.942,48 zł. Jak wskazał wnioskodawca, ponosi on koszty związane z eksploatacją mieszkania w wysokości 250 zł miesięcznie oraz wydatki na zakup leków w wysokości około 120 zł miesięcznie (leczy się kardiologicznie). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy, brak zasobów pieniężnych, wysokość ciążących na nim wymagalnych zobowiązań pieniężnych oraz okoliczność bezskuteczności toczącej się względem jego majątku egzekucji zaległości podatkowych uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.