I SA/Gd 558/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. B. M. w dołączonym do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270, dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2012 r. (doręczone pełnomocnikowi w dniu 26 czerwca 2012 r.) ustalono, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe, aktualnie nie osiąga dochodów, od dnia 26 listopada 2010 r. zarejestrowana jest jako osoba bezrobotna i z tego tytułu do dnia 18 lutego 2012 r. pobierała zasiłek (dowód: odpis zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 9 lipca 2012 r., odpis decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 sierpnia 2011 r. o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych), korzysta z pomocy finansowej udzielanej jej przez członków najbliższej rodziny, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, oszczędności oraz pojazdów mechanicznych (dowód: dodatkowe oświadczenia z dnia 9 lipca 2012 r.). Udokumentowane średnie miesięczne koszty związane z bieżącym utrzymaniem skarżącej, do których zaliczono opłaty za lokal mieszkalny oraz energię elektryczną wynoszą 1.319,06 zł. Wobec powyższego uznano, iż wnioskodawczyni wykazała zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że aktualnie nie ma ona realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia brak dochodów, zasobów pieniężnych oraz jakiegokolwiek majątku, a także konieczność korzystania przez skarżącą z pomocy finansowej udzielanej jej przez dzieci i brata, której wysokość każdorazowo uzależniona jest od bieżących, niezbędnych potrzeb skarżącej. Z tych wszystkich względów uznano, że skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.