I SA/Gd 560/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 15 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNINIE Minister Finansów, na wniosek "A" S.A. z siedzibą w G. wydał w dniu 15 lutego 2010 r. pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Przedmiotowa interpretacja została doręczona stronie w dniu 18 lutego 2010 r. wraz ze stosownym pouczeniem o trybie jej zaskarżenia. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 5 marca 2010 r. spółka "A", działając na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W udzielonej w dniu 29 marca 2010 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 10 maja 2010 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na indywidualną interpretację Ministra Finansów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jakkolwiek wniesienie skargi do sądu administracyjnego na indywidualne interpretacje podatkowe jest dopuszczalne, to jednak złożenie tego środka zaskarżenia winno zostać poprzedzone wezwaniem organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Stanowi o tym wprost art. 52 § 3 P.p.s.a. zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie spółka uchybiła temu obowiązkowi, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez nią wniesione w dniu 5 marca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Tymczasem termin do wniesienia takiego wezwania upływał w dniu 4 marca 2010 r. Czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. liczyć bowiem należy od dnia doręczenia skarżącej indywidualnej interpretacji, co miało miejsce w dniu 18 lutego 2010 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu czyni je bezskutecznym, stanowi także naruszanie obowiązku wynikającego z treści art. 52 § 3 P.p.s.a. Innymi słowy skuteczne wniesienie skargi wiąże się z wyczerpaniem administracyjnego trybu zaskarżenia, a więc złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.