I SA/Gd 560/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. E. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 4.578 zł /słownie: cztery tysiące pięćset siedemdziesiąt osiem złotych/, w tym tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 4.428 zł brutto /słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych/ oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków pełnomocnika – 150 zł /słownie: sto pięćdziesiąt złotych/. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. oddalił skargę A. K. Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ustanowił skarżącemu radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego T. E. Pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku sądu, w której wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W piśmie z dnia 23 września 2015 r. ponownie wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one opłacone ani w całości, ani w części. Wniósł także o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym poniesionych w kwocie 150 zł i załączył bilet PKP. Powyższe żądania pełnomocnik ponowił w piśmie z dnia 12 października 2015 r. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 25 września 2015 r. wynika, że za pełnomocnika z urzędu stawił się radca prawny J. E., który złożył pełnomocnictwo substytucyjne do akt sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm., dalej: rozporządzenie). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, wynagrodzenie radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Wartość przedmiotu sprawy wynosi 100.704 zł. Zgodnie z § 6 pkt 6 rozporządzenia kwota wynagrodzenia radcy prawnego przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł wynosi 3.600 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie wynagrodzenie określone w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia wynosi 3.600 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził on sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 3.600 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 4.428 zł. Jako niezbędne udokumentowane wydatki referendarz sądowy uwzględnił poniesiony przez pełnomocnika koszt dojazdu na rozprawę przez sądem II instancji w wysokości 150 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.