I SA/Gd 560/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Wnioskiem z dnia 6 października 2017 r. (data stempla pocztowego), złożonym na formularzu PPF, K. K. (dalej jako "Skarżący") zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 16 października 2017 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryk od 5 do 14 oraz jego podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższą przesyłkę doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącego w dniu 2 listopada 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 60 akt sądowych). Skarżący nie uczynił zadość w/w wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 9 listopada 2017 r. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 560/17 pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bowiem Skarżący nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku, do usunięcia których został wezwany. Zarządzenie to doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącego w dniu 22 grudnia 2017 r. Od powyższego zarządzenia, pismem z dnia 28 grudnia 2017 r., pełnomocnik Skarżącego wniósł sprzeciw, zarzucając naruszenie art. 257 p.p.s.a. polegające na bezzasadnym pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. W związku z tym, że złożony przez Skarżącego formularz nie został wypełniony w sposób prawidłowy, bowiem pozostawiono niewypełnioną (pustą) rubrykę 5 oraz oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obejmujące rubryki od 6 do 11, a także wniosek ten nie został podpisany. Takie wypełnienie wniosku uniemożliwiało rozpoznanie go przez referendarza sądowego, wobec czego Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. zostało wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony – poprzez wypełnienie zgodnie z pouczeniem rubryk od 5 do 14 oraz jego podpisanie przez Skarżącego. Przesyłkę zawierającą w/w zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 października 2017 r. doręczono na ręce pełnomocnika Skarżącego w dniu 2 listopada 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy sądowej. Sąd wskazuje, iż 7-dniowy termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał w dniu 9 listopada 2017 r. W tak zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił wskazanych braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin ten upłynął zatem bezskutecznie z dniem 9 listopada 2017 r. W związku z powyższym, zasadnie w ocenie Sądu, referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 4 grudnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 października 2017 r. na podstawie art. 257 p.p.s.a., z uwagi na niemożność jego merytorycznego rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia we wskazanym zakresie braków formalnych w zakreślonym terminie. Sąd wskazuje w tym miejscu, iż we wniesionym sprzeciwie nie uzasadniono w żaden sposób, na czym miało polegać naruszenie przez referendarza sądowego art. 257 p.p.s.a. Samo powołanie się na przepis ustawy nie stanowi jeszcze skutecznie podniesionego zarzutu. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego, pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było bezzasadne, a wskazany przepis został prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, Sąd wskazuje, iż nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym nie miała miejsca odmowa przyznania Skarżącemu prawa pomocy, co skutkuje niemożnością uwzględnienia podniesionego zarzutu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.